Sunny side up

De zon was er vandaag. En hoe!? 24 graden, zeg...ik was vergeten hoe warm 24 graden voelden. En om buiten zonder jas te kunnen rondlopen, om mijn zonnebril de hele dag te dragen, om de volledige middag getuige te zijn van de voetbalmarathon van de kids en dus geen spatje broederlijke ruzie te bespeuren, om buiten te eten, om de was in de openlucht te laten drogen, om de opruim-en poetskriebels gewaar te worden (ja, ik heb daar echt zonne-energie voor nodig), om hardop te zingen met je autoraam naar beneden, om zomerspullen te shoppen, om 's avonds nog te kunnen terrassen, om in een zwembad te springen,...
Ik zoek nog een superlatief om het gevoel te omschrijven! (Suggesties welkom!)

En iedereen voelt duidelijk hetzelfde...met de eerste zonnestralen zie je de spanning van de gezichten smelten. Waar ik de vorige weken nogal wat grommelpotten spotte (mezelf inclusief), lijkt het nu wel alsof iedereen uit een boze winterslaap ontwaakt.

De pessimisten onder ons verkondigen er meteen bij dat het van korte duur is. Maar hé... wat we gehad hebben, hebben we gehad. Zeuren gaan we niet doen. Carpe diem, weet je wel?

En als de zon even niet van de partij is, dan neem je er toch gewoon deze blog weer bij! 

Heerlijk, toch?

Je wordt er helemaal

van.

En anders kan dit deuntje van Daft Punk ook helpen...Ik voel me met deze alvast in sunny oorden! 

Virusfrei....jawohl!

Dokter L. heeft zijn best gedaan, maar meteen virusvrij was ik helaas niet. Die vervloekte etters van virussen teisterden maar liefst twee weken mijn rechteroor en 'aanverwanten'. Een leven onder water leek het wel en even dacht de drama queen in mezelf dat ik blijvend doof zou zijn.
Mààr... twee weken, veel pijn en 4 bezoeken aan Dr L. later mag ik mezelf eindelijk genezen verklaren. En ik prijs mezelf gelukkig dat het dat maar was.

Mijn 'klantenkaart' bij mijn favoriete dokter is dus aangevuld. We hebben weer wat 'herinneringen' (ja, het zijn er - helaas- ook véél op die 33 jaar) opgehaald, maar een blij weerzien was het helaas niet. Sorry, dokter L. De korting voor de volle klantenkaart mag je houden.

En oef...we kunnen, als vanouds, weer de drukke routine opnemen. Gelukkig zorgde een heerlijk familie-weekendje in de mooie Mosel voor een energie-boost om die drukte te lijf te gaan.
Trouwens, nooit gedacht dat Duitsland me zo zou charmeren. Ik hou niet van de taal, niet van het eten, niet van de wansmakelijke kitsch. En toch heb ik afgelopen weekend intens genoten van het lelijke Deutsch, van de vettige bratwursten en van de plastic blumen op tafel. Ik werd er bijna lyrisch van. (of lag dat aan de Mosel-wein??)

Het deed dus méér dan deugd.
Misschien was dat ook wel omdat de afgelopen weken veel leuke dingen in het water vielen. Dingen waar ik al wéken naar uitkeek...simpelweg omdat een mens er te weinig tijd voor maakt: een sushi-etentje met vrienden, een stapavondje met vriendinnen, mijn wekelijkse loopsessies...met dank aan de virussen.
Eerlijk? Ik heb gebaald als een stekker. Maar vrienden en vriendinnen (en loopschoenen): ik maak het goed. We halen de schade dubbel en dik in.

JAWOHL!

It's a kind of magic

Na regen komt zonneschijn. Laten we er dus nog eens wat party material tussen gooien. Wat mij betreft, werd het hoog tijd. De stapavondjes zijn eerder uitzondering dan regel geworden, dus als we het doen, gaan we meteen voor the best of the best. Knoop deze SOS Party dus goed in je oren...

Het ideale recept voor een dansdestukkenervanaf-avond? Mix Antwerpen, vrijgezellen-weekend, een bende thirty-something mama's op dansersvoeten en een steengoede nachtclub goed door elkaar en...BINGO! Exact een jaar geleden trokken we er met bovenvernoemde ingrediënten op uit voor veel fun, fun, fun.

