Ik heb jou lief

Ik ben meer dan een grote fan van Google. Een leven zonder zou ik me amper kunnen voorstellen.

Ik google zowat...alles. Noem het, en ik google het. Zeker als ik met iets worstel. Zoals een jaartje geleden, toen we overwogen om onze oudste van school te laten veranderen.

Per toeval kwam ik toen terecht op een forum, waarop een zekere Tom spijkers met koppen sloeg en pleitte voor het buitengewoon onderwijs. Zijn overtuiging trok meteen mijn aandacht.

Tom is leerkracht in het bijzonder onderwijs, maar hij blijkt ook een uitzonderlijk getalenteerd fotograaf én schrijver. Ik klikte op zijn naam en kwam terecht op zijn blog, die me meteen naar de keel greep. Hij brengt een triest verhaal, in woord en in beeld. Maar ook een ijzersterk verhaal. Eentje gevuld met tonnen liefde en kracht. 

Ik heb jou lief werd een blog die me ondertussen nauw aan het hart ligt. Elke stap volg ik...elke traan, maar ook elke overwinning. Het is scherp. Zo scherp dat het door merg en been gaat. Maar ook teder. Zo teder. En krachtig. Liefdevol. Hoopvol. 

Tom droomt van een tentoonstelling en een fotoboek. Ik gun hem dat van harte, omdat dit verhaal een plek verdient. Stem daarom op het project van Tom, zodat zijn droom realiteit wordt. De opbrengst gaat bovendien naar het goede doel.

Dank je wel.

Als het goed is, zeggen we het ook!

Voor vele ouders iets om naar uit te kijken, voor ons is het helaas één van de minst favoriete momenten geworden: oudercontacten. Met dank aan de oudercontact-ervaringen van onze oudste in de vorige school. Weinig hoop en veel negativiteit in je maag gesplitst krijgen, dat kruipt in de kleren. Geloof me. Een mens kan wat slikken, maar na een paar keren heb je het wel gehad. Ik verwachtte nochtans nooit een allround goed-nieuws-show. Als het niet goed is, mag het gezegd.... maar een sprankeltje positivisme is altijd welkom. Dank u wel.

Helaas...

Die sprankel positivisme moesten we zelfs op een nieuwe school gaan zoeken. Gelukkig vonden we ze. Maar toch trok ik met licht loden schoentjes naar meester Erik vanavond.

En wat volgde, was een echt kippenvelmoment. Dat meester Erik eentje uit de duizend was, dat wisten we al. Maar dat hij op een voortreffelijke manier mijn kind weet te sturen, te boeien, te motiveren, te laten openbloeien...daar zat ik echt met open mond naar te luisteren. 

Het werd echter geen lofzang van begin tot einde. Meester Erik is realistisch en kent de pijnpunten, maar het glas is altijd halfvol. En hij haalt daardoor het meest positieve in mijn kind naar boven. 

Het gaat dan ook goed. Met hard werken, dat wel. Maar het gaat goed. Het bleef maar in mijn hoofd echoën... en nog net kon ik een triomf-gebaar naar al die oude demonen onderdrukken.

De leerkracht maakt het verschil, hoorde ik de afgelopen jaren meer dan eens. En daar ben ik nu meer dan ooit van overtuigd. 

Elke dag werk ik samen met leerkrachten en ervaar ik dat het allesbehalve een evidente job is. Respect! Zeker voor degenen die met volle overgave voor de klas staan. 

Voor de anderen kan ik ergens wel begrip opbrengen. Omdat het verdorie een doodvermoeiende taak kan zijn om dag in, dag uit zo'n bende onder controle te houden, om ouders te woord staan, om de zwakkeren continu te begeleiden,.... 

Maar ergens begrijp ik het ook helemaal niet. En word ik er zelfs kwaad van. Omdat ze een belangrijk voorbeeld voor kinderen vormen. De generatie van morgen. En het is een taak van een leerkracht om die generatie maximaal te ontplooien. Ook de niet-primussen.

