Zeven dagen is het al geleden dat ik nog iets op mijn pagina postte, tikt Facebook me op de vingers. Oeps. Ja, beste Mark Zuckerberg, het is een uitdaging om de verschillende alter ego's van een werkende mama evenredig aan bod te laten komen. Om bijna schizofreen van te worden. Mijn Facebook-alter ego schiet er bijgevolg wat aan in. Excuse me. Maar OK, er is wat voor te zeggen. Mark's opmerking deed me effe polshoogte nemen op mijn eigenste blog. Naar mijn laatste blogpost, meerbepaald. Het is welgeteld meer dan een maand geleden dat ik nog wat neerpende. Van vorig jaar dus, wil dat zeggen. Slik.
Een eerste 2015-blog dus... 2015, ik bekijk het getal zwart op wit en een beetje surrealisme overmeestert me toch wel. 2015 klonk 20 jaar geleden absurd veel als ... science fiction. Buitenaardse toestanden. Back to the Future, E.T. en Aliens en zo. Het zou in 2015 wel gebeuren.
Vandaag schrijven we dus 2015. Het jaar waarin mijn eerstgeborene het (sidder en beef!) tienerdom betreedt. Het lijkt zo lang geleden dat hij zo klein was, maar tegelijk ook weer niet.
Of hoe het gegeven tijd vol contradicties zit. Surreëel.
Nog irreëler: het jaar waarin ik ook officieel dichter bij de 40 dan bij de 35 zit en waarop iedereen dan schouderkloppend zegt dat het leven binnenkort pas begint ... op 40 dus. En ik geloof het nog ook. Of ik wil het graag geloven.
Op mijn bijna 38 kan ik met de nodige bescheidenheid zeggen dat ik mezelf leuker vind dan pakweg een goeie 10 jaar geleden. OK, minder strak, minder fris en fruitig, maar wél met meer maturiteit, meer vrouw, meer mij. De twenties zijn een zoektocht. De thirties een ratrace en de (bijna) forties beloven rust, las ik recent. Veertigers vinden zichzelf terug (uit). Hoera!
Laten we daar de eerste blogpost van 2015 dus maar mee beëindigen. Met een positieve, maar toch licht surreële noot...
Tot gauw! (en dat is een goed voornemen)
vrijdag 23 januari 2015
dinsdag 16 december 2014
Ego-pakjes
De eindejaarsdagen. Hét perfecte excuus om ook jezelf eens in de watten te leggen.
Kerst is er niet alleen om jezelf weg te cijferen in functie van anderen, nee...het is ook effe lekker ego-tijd. Vind ik zelf dan.
En dat kan zo ineens, heel impulsief en ja...zelfs redelijk budgetvriendelijk. Godzijdank voor mijn portemonnee denk ik niet àltijd in termen van nieuwe outfits, nee.
Zo ging ik vanmorgen naar de bakker voor een zakje chocola. Toen de winkeldame vroeg of het een cadeautje mocht zijn, zei ik prompt van ja. Zonder aarzelen zelfs. Ook al ging ik het niet echt cadeau doen. Behalve aan mezelf dan. Even dacht ik dat ze het kon aflezen van mijn gezicht, dat ik daar gewoon een potje egoïstisch stond te wezen.
Ze deed er zorgvuldig een gouden strikje om, met een kersttakje. Dat dat strikje er al meteen in de auto af zou vliegen bij deze ongeduldige veelvraat, heb ik er niet bij vermeld. Beetje decadent, maar toch zonder schuldgevoel.
Ik kreeg er een lichte kerststemming van, van dat zakje chocola met strikje voor me, myself & I. En niemand anders. Omdat het kan, omdat het gepermitteerd is, omdat het Kerst is.
Van het échte Kerstgevoel, compleet met ho-ho-ho jingle bells & toeters en al, ben ik nog in blijde verwachting. De Kerst met de grote K is nog niet helemaal doorgedrongen. En ja, de kerstboom staat. De jacht op cadeautjes is geopend. En het kerstmenu is besteld. Ik probeer het niet te rushen, want voor je het weet, is het weer achter de rug. En zoals dat meestal het geval is, is de aanloop altijd het leukste gedeelte. Uitkijken naar heeft iets magisch. Magie die altijd een beetje verdwijnt, zodra het moment er is.
Dus, we laten die jingle bells rustig doordringen. En anders moet ik nog maar eens om zo'n chocoladezakje gaan. Met strikje.