En al heb ik meestal zo m'n bedenkingen bij die vrijgezellenavondjes...-ik hààt luidruchtige 'carnaval-toestanden', verkleedpartijen, bunny-oren, te veel eetmijnsnoepjesvoorééneuro-opdrachten, ...- toch voelde ik dat deze BINGO ging zijn.

Met wat cocktailvloeistof in het bloed trokken we met onze dancing shoes immers naar dans-walhalla Magic. The most trendy hotspot in town. Schoon en bekend volk verzamelt er zich elke zaterdag. To spot or to be spotted...that's the magical question. 

Maar wat Magic zo magical maakt, is de onovertroffen muziek. De resident DJ's laten je van de dansgrond gaan op de meest zalige en soms vergeten nummers. Het o ja, ken je die nog-effect! 
Is het de eighties setting of de overweldigende ambiance van dansend Antwerpen of het schoon volk? Beats me, maar ik heb er die nacht vast en zeker een paar dansschoenen versleten.
Nu, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet bepaald een kunst is om mij op de dansvloer te krijgen, maar deze DJ-kunsten waren toch van een ander niveau. He got me dancing like nobody's watching.

Bovenstaande dateert dus van een jaar geleden...Zucht, er ligt verdorie een dikke laag stof op mijn dansschoenen!
Dus we doen het met diezelfde thirtysomething mama's dit weekend nog eens over. Namen op de gastenlijst (ja, anders kom je er niet in...poshy, hé): check! Hotelkamer: check! Trendy outfit: check! Afgestofte dansschoenen: check! Joop Microob verslaan: bijna check!

wearemagic

Dokter L.

Bonzende pijn. Kloppende pijn. Stekende pijn. Suizingen. Koorts. Afgelopen nacht was a bad and painful trip down memory lane. 
Als er iets is waar ik een licht jeugdelijk trauma aan heb overgehouden, dan is het wel otitis media of -banaal gezegd- middenoorontsteking. Elke winter en elke verkoudheid moest ik er als kind meermaals aan geloven. Hevige pijnen, die -letterlijk- als een dief in de nacht mijn oren binnenslopen. Het betekende helse nachten, alle middeltjes ten spijt.

Maar dan was er gelukkig dokter L. Toen (en nu nog) een bekende neus-keel-oorarts in de streek.
Bij dokter L. ben ik al 33 jaar kind aan huis. Waar je tegenwoordig naar spoed moet met je kind, was dokter L. altijd bereikbaar. Feestdagen, weekends, avonden, vroege ochtenden... mijn ouders twijfelden niet, staken me in de auto en reden een tiental km verder om voor de deur van dokter L. te bivakkeren, samen met nog tientallen anderen. De wachtzaal zat er altijd afgeladen vol. Hij moet toen niet alleen de bekendste, maar ook de enige specialist in de streek geweest zijn, volgens mij.

Dokter L. woonde in een mooi, wit landhuis. Niet opzichtig, zoals je misschien van een succesvolle dokter zou verwachten. Maar het sprak wel tot de verbeelding. De wachtzaal echter was cleaner dan clean, saaier dan saai. Een rij stoelen. Verder niets. Geen tafeltje met boekjes. Geen schilderijtje aan de muur. Zelfs geen poster met een afbeelding van, laten we zeggen, een binnenoor. Daar zat je dan: met helse pijn een beetje verveeld tegen mekaar op te kijken. In de consultatie-ruimte leek de tijd nog meer stil te staan. Foto's van de man zijn kinderen waren het enige wat de ruimte ook maar een beetje opwarmde. Foto's van kinderen die ondertussen 40 zijn, schat ik. Ze hangen er nog altijd.