Daarom bij deze een pluim voor alle leerkrachten die hun leerlingen weten te enthousiasmeren, te motiveren, te coachen, te laten openbloeien, te ontwikkelen, ...Met oog voor ieders talenten én beperkingen. 

Op zo'n gedifferentieerde manier onderwijzen, het is een ware kunst. Petje af. Echt.

Want als het goed is, zeggen we het ook...

Lijstje

Met de zon en bijbehorende lente-temperaturen in het kielzog neemt januari een vliegende start. Gisteren leek het nog oudejaarsavond, vandaag zitten de kerstversieringen alweer een paar dagen onder het kelder-stof.
Dubbele gevoelens: met een vleug heimwee toch blij zijn dat eindelijk die kerstrommel weer onder de voeten uit is. Opgeruimd staat netjes, dat hoort zo bij een nieuwe start.

En ik ging aan het begin van dit nieuwe jaar eigenlijk geen lijstjes maken, maar ik doe het toch. Omdat het leuk is om te dromen, om streefdoelen te hebben en...omdat het geld op die spaarrekening toch geen sikkepit oplevert. Dus kom, laten we de economie maar eens een deftig infuus geven! ;)

Budgettair gezien maken we er uiteraard een meerjarenplan van. Voor het allerlaatste is dat vast en zeker het geval.

To eat

De Kristalijn, Genk...al làng op het verlanglijstje...
alleen al maar om me te vergapen aan de fantastische architectuur

Het Gebaar, Antwerpen

Zoethout, Wellen

Umami, Maastricht

To visit

Scandinavië 

Voor mijn kleine Lego-fans hier

Lissabon

To shop

Tom Dixon  #boven de eettafel

Patrizia Pepe-outfit

To do

Tuin inrichten

To listen

London Grammar

Broken Bells

The Black Keys @ Werchter 2014

Pearl Jam @ Werchter 2014

En omdat iedereen minstens 1 mission impossible heeft...

To wish for

eindelijk buikspieren

Reflectie 2013

De laatste dagen van het jaar...Traditiegetrouw betekent dat een moment van reflectie. De balans opmaken, nagenieten, verwerken, alles op een rijtje zetten, ... wat je wil. Ieder doet het op zijn manier, maar traditiegetrouw ligt er ook altijd wel wat 'tristesse' op de loer tijdens zo'n dagen.
Het einde van een jaar betekent ook een beetje 'loskomen' van dat oude jaar, van herinneringen, van gebeurtenissen,van mensen misschien...en dat is niet altijd makkelijk. Maar het veelgehoorde cliché zegt dan dat elk einde een nieuw begin betekent. 100 maal herkauwd, maar een mooie ingesteldheid. Vind ik.

Als ik zelf een beetje mag reflecteren nu, dan blik ik tevreden terug. 2013 bezorgde me een content gevoel. Het was een jaar met een uitdaging. Of meerdere misschien.
Ik ontmoette nieuwe mensen. Boeiende mensen. Die me een kans gaven. Een kans die me schrijfopdrachten bezorgde. Schrijven werd een passie, waarvan ik tot voor een paar jaar niet wist dat ze in de kleinste vezel van mijn lijf borrelde. Maar het voelt goed om die passie te kunnen/mogen cultiveren. Echt onwijs goed.

Een jaar geleden begon ik nochtans met een klein hartje. Maar als er 1 ding is waar ik keihard in geloof, dan is het je hart volgen. Ook al is het soms maar een hartje. 

In 2013 hakten we ook knopen door. We lieten de kids van school veranderen, na een moeizaam parcours op de oude school. Als het de kids aanbelangt, dan lig ik - zoals vermoedelijk elke ouder- in een mega-knoop. Wikken en wegen, voor en na, veel praten, traantjes en slapeloze nachten... alles passeerde de revue. Maar we namen de sprong (in het diepe). Ze namen, tot grote opluchting, een goede start op de nieuwe school. En het gaat tot nog toe goed. Ja, prima zelfs. Fijn. Content.