Kerst is er niet alleen om jezelf weg te cijferen in functie van anderen, nee...het is ook effe lekker ego-tijd. Vind ik zelf dan.
En dat kan zo ineens, heel impulsief en ja...zelfs redelijk budgetvriendelijk. Godzijdank voor mijn portemonnee denk ik niet àltijd in termen van nieuwe outfits, nee.
Zo ging ik vanmorgen naar de bakker voor een zakje chocola. Toen de winkeldame vroeg of het een cadeautje mocht zijn, zei ik prompt van ja. Zonder aarzelen zelfs. Ook al ging ik het niet echt cadeau doen. Behalve aan mezelf dan. Even dacht ik dat ze het kon aflezen van mijn gezicht, dat ik daar gewoon een potje egoïstisch stond te wezen.
Ze deed er zorgvuldig een gouden strikje om, met een kersttakje. Dat dat strikje er al meteen in de auto af zou vliegen bij deze ongeduldige veelvraat, heb ik er niet bij vermeld. Beetje decadent, maar toch zonder schuldgevoel.
Ik kreeg er een lichte kerststemming van, van dat zakje chocola met strikje voor me, myself & I. En niemand anders. Omdat het kan, omdat het gepermitteerd is, omdat het Kerst is.
Van het échte Kerstgevoel, compleet met ho-ho-ho jingle bells & toeters en al, ben ik nog in blijde verwachting. De Kerst met de grote K is nog niet helemaal doorgedrongen. En ja, de kerstboom staat. De jacht op cadeautjes is geopend. En het kerstmenu is besteld. Ik probeer het niet te rushen, want voor je het weet, is het weer achter de rug. En zoals dat meestal het geval is, is de aanloop altijd het leukste gedeelte. Uitkijken naar heeft iets magisch. Magie die altijd een beetje verdwijnt, zodra het moment er is.
Dus, we laten die jingle bells rustig doordringen. En anders moet ik nog maar eens om zo'n chocoladezakje gaan. Met strikje.
Fijne eindejaarsfeesten!
vrijdag 21 november 2014
Een online nul
Ik mag van mezelf zeggen dat ik een behoorlijke expert ben in online...euh... dingen. Vraag me om wat research te verrichten voor het werk, of wat trends te watchen in Instagram- of Pinterest-land of leuke spulletjes te shoppen...I'm your woman, for sure! Ik ben vurige fan van de overzichtelijkheid en de tijdsefficiëntie die online dingen met zich meebrengen. Gezwind switch ik van het ene naar het andere en spot ik in no time net datgene wat ik nodig heb.
Je zou denken dat online een reis boeken dan ook peanuts is, maar niets is minder waar. Ideeën en droombestemmingen nochtans genoeg. Van Abu Dhabi, naar New York en Stockholm. In mijn hoofd is het zo klaar als een klontje. Maar o wee, zodra ik het kluwerige online aanbod van de verschillende reisoperatoren aanschouw. Gezwindigheid maakt plaats voor grote twijfel. Overzichtelijkheid voor chaos. Complete chaos. Ebookers, Booking.com, Travelbird, Jetairfly, Ryanair, ThomasCook, Neckerman,... Ik heb al een paar vakantiedagen nodig om van die keuzestress te bekomen.
Ik probeer me dan ook op één touroperator of site te concentreren, maar wel met dat ene stemmetje in het achterhoofd dat zegt dat je moet vergelijken en vergelijken en vergelijken. En liefst wekelijks of dagelijks de vliegticketprijzen volgen. Want je kan - echt waar- hopen geld uitsparen.
Elke dag ... Wàààt?? Are you kidding me?
Zo ben ik al meermaals gemotiveerd begonnen aan het boeken van een citytripje Stockholm, maar letterlijk van een kale reis teruggekeerd.
Drie dagen met z'n viertjes kerstsfeer snuiven in snowy Stockholm. Zàààlig.
Met een kopje koffie en een chocolaatje, muziekje op de achtergrond... tokkel ik vlotjes op mijn klavier. Effe online boeken. Hoe easy kan dit zijn, denk je dan.