Dokter L. had ook een secretaresse. Een hele trouwe zelfs, want in al die jaren heb ik nooit een andere gezien. Ze droeg altijd naaldhakken en felrode lippenstift, wat ik een beetje misplaatst vond in deze cleane setting. Het geluid van haar naaldhakken in de gang oversteeg, vreemd genoeg, mijn halve doofheid. Dat was het moment dat ik niet alleen een bonzend oor, maar ook een bonzend hart kreeg. De naaldhakken betekenden: your time has come.
Naar dokter L. gaan was niet geheel zonder stress. Omdat ik van de ene oorontsteking in de andere rolde, en dus ook van de ene antibiotica-kuur in de andere, was een andere behandeling aangewezen: de gevreesde paracentese. Met een minuscuul naaldje doorprikt men het ontstoken trommelvlies - ja hoor- zonder narcose. Nadeel: het deed verdorie nog meer zeer dan ervoor! Voordeel: je bent meteen verlost van de pijnlijke ontsteking.

Ik blijf, desondanks, steevast teruggaan naar dokter L. Zij het gelukkig veel minder frequent. Ook al is hij de pensioenleeftijd ver gepasseerd, zo 1 keer om de paar jaren haal ik -noodgedwongen- nog eens herinneringen op met dokter L.
Toen ik vanmorgen belde, was ik blij zijn vertrouwde stem te horen. Met de heuglijke mededeling dat ik welkom ben tijdens de vrije consultatie. Lees: bivakkeren voor de deur, wachten in de doodsaaie wachtzaal, knikkende knieën voor die paar pijnlijke seconden. 33 jaar later nog steeds met bonzend oor, en bonzend hart.

Even stilstaan

Dat ik in dit leven al een portie verdriet gekend heb. Dat het leven niet altijd even mals was. Dat ik mezelf afvroeg waarom zoveel tranen mijn pad kruisten. Dat het niet eerlijk was om afscheid te nemen. Dat mag ik zeggen. Helaas.
Zo nu en dan smakt het leven ons keihard op de grond. Met wat 'geluk' hou je er 'slechts' wat blauwe plekken aan over.
Het leven komt, en het gaat...dat weten we. Maar dat gaan, dat went nooit.

En toch, dat verdriet krijgt ergens een plaats. Of moet een plaats krijgen. Dat hoort zo, zeggen ze. Ook al lijkt het inwendig alsof het gisteren was. Alsof je lichaam en geest het doorleeft, maar nooit vergeet.

En het leven draait door. Zeggen ze ook. Ik ben dankbaar voor alles wat ik in mijn leven heb. Maar ik vergeet het regelmatig, omdat het leven, die draaimolen, zo headspinning is.
Op zulke momenten wordt mijn molen wel eens stilgezet. Door verhalen of door gebeurtenissen rondom me.
Toevallig. Of misschien niet toevallig. En kruisen die verhalen net een drukke etappe in mijn leven. Een signaal om even halt te houden. Een moment nemen om te kijken of je nog wel de goede richting uitgaat.

Vandaag kruiste zo'n verhaal mijn pad. Een prachtige, trieste, maar ook krachtige blog van een jonge papa greep me bij de keel. Scherpe, pijnlijke, maar ook liefdevolle woorden. En beelden die in feite nog meer zeggen dan woorden deze keer.

Hij staat in mijn favoriete blog-lijst, zodat ik hem altijd terugvind. En ik denk dat ik hem, meer dan eens, ga lezen en herlezen en herlezen...even stilstaan in die mallemolen van me. Gewoon stilstaan. Omdat andermans leven even stilstaat. Niet te veel gevraagd, lijkt me.

Lummeltijd

De blog-frequentie was deze maand niet al te fameus. Ongewild, maar tijdelijk op een lager pitje. Kan eens gebeuren, niet waar? Maart was een lànge maand, die tegelijk erg kort leek.

Stilzitten was er nochtans niet bij. Het blog-tempo daalde dan wel, maar op alle andere vlakken gingen we even een paar versnellingen hoger. Maart was druk en hels, maar ook boeiend, afwisselend én leerrijk. Gevuld met nieuwe uitdagingen, die naar meer smaken en die goesting geven om de ingeslagen weg te blijven volgen.
Maart was ook de maand van dat ene jaartje extra, maar het was zelfs te druk om het deftig te vieren. 

Ach, ik hou wel eens van zo'n acceleratie, zolang het maar afgewisseld wordt met een paar time outs. De komende twee weken is het zover. Even de druk van de ketel. Meer tijd voor vrienden, familie en mijn boys. Boys die ook zwaar toe zijn aan vakantie.