Verder is er niet zoveel te reflecteren. Enkel dingen om dankbaar voor te zijn.
En zo kijken we rustig vooruit naar wat toch wel een énorm heuglijk jaar lijkt te worden. 2014 brengt ons een eerste communicantje (ja, onze jongste wordt groot!), een trouwpartij (nee, niet van mezelf) en ...een baby'tje (néé, ook niet van mezelf!)!
Héérlijk, toch! Eind 2014 dus wel heel wat te reflecteren... :)

to be continued

Dank jullie wel voor het lezen, het volgen en voor de fijne reacties!

Maak er een superfijn eindejaar van!

Jingle Bells: a state of mind

Zo, Kerst staat dus effectief weer voor de deur. Een witte editie kunnen we dit jaar op onze buik schrijven, maar het kost, desondanks, geen moeite om in the mood te geraken. Ook al krijg ik het meer dan eens op mijn heupen van the most wonderful time of the year-gezangen.
En ook al neem ik me elk jaar voor om...géén nieuwe kerstversiering te kopen, om het huis niét vol kaarsen te proppen, om me strict aan het cadeautjes-budget te houden, om geen nieuwe feestoutfit te shoppen zo vlak voor de solden, om mezelf niet te storten op de overvloedige kerstbuffetten,...

Grmpfffff, het ziet er dus naar uit dat dat weer niét gaat lukken. Nieuwe kerstversiering...het moest en zou wit worden dit jaar en de kerstballen stonden aan 30% korting, dus: check!

Kaarsen...op elk vrij schapje minstens één: check dus. Wat betekent dat ik voor het slapengaan een extra rondje doorheen het huis loop, om er zeker geen te missen. Kwestie van niet te vroeg met de kerstboomverbranding te starten.

Cadeautjes-budget werd alweer ruim overschreden, zoals elk jaar. Dit jaar lukte het ook wonderwel om écht leuke dingen te vinden. Zo leuk zelfs, dat ik bijna geen zin heb om ze af te geven. Maar soit, de beste cadeautjes zijn degenen die je zelf wil, zeker? Het is tenslotte Kerst voor iets... Gun je medemens ook eens iets, enz...*zucht*

Voor de outfit ben ik ook overstag gegaan, moet ik toegeven. Ik was de inhoud van mijn kleerkast beu. Punt. Al heeft mijn wederhelft de indruk dat ik van een andere planeet kom, als ik zulke zaken verkondig. Dus kocht ik (stiekem) wat nieuws. Onder het motto: een LBD'ke heb je nooit te veel in je kast. En OK, ook nog wat andere zaken, maar aangezien dit bewijsmateriaal is dat tegen me gebruikt kan worden, beperk ik de visuele bewijslasten.

En wat de culinaire vooruitzichten betreft... I am a die hard FOOD LOVER! Need I say more??

Moraal van het verhaal: Preventieve loopsessies...ook check. We willen immers nog in dat LBD'ke geraken, niet waar? No pain, no gain...

Stilstaan is niet achteruitgaan

Wie mijn blog regelmatig leest, weet dat ik af en toe - in mijn malle mama-molen- wel eens op de rem trap. Of beter nog: helemaal stilsta.
Stilstaan...het woord herinnert me spontaan aan mijn economie-leerkracht in mijn middelbare-schoolperiode. De vrouw kon niet (en ik wik mijn woorden) op mijn sympathie rekenen, vooral vanwege haar uiterst raadselachtige examens.
Maar ook omdat ze constant STIL-STAAN IS ACH-TER-UIT-GAAN scandeerde. Ze herhaalde het zo vaak dat ik bijna overwoog om het op mijn examenblad te noteren, dat toch meestal (te) blanco bleef.

Awel, ik ben het niet eens met haar. Nu durf ik dat zeggen, 20 jaar na datum. Op economisch vlak heeft ze, strict genomen, wellicht een punt.
Maar economie is geen exacte wetenschap. Daarvoor is er te veel menselijke invloed. En dan is stilstaan helemaal niet achteruitgaan. Af en toe stilstaan, is nodig. Even alles herkaderen. En meeleven...