Maar zodra ik me beweeg in het online aanbod, breekt het zweet me uit. Dat ene hotel is perfect. Goed gelegen, degelijk, maar...geen familiekamers. En we willen per se een familiekamer. Of dan heb je het perfecte verblijf gevonden, maar zijn er geen betaalbare vluchten op die datum. Wel twee dagen vroeger, maar dan moeten de kinderen nog naar school. Of dan ligt dat ene fantastische hotel mijlenver uit het centrum. Wat dan het centrum juist is, moet je zelf nog wel even uitdokteren, want dat vertellen die leuke sites met een overload aan info er niet altijd bij. En dan vergelijk je nog best de vliegtuigtickets ook, want vertrekken vanuit Düsseldorf is een pak voordeliger dan vanuit Brussel, maar oeps... op die ene datum geen vluchten... Je wordt er zowaar creatief van, want je kan ook vertrekken vanuit Düsseldorf, maar bij terugkeer landen in Charleroi, maar mmm... dan staat de wagen dus in damned...Düsseldorf...!
Enfin, met een zucht mijn laptop dus maar weer dichtgeklapt en me vervolgens met die pot chocolaatjes voor de 36ste keer neergeploft voor Sex and the City 2. Even wegdromen naar Abu Dhabi. Straks bekijk ik die online reisdingen wel weer... of niet. Of misschien volgende week toch maar naar het reisbureau. ;)
Je zou denken dat online een reis boeken dan ook peanuts is, maar niets is minder waar. Ideeën en droombestemmingen nochtans genoeg. Van Abu Dhabi, naar New York en Stockholm. In mijn hoofd is het zo klaar als een klontje. Maar o wee, zodra ik het kluwerige online aanbod van de verschillende reisoperatoren aanschouw. Gezwindigheid maakt plaats voor grote twijfel. Overzichtelijkheid voor chaos. Complete chaos. Ebookers, Booking.com, Travelbird, Jetairfly, Ryanair, ThomasCook, Neckerman,... Ik heb al een paar vakantiedagen nodig om van die keuzestress te bekomen.
Ik probeer me dan ook op één touroperator of site te concentreren, maar wel met dat ene stemmetje in het achterhoofd dat zegt dat je moet vergelijken en vergelijken en vergelijken. En liefst wekelijks of dagelijks de vliegticketprijzen volgen. Want je kan - echt waar- hopen geld uitsparen.
Elke dag ... Wàààt?? Are you kidding me?
Zo ben ik al meermaals gemotiveerd begonnen aan het boeken van een citytripje Stockholm, maar letterlijk van een kale reis teruggekeerd.
Drie dagen met z'n viertjes kerstsfeer snuiven in snowy Stockholm. Zàààlig.
Met een kopje koffie en een chocolaatje, muziekje op de achtergrond... tokkel ik vlotjes op mijn klavier. Effe online boeken. Hoe easy kan dit zijn, denk je dan.
Maar zodra ik me beweeg in het online aanbod, breekt het zweet me uit. Dat ene hotel is perfect. Goed gelegen, degelijk, maar...geen familiekamers. En we willen per se een familiekamer. Of dan heb je het perfecte verblijf gevonden, maar zijn er geen betaalbare vluchten op die datum. Wel twee dagen vroeger, maar dan moeten de kinderen nog naar school. Of dan ligt dat ene fantastische hotel mijlenver uit het centrum. Wat dan het centrum juist is, moet je zelf nog wel even uitdokteren, want dat vertellen die leuke sites met een overload aan info er niet altijd bij. En dan vergelijk je nog best de vliegtuigtickets ook, want vertrekken vanuit Düsseldorf is een pak voordeliger dan vanuit Brussel, maar oeps... op die ene datum geen vluchten... Je wordt er zowaar creatief van, want je kan ook vertrekken vanuit Düsseldorf, maar bij terugkeer landen in Charleroi, maar mmm... dan staat de wagen dus in damned...Düsseldorf...!
Enfin, met een zucht mijn laptop dus maar weer dichtgeklapt en me vervolgens met die pot chocolaatjes voor de 36ste keer neergeploft voor Sex and the City 2. Even wegdromen naar Abu Dhabi. Straks bekijk ik die online reisdingen wel weer... of niet. Of misschien volgende week toch maar naar het reisbureau. ;)
donderdag 6 november 2014
What's another year?
Verjaren is heerlijk, als je 7 wordt. Zoonlief is overenthousiast, zo op de vooravond van zijn extra jaar op de teller. Rustig slapengaan is zelfs een moeilijke optie geworden.
Kinderen en verjaardagen, het blijft een geweldig aandoenlijke combinatie. Wekenlang kijken ze al uit hun D-Day. Hét event van het jaar. Zelfs de Sint, die grote kindervriend, kan niet op tegen een dagje alleen in de belangstelling.