In al mijn ijver mag ik immers de werklust van mijn grootste kapoen niet vergeten. Hij heeft de afgelopen maanden hard gewerkt op die duivelse wiskunde, maar het is gelukt. De vooruitgang is er. Nu doorzetten.
Maar voorlopig vliegen de boekentassen resoluut de hoek in. Het is even welletjes geweest.

Tijd voor leuke dingen... voor een week voetbalkamp en een paar verjaardagsfeestjes en samen cake'jes bakken en naar de film en uitslapen en elke dag paaseieren eten...niets moet, alles mag. Onvervalste lummeltijd! 

Dikke proficiat, lieve schat, voor het harde werk en nu lekker lummelen maar! Mama doet mee! 

't Is VA-KAN-TIEEEEEEEEEEE 

Loslaten, fase 1: mission accomplished

Het leven lijkt soms
een oefening in loslaten.
Mensen loslaten,
dingen loslaten,
ideeën loslaten.

Of het lukt,
hangt van de hardnekkigheid af
waarmee je ze aan je bond.

En het moet gezegd:
in binden zijn we vaak beter
dan in loslaten

(Geert De Cockere)

Twee nachten, en bijna twee dagen...zolang ging mijn bijna 8-jarige op scoutskamp. Voor het eerst. En de gedachte voelde aanvankelijk niet zo heel comfortabel, moet ik zeggen. Loslaten en zo. Daar zijn we inderdaad niet zo goed in. Het is, als ouder, een lastig en eeuwig dilemma. Balanceren tussen bescherming en vrijheid, tussen angst en vertrouwen.

Maar, zoals zo vaak, is moeder's vrees redelijk ongegrond. Welgeteld twee minuten duurde het: van kamer-indeling tot en met een geïmproviseerd Gangnam-style feestje met zijn kamergenoten. Mama's en papa's waren nog slechts overbodige toeschouwers. Geen tranen, geen trillend lipje zelfs. Niet bij de zoon, niet bij de mama. Een applaus waardig, vind ik zelf.  Het loslaten viel dus ineens beter mee dan verwacht.

Bijna voelde ik me schuldig toen ik de daaropvolgende dagen genoot van opvallend veel rust in huis. Yep, eentje minder betekent écht een aanzienlijke decibelverlaging. Een dag zonder broederlijke ruzietjes. Een dag zonder oorverdovende warrior-achtige spelletjes (die vaak een pijnlijk einde kennen). Fantàstische gewaarwording! 

Maar geloof het of niet, na twee dagen wordt die rust ook weer een beetje saai. Alsof je hele zijn ondertussen afgestemd is op lawaai, en actie en zoveel leven in huis. 
Zondag, om 12 u, was het dan ook weer heerlijk om een tevreden, maar zichtbaar vermoeide kapoen te gaan afhalen.
Hij vond het fantastisch. Het volgende scoutskamp heeft hij al genoteerd.

En dan worden het maar liefst 5 dagen. 5 dagen rust...prijkt ook al in mijn agenda! 

Halfwas

De grijze haren die ik dezer dagen vergaar, zijn niet te wijten aan dat ene extra jaar op de teller. Godzijdank.

Maar een ander fenomeen stemt me veel ongeruster dan leeftijd. Mijn aantal grijze haren stijgt blijkbaar recht evenredig met de lengte van mijn opgroeiende kapoen. Helaas krijg je met elke centimeter -gratis en voor niks- een portie verbale vaardigheden erbij. Zomaar, ongevraagd.
130 volle centimers meet hij...en still counting. Het rekenoefeningetje voor de haardos mag u zelf maken.

Bijna 8 is ie, mijn ooit zo schattig en lief baby-hummeltje met kanjers van bruine ogen. Om te smelten was ie.
Ik dacht niet dat ik dit nog enthousiast zou verkondigen, maar met uitzondering van de slapeloze nachten en de vuile pampers zijn baby's toch een zaligheid.  Ze zijn àltijd blij om je te zien, ze geven geen of nauwelijks weerwoord en vrijwel alles is prima, zolang pamper leeg en buikje gevuld is.