Iets wat misschien te veel in deze kerstdagen - in een sfeer van peis & vree - gebeurt, en te weinig op andere dagen.
Maar kerstperiode of niet... ik wil vandaag, op deze vrijdag de 13de, toch stilstaan. Of meeleven...

Met kleine Kamiel, die nu al moet vechten voor zijn jonge leventje. Samen met zijn mama, die al even hard vecht voor het hare...
Met Sabine, die haar man en lieve papa voor haar kinderen moet missen.
Met Tom en Shirley, die vechten tegen borstkanker.
Met Frederik, die zijn vrouw en mama van zijn dochtertjes een jaar geleden plots moest afgeven.

Verdriet en pijn dat niet breed uitgesmeerd wordt op tv, maar dat even hard wordt geleden. Ondanks de ongelooflijke positieve kracht waarmee ze in het leven staan, ieder op zijn manier.

Deze blog is voor jullie. En straks ook een extra kaarsje, of 10...X

Dwaas December

Zo, de Goedheiligman mag weer relaxen onder de Spaanse zon. Met andere woorden: we kunnen opnieuw opgelucht ademhalen. En we verwelkomen bij deze een staat van peis & vree! Zoals dat hoort in deze eindejaarsperiode.
En het was nodig, want de voorbije dagen bereikte de Sint-spanning toch wel een alarmerend hoogtepunt, gecombineerd met ware Sint-visioenen. Ocharme, die kleine kinderhartjes...
Geduld is een schone deugd, zeggen ze...maar breng dat een 6- en 8-jarige maar eens aan het verstand. Een geluk dat de Sint-buit de gemoederen kon bedaren. De LEGO-lading doet zelfs vermoeden dat we zéér rustige weekendjes tegemoet gaan.

Lang leve dus het leven na 6 december! En van de Sint-modus stappen we al meteen in Kerst-modus. Als er 1 maand is waar de economie niet onderhevig is aan de crisis, dan moet het zeker december zijn. Koortsachtig zoeken naar cadeautjes, naar feestmenu's, feestoutfits, vakantie-uitjes, nog meer feestdineetjes, ...Koortsachtig veel geld uitgeven. Het blijft toch een beetje een dwaze maand. Gezellig, maar dwaas.

En met z'n allen doen we lustig mee met die dwazigheid. Gewoon, omdat het eens een keertje moet. Dus...december, haal alles maar eens uit de kast! I am so ready! :)

Men hjemme best...

Een stukje Scandinavië @home

Althans, met een beetje verbeelding...

Fantaseer er wat sneeuw bij, een dampende Finse sauna, een stukje Noorse vis op de winterbbq en... 

je krijgt toch spontaan zin om, met een glaasje (of flesje?) Akevitt, jezelf tot Abba's ultieme Dancing Queen te reïncarneren?

Ik weet het, ik heb veel fantasie misschien...

maar ik ben in de wolken met mijn eigen, kleine streepje Scandinavië. ;)

Men hjemme best...

Home sweet home!

Toen we ons huis kochten, eentje van 1958, wisten we dat er wel wat werk aan zou zijn. Maar dat we nu, 8 jaar en al een resem verbouwingen later, nog steeds verbeteringswerken uitvoeren...dat stond niet bepaald in het plan.

Maar zoals dat gaat met verbouwen, heb je het na een tijdje wel gehad. Na de eerste noodzakelijke renovaties lag het een poos stil. Vervolgens staken 2 kids en bijbehorende slapeloze nachten een stokje voor onze verbouw-energie.
Maar we vonden ze terug. De niet evidente zoektocht naar goede en betrouwbare aannemers zorgde voor wat dipjes in de motivatie, maar zoals dat ook altijd gaat: de volhouder wint. En zo geschiedde...