De verbale vaardigheden van mijn 8jarige zetten me tegenwoordig weer met beide voetjes op de grond. De -zo gevreesde- nee-fase herhaalt zich.  O horror!

Blij om mama te zien? Nope. Vriendelijk vragen om op te ruimen? Nope. Huiswerk maken? Nope. Samen iets leuks gaan doen? Nope. Samen verhaaltje lezen voor het slapengaan? Nope. En hij snoert me de mond met: ZO stom allemaal, pfffffff!
Gezucht en opstandigheid...alle ingrediënten aanwezig voor een vroegtijdige puber. Een halfwas (leuk woord, vond ik).

En inderdaad, een minimum aan ingrediënt, maar een maximum aan ergernis en...grijze haren.  Hop, weer eentje erbij....



ZUCHT

Als ik later groot ben...

Wat ik wil worden als ik later groot ben?  Dat vroeg de pastoor me tijdens mijn eerste communie.  Làng geleden, niettemin een haarscherpe herinnering.  Maar dat lag niet aan de pastoor of aan mijn communie.  Wel aan het feit dat iedereen in de kerk luidop begon te lachen toen ik snel ballerina in de micro riep.  Ja, ik wilde echt ballerina worden.  Is dat zo raar misschien?

Balletles was echt iets voor mij.  Een typisch meisje-meisje was ik, nogal dromerig ook.  En de zweverige balletwereld dus mijn perfecte biotoop.  Ook al was de balletjuf streng as hell, en werden meermaals jonge meisjesdromen aan diggelen geslagen (ja, pannenlatten zijn écht de norm).  Ik hield van de sierlijke bewegingen.  Van de muziek.  Van optreden voor publiek.  Héér-lijk.  Nu nog kan ik intens genieten van een balletoptreden.  En oprecht ontroerd erdoor zijn.

ja, dat ben ik daar bovenaan :)

11 jaar hield ik het vol, totdat ik genoeg kreeg... van de balletjuf, denk ik.  En haar tirannieke opmerkingen tijdens de toch wel pittige examens.  En ook van die gevreesde, pijnlijke pointes.  En je bent puber...en je wilt plots geen ballet meer.  Zo gaat dat.

Toen ik 10 was, wilde ik ook mode-ontwerpster worden.  De ballerina kreeg dus plots concurrentie.  Dàgen én tekenmateriaal sleet ik eraan.  Een eigen modeshow, een eigen winkel, een eigen tijdschrift zelfs...   Je kan het zo gek niet bedenken of ik kribbelde het neer.    Stàpels tekeningen vol!
Dat ging zo een aantal jaren door, die creatieve uitlaatklep.  Maar gaandeweg zwakte het af.  Waar ik het verloren ben, weet ik niet zeker.  Maar lange tijd wilde ik geen ballerina meer zijn, of ontwerpster of ...iets anders.

En nu...op mijn 35 (het is nooit te laat!) wil ik schrijven.  Het (creatieve) bloed kruipt waar het niet gaan kan?

Maar wat ik me dan afvraag: waarom zijn we als kind zo creatief...en verzwakt het daarna?  Of blijft er nauwelijks nog iets van over? 
Kleine kinderen zijn van nature creatief, maar creativiteit en creatief denken wordt hen afgeleerd.  Ik moest toch even slikken toen ik dat las.

En de volgende wijsheid las ik ook ergens: het favoriete speelgoed van je kind vertelt je veel over zijn/haar talenten.  Flink opletten dus, mama's en papa's...

Anderzijds: als het digitale 'speelgoed' van tegenwoordig de norm is, dan worden onze kids niets anders dan volleerde techneuten.  Ach ja, de volgende Steve Jobs...ook niet slecht!

Desperately seeking Spring!

Eerder deze week heb ik Mr. Flu een stevig sjot onder zijn gat gegeven en hij nam gelukkig de benen, maar verdorie zeg...hij laat zijn sporen na.  Een dikke week later ben ik toch nog niet 100% up & running.  Zoals ik eerst dacht. 
Ondanks mijn farmaceutische vrienden, vele vitamientjes en voldoende nachtelijke rust loop ik er toch nog maar wat zuchtend bij.  En het uitzicht heeft eerder iets van een uitgebluste dan van een up & running mama.   