Met open armen verwelkomden we schrijnwerker, dak-en gevelwerker, tegelaar...
Rust maakte plaats voor stof, tijdelijke chaos en met z'n vieren 'kamperen' op 1 slaapkamer. Garderobe-dilemma's namen dramatische proporties aan, wegens...in welke doos zat die ene broek nu weeral??? En het zwemgerief van de kinderen? En mijn loop-outfit?
Na een aantal weken vuiligheid nemen we nu dus opgelucht afscheid en worden de vakmannen bedankt voor bewezen diensten. Tot grote treurnis van de bankrekening, die nu even in een staat van diepe rouw verkeert. ;s

De voldoening van een mooi afgewerkte ruimte is echter onbetaalbaar.
Een gelukzalig gevoel overvalt me nu als ik mijn mooi betegelde badkamer binnenkom, als de boys in hun nieuwe jongenskamer spelen of als ik de gerenoveerde gevel zie. Waar ik tot voorheen sakkerde op 'het blijft ook een oud huis' en 'hadden we maar gebouwd', ben ik nu blij met de 'charme van ons oude huis'.

En kan ik weer opgelucht, en zonder frustraties, door mijn interieurmagazines bladeren... :) Op naar het volgende projectje!

HOME SWEET HOME

En de levensleuzes...

Volgens Google Maps heb ik nog maar 7% van de wereld gezien. Slik...echt, SLIK!

Kids kluisteren je nu eenmaal aan huis, dacht de egoïstische kant van mezelf snel. Het kwam er de laatste jaren inderdaad nauwelijks van. Maar stiekem heb ik wel een hele grote reiskriebel en zou ik, al globetrottend, de wereld willen afschuimen. Letterlijk de horizonten verruimen en het kleinburgerlijke huisje-tuintje-boompje-beestje-gevoel afschudden. 

Ook al draag ik Oost, West, Thuis best hoog in het vaandel en stap ik na elke vakantie toch ook weer goedgemutst het vliegtuig op...toch knaagt het, die 7%. 

De pessimist in mezelf denkt: Morgen ben ik er niet meer en heb ik nog niks gezien, NIKS. Het gaat ook weer lijnrecht in tegen dat andere motto van mezelf: You only live once. 

Het gevecht der levensleuzes...check!

Gelukkig worden de kids groter en nemen we ze mee, zoveel als kan. Maar voor de echte grote reizen, blijft het toch nog wat dromen. Vroeger droomde ik van het zuiden... Op vakantie? Dan ging je toch naar Spanje of Italië of Turkije of naar de exotische Caraïben....natuurlijk!

Maar met de jaren ervaar ik de drang om het noordelijk halfrond te verkennen. Dat het wondermooi is, proefde ik een tweetal jaren geleden in Oslo. 

Scandinavië heeft zo'n puurheid en zuiverheid, die je nergens anders vindt. En alles straalt zoveel klasse uit. Om maar het design als voorbeeld te nemen. Ik ben grote fan van de Scandinavische look & feel. Strak, puur, less is more... Maar met een warme touch.

En ook al is er overal wel iets, het leven lijkt er wel erg aangenaam en goed georganiseerd. De mensen zijn minder gestresseerd, kwaliteit gaat boven kwantiteit, er zijn nauwelijks files en de criminaliteit ligt een stuk lager dan hier. Scandinavië staat voor Rust, Ruimte en Natuur. En wellicht is het dat wel dat ons - de generatie middenin de rat race (mezelf inclusief) - zo aantrekt.

Emigreren zit er niet meteen in, maar een Scandinavische rondreis wellicht/hopelijk wel. Mét de kids. Het staat alvast bovenaan het verlanglijstje. Sinterklaas?? ;)

Barça, baby!

Daar gingen we dan. 4 vrouwen. Naar Barcelona. Helemaal Sex and the City-style. Zonder SATC- decadentie, maar met véél enthousiasme! Mamalicious mama's on the loose...

Het werd zowaar een mini-vakantie onder een stralende zon 

De bijna 30 graden deden ons koortsachtig shoppen, op zoek naar een beachproof outfit. We doorkruisten de tientallen Mango's en Zara's in deze stad

Maar kwamen niet verder dan de herfstcollectie en wat Intimissimi-shopping  :)

Shopping en... food en...bubbels vormden bijgevolg de rode draad. Dé ingrediënten voor elk geslaagd meidentripje

En het ging verbazend vlot. Wat je niet altijd van een verzameling vrouwen zou verwachten. Eerlijk is eerlijk. ;)

  

Ooit zei iemand eens: "zet een aantal mannen samen en dat is pure fun, eenzelfde aantal van het vrouwelijke geslacht...dat is gewoon...trouble in paradise."

Maar niks van dat. Echt!

Ofwel waren we gewoon ZO blij om een paar dagen te ontsnappen aan de rat race van alledag. Eens een weekend geen rondje taxi, geen overdrukke supermarkten, geen kookpotten, geen was en plas, geen moetjes... enkel magjes.

Toegegeven: Z.A.L.I.G

Opstaan en enkel denken aan...

wat je zelf zal kiezen uit het ontbijtbuffet dat je niét zelf moest maken,

wat je zelf zal doen: een wandelingetje langs Port Vell of een paar shopkes doen, of toch maar eerst een sangria'tje op een zonnig terrasje?

wat je zelf zal aantrekken in die 30 graden...de slippers of de sandalen...en er een half uur over tobben zonder gestoord te worden...

Verscheurende keuzes, zeg ik je. ;)

Het was, kortgezegd, een zalig uitje, en voor herhaling vatbaar...al was onze mama-rol nooit veraf. Zelfs niet als je een Cola Zero bestelt op terras. ;)

Carpe diem

Ik zou kunnen bloggen over de zoveelste futiliteit in mijn leven, over de kleine kwaaltjes, de dagelijkse wasjes en plasjes, de zorgjes,... maar ik kan het niet.  Het lijkt alsof er geen inspiratie is voor een zorgeloos, luchtig blogje. Waarom het zo moeilijk is? Omdat er in de wereld zoveel gaande is... Schrijnende gebeurtenissen die we vaak 'vergeten' of nog erger: negeren. Omdat we zo opgeslorpt worden door ons egocentrisme...

...een gecrasht vliegtuig met 11 doden

...1 op 10 Vlaamse kinderen dat in armoede leeft

...weerloze kinderen in Syrië 

...zelfmoordaanslag in Somalië

...de vreselijke knikkebolziekte die in Afrika kinderen en tieners treft

...

...vrienden die vechten tegen borstkanker

Dan voel ik me weer schuldig om mijn gezeur. We hebben alles om dankbaar te zijn, maar we vergeten het. 

De krant openslaan of naar het TV-journaal kijken, vind ik een enorme opgave. Maar het duwt je wel keihard onder de neus dat we toch een stelletje zondagskinderen zijn. Zondagskinderen met een enorm zeurgehalte... 

CARPE DIEM

Mixed October-feelings

En plots is september voorbij. Dag (astronomische) zomer, dag lange dagen, dag warme avonden,...
Oktober is wat draaglijker onder een indian summertje. Maar als de dagen korter, donkerder en natter worden...dan ben ik absoluut geen oktober-fan.

Verderop de maand wordt het ook alleen maar wat triester, want sinds 11 jaar gaat de maand ook gepaard met verdriet. Dat verdriet overvalt me sporadisch, vaak als een dief in de nacht. Het hele jaar door. Maar nog meer in oktober.

Verdriet heeft iets egocentrisch. Je wentelt jezelf in een cocon van tranen. Vaak alleen, afgesloten van de rest van de wereld. Het is zo oneerlijk, hoor je vaak. En dat is het ook. Iemand geliefd moeten missen, is gewoon niet fair.
Met de jaren heb ik geleerd om erover te praten en om de mooie dingen te herinneren, maar in oktober 2002 sloot ik me af. Met als gevolg dat je verdriet een eenzame planeet lijkt, in een groot, boos universum. Dat egocentrische aspect doorbreken, was niet makkelijk. Terug in dat boze heelal treden, voelde oncomfortabel. Van nul beginnen. Back to the start.

Mezelf tegenkomen was het gevolg en - ironisch genoeg- een levenservaring, met een pakketje zelfkennis erbij. De positivo in mezelf bekijkt het zelfs als een cadeau. Want wat weet je veel als 25-jarige, uiteindelijk?