De dokter verklaarde eerder deze week dat de griep dit jaar vooral slachtoffers maakt bij mama's tussen de 30 en 40.  Mmm...is er een verband met leeftijd misschien?  Of is het die winter, die maar blijft duren?  Vorige week spotte ik toch ergens de eerste lenteklokjes (of sloeg die griep ZO zwaar toe, dat het een visioen bleek?), nu ligt er wéér sneeuw!  Teleurstelling alom gisterenochtend, al deed het sneeuwballengevecht met de mannen hier toch wel deugd.
Maar desondanks wegen de donkere dagen zwaar...ik heb zo'n idee dat die vermoeidheid een fameuze winterdip is.

Maar goed, ik ging ook niet meer klagen...herinner ik me plots.
Ware het niet dat er volgende week een extra jaar op de teller staat.  Ook dàt nog.

Dus een beetje geklaag...'t is wel effe gepermitteerd, dacht ik zo...

En nu ga ik die winterdip te lijf.  Voor mijn verjaardag ga ik eens flink wat kleur shoppen. 

Beginnen doe ik met 1 van deze lieverdjes, denk ik

of met deze

of these sweetheart shoes

of deze fleurige fleurtjes in huis...



Of meteen van alles wat!

See you in Spring!

One down...

Lekker stoer riep ik vorige week nog dat mama's geen tijd hebben om ziek te zijn...ja, lap zeg...

Lang geleden was het...
Sloffend van zetel naar bed, van bed naar zetel.  Ongeziene én ongehoorde niesbui-salvo's (met zekerheid àlle records gebroken).  Hoestbuien alof ik erin zou blijven.  Gesnotter waar geen vier doosjes Kleenex tegenop gewassen bleken.  Hoofd en lichaam die wel 30 graden van mekaar leken te verschillen.  En worst of all, spierpijn...on-ge-loof-lijke spierpijn op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ik überhaupt spieren had.  Ja, een gorilla van een griep heeft me te grazen.  Hate him already! 

Vandaag is er beterschap, zo lijkt het...In bovenstaande alinea kan het woordje bed alvast geschrapt worden.  Zetel volstond.  Maar verder: status quo. 
Me vs. griep: 0-2.

In al die griep-miserie ken je je vrienden: de onmisbare Dafalgan (Forte), de immer parate Kleenex, de verlichtende Vicks, de multifunctionele Rhinathiol, de betrouwbare zetel met bijbehorende fleece en the new kid in town Oscillococcinum (het wonderlijke antigriepmiddel?).  Maar dat zijn dan voorlopig ook je énige vrienden, in tijden van beestjes ...hoewel man en kids bezorgd, blijven ze toch zéér strategisch uit de buurt.

Ik moet het dus doen met mijn farmaceutische vrienden.  Maar of de vriendschap sterk genoeg zal zijn om me maandag weer up & running te krijgen, is nog maar zeer de vraag.  Klein wonder gevraagd aub!

Missie M

Vakanties of vrije dagen kunnen verraderlijk snel een multitaskend karakter aannemen.  Niks nieuws onder de zon, maar toch...ik sta er van te kijken.  Keer op keer.
 
Uitgestelde klusjes, nog meer uitgestelde strijkmanden, te klasseren paperassen, de toch wel vuile ramen...een gezellig bergje vakantiewerk dus.
Voeg daar nog het totàle gebrek aan routine op deze vakantiedagen aan toe, en het hoopje evolueert snel naar een mini-Mount Everestje van to do's.
 
Waar ik doorgaans , euhm...naar mijn normen, een strak weekritme hanteer, laat ik de teugels lustig vieren tijdens de vakantie.  Te lustig misschien, I know... 
Dat het dan ook wel eens mag tijdens een vakantie neem ik dan weer redelijk letterlijk.

Als de kids uitslapen, doe ik dat ook.  Als de strijk me bijna tegemoet komt, dan positioneer ik hem vakkundig zo dat ik hem niet kan zien.  Als een vriendin belt voor een koffietje, dan laten we die afwas toch gewoon staan.  Als we een keertje vandaag geen gezonde Voedselzandloper-maaltijd eten, dan is dat zo.  Als de ramen wat vuil zien, dan bewonder ik net zo graag mijn mooie gordijntjes...
Vakantie, right?!