Ondanks het gemis, probeer ik mijn herinneringen te vullen met het zonnetje dat mijn mama was. En zodoende oktober toch te omarmen, met al haar voor -en nadelen. Genieten van de indian summer en de prachtige folklore. Al hadden we dat toch samen moeten doen, jij en ik...

Voetbalvrouw

Waar ik tot voor kort door de voetbalmakkers van mijn boys begroet werd met Hallo, mama van ... werd dat vandaag plots Ah, daar is de voetbalvrouw! 

Is me dat even een evolutie, waarbij ik mezelf toch afvroeg hoe het eigenlijk zover is kunnen komen.
De voetbalvrouw, allez gij...
Uitgerekend ik, die altijd een lichte afkeer had van het spel. Ik, die zuchtte bij de zoveelste voetbalmatch op TV en vooral: geen ene bal snapte van het spel. Ik, de ultieme voetbal-leek, sta nu elke week naast het voetbalplein. Maakt dat me een voetbalvrouw? Echt?
Het woord heeft zo'n onderdanige bijklank. Alsof je enige missie erin bestaat 100% ten dienste te staan van je voetballende man(nen). Wat voor een aantal onder ons ook wel klopt natuurlijk...

Gelukkig neemt het fenomeen tot nog toe kleinschalige proporties aan. Maar ik voel het, Koning Voetbal regeert in dit gezin. En ik ga me simpelweg moeten neerleggen bij een alleenheerschap. Want na 2 voetballertjes heb ik nu ook een trainer in huis. Ik bereid me alvast mentaal voor op (nog meer) gevulde voetbalweekends, voetbal op tv, geanimeerde voetbalgesprekken aan tafel, ellenlange voetbal-analyses ...

Tot nog toe kan ik het echt wel smaken en schik ik me dus naar Zijne Majesteit, Koning Voetbal. Maar vraag me over een paar maanden nog maar eens of ik toch geen staatsgreep overweeg...

Iemand zin in een potje meiden-voetbal??

Schoolweek 1 #flashback

Schoolweek 1. Het was een week waar ik een beetje tegenop zag, maar tegelijk naar uitkeek. Een nieuwe, propere lei heeft altijd iets ambigu. Bevrijdend, maar ook angstaanjagend. Van nul beginnen, tabula rasa,...ik ben er nog niet helemaal uit of ik het leuk vind of niet.

Misschien is het ook nog gewoon te vroeg.
En ben ik het vooral die moeite heeft met de verandering. Lichtjes weliswaar, maar toch... Facebook-foto's van de voormalige klasgenootjes in hun nieuwe klasjes, verhalen van de mama's van die klasgenootjes, ik-mis-je-boodschapjes van de vriendjes, de oude school voorbijrijden op woensdagmiddag en bekende gezichten aan de schoolpoort zien... Heimwee? Toch een beetje.

Situaties & omgevingen kan ik relatief makkelijk loslaten, maar mensen die me nauw aan het hart liggen...moeilijk. Het klinkt allemaal zo dramaqueen, ik weet het... Die mensen zijn niet veraf, helemaal niet. Het is gewoon even een confrontatie met mezelf. Conclusie: mama is veel minder flink dan de kids. ;)

Want tot nog toe is er bij hen geen traantje te bespeuren, zelfs geen pruillipje. Al missen ze hun vriendjes zeker wel. Ze stormen niet de speelplaats op, zoals weleer. Maar draaien een beetje onwennig rond. De oudste facetime't na schooltijd wel eens met zijn ex-klasgenootje en pocht dan over de nieuwe school, maar zijn oogjes verraden toch iets anders. Maar desondanks, en tot dusver, houden ze zich erg kranig.  En ik ben fier op ze, ZO fier.

Een terugval van het enthousiasme, daar verwacht ik me echter wel aan. Als het nieuwe eraf is, of als de meester eens wat strenger is dan gewoonlijk, of als de juf extra huiswerk geeft, of als het gemis dan plots toch weer (te) groot wordt.

Hopelijk heeft mama tegen dan haar emo-bui overboord gegooid...