Maar dan kom je in de tweede helft van die vakantieweek, waar Missie Mount Everest zich genadeloos opdringt.

Vanaf morgen Missie M dus, van... Mount Everest of Multi-tasking...of gewoon van Mama...

Valentijn-stress

De romantici ga ik bij deze teleurstellen.  Van Valentijn liggen we hier doorgaans niet bepaald wakker.  Ons huis kleurt niet rood op 14 februari.  Geen liefdesbriefjes op de koelkast, of in de boterhamdoos, of wie weet waar...Geen bos bloemen (die bij mij na een paar dagen toch al halfstok hangen).  Geen cadeautjes.
14 februari, een dag als een ander.  Toch?

Al is dat deze keer buiten de jongsten van dit gezin gerekend, heb ik zo de indruk.  Onze 5-jarige beleeft zelfs ware Valentijn-stress.  Komt ervan als je al een half schooljaar lang Mr lova lova uithangt en ondertussen met vier liefjes opgescheept zit.  Begin deze week probeerde ik hem duidelijk te maken dat dat toch niet zo...handig is, zo vier liefjes.  Maar little Don Juan tekende onverstoord verder aan zijn reeks valentijn-briefjes.  One down, still three to go. 

En o-oh...de vakantie staat voor de deur, dus hij heeft een strakke planning af te werken voor vrijdag.   Anders wordt het vijgen na...Valentijn!

De oudste is er allemaal wat cooler in.  Eén lief tot nog toe.  No stress dus.  Ben benieuwd of hij namiddag dan toch in gang schiet.  Een charme-offensief zou mischien toch niet slecht zijn?
 

Wij?  Wij staan erbij en kijken er naar...

En stiekem is mama blij dat ze haar kleine romantici volgende week helemaal voor zichzelf heeft.  Geen concurrentie van 5 liefjes.   

Madammen-week, final part

Ik zou nog wel even kunnen bloggen over bekende, bewonderenswaardige madammen.  Over straffe madammen.  Die een kei zijn in hun vak, of uitermate grappig, of eigenzinnig, of gepassioneerd, of die getuigen van karakter, of die op méér teren dan enkel looks (en/of boobs?) ,...

Maar eigenlijk zie ik veel sterke madammen.  In het dagdagelijkse leven.  Dichtbij. 
Geen glamour-leven, in de kijker.  Geen BV-status.  Geen legertje stylisten of kappers.  Maar stuk voor stuk schoon madammen.  Hardwerkende vrouwen.  Lieve mama's.  Attente vriendinnen.  Zotte miekes.  Gewoon... toffe grieten.  Me allen dierbaar, elk op hun eigen manier.

In willekeurige volgorde :)

Leen, Mieke, Tanja, Inne,
Kirstin, Josien, Severien
Ine, Petra, Juliette, Rita,
Stefanie, Veronique, Anita, Ingrid,
Ilse, Danielle, Greet, Katrien,
Kim, Annelies, Heidi, Joke,
Heleen, Ilona,
Ruth, Inge, Vera, Evy...

 Mama

 you all, girls!

Madammen-week, deel III

Ze kan slaan, héél hard slaan...Ze werd deze week uitgeroepen tot 3de meest favoriete Belgische drummer.  Enkel Mario Goossens (Triggerfinger) en Michael Schack (Ozark Henry, Netsky, Milk Inc,...) deden beter. 
Isolde Lasoen vind ik bijgevolg een straffe madam, tussen al dat testosteron-geweld.  Geen dwarsfluit of viool of piano voor deze dame.
Nee, in de plaats een robuust, mannelijk drumstel.  Waarop ze lustig het ritme aangeeft bij vele Belgische rockmuzikanten.

Ze slaat erop los bij o.m. Daan, The Happy, Briskey, Flip Kowlier, Novastar,... Daarnaast geeft ze les aan Gentse Kunsthumaniora, kan ze ook nog eens zingen, is ze een jonge mama,...

COOL!