Euforie die wellicht vervaagt met de leeftijd. Verjaren vond ik altijd redelijk de max, tot mijn 30ste ongeveer, denk ik. Sindsdien stevenen we af op een anti-climax. Verjaren hoeft niet meer zo nodig in de verf gezet te worden, toch? Vanaf 30 zijn we thirtysomething. En dat fortysomething niet meer zo heel veraf is, verzwijgen we toch gewoon.
Vooral bij de verjaardagen van de kinderen word ik altijd een beetje emotioneel. Terwijl de zoon zich opmaakt voor zijn grote dag, wordt mama overspoeld met flashbacks naar die spannende uren voordat je naar de materniteit sjeest, de nog grotere spanning in de verloskamer, de eerste knuffels, de eerste slapeloze nachten, ... memorabele momenten die zorgen voor een beetje weemoed vandaag.
Lieve schat, geniet van je 7de verjaardag! Love you <3
Kinderen en verjaardagen, het blijft een geweldig aandoenlijke combinatie. Wekenlang kijken ze al uit hun D-Day. Hét event van het jaar. Zelfs de Sint, die grote kindervriend, kan niet op tegen een dagje alleen in de belangstelling.
Euforie die wellicht vervaagt met de leeftijd. Verjaren vond ik altijd redelijk de max, tot mijn 30ste ongeveer, denk ik. Sindsdien stevenen we af op een anti-climax. Verjaren hoeft niet meer zo nodig in de verf gezet te worden, toch? Vanaf 30 zijn we thirtysomething. En dat fortysomething niet meer zo heel veraf is, verzwijgen we toch gewoon.
Vooral bij de verjaardagen van de kinderen word ik altijd een beetje emotioneel. Terwijl de zoon zich opmaakt voor zijn grote dag, wordt mama overspoeld met flashbacks naar die spannende uren voordat je naar de materniteit sjeest, de nog grotere spanning in de verloskamer, de eerste knuffels, de eerste slapeloze nachten, ... memorabele momenten die zorgen voor een beetje weemoed vandaag.
Lieve schat, geniet van je 7de verjaardag! Love you <3
donderdag 16 oktober 2014
Krakende mijlpalen
Een rondje osteopaat was confronterend, eerder deze week. Blokkades all over. Van hoofd tot bekken en enkel. Niet dat ik overduidelijke klachten had. Nee, eerder vage kwaaltjes. Beetje moe, beetje dit, beetje dat. Je kent dat wel. Ach ja, je gaat ook al richting 40, zegt mijn wederhelft dan smalend. De mantel der ouderdom, blijkbaar overal goed voor.
Maar de osteopaat wond er geen doekjes om, laat staan mantels. Het ging van krak en krak en nog eens krak. Ben je er klaar voor, vroeg ze. Niet wetende wat ik moest verwachten, knikte ik maar stoer van ja. Totdat ze zich met het volle gewicht op mijn middelste ruggenwervel zette. Gaat het? Ik kreeg er geen zuchtje uit - laat staan een woord, wegens de benarde toestand waarin ik me bevond, maar...het ging. En zelfs veel beter nu. Wat een verlichting! Bijna als een dartel veulen verliet ik de praktijk.
Ik nam me voor om regelmatiger te gaan. Ook met de kinderen. Eén keer per jaar, al was het maar preventief. Zo ging ik ook met de oudste zoon.
En ik moest slikken, toen ik hem daar zo -met zijn bijna 1m45- languit zag liggen op de kraaktafel. Visioenen van een klein baby'tje katapulteerden me plots terug in de tijd. Bijna 10 jaar geleden nu. Op diezelfde tafel. In dezelfde praktijk. Krampjes teisterden toen zijn kleine lijfje, ocharme.
10 jaar later is hij maar liefst een meter gegroeid. Eet hij 's avonds niet één, maar twee of zelfs drie borden spaghetti. Vraagt hij naar wanneer hij eindelijk een Facebook-acount mag. Of nog beter: een smartphone. Mijlpalen zijn het. Zucht...
Maar daar in die praktijk was hij toch nog even mijn kleine hummeltje van weleer. Stoer knikte hij van ja, toen de osteopaat vroeg of hij er klaar voor was.
En mama kreeg een krop in de keel...
Maar de osteopaat wond er geen doekjes om, laat staan mantels. Het ging van krak en krak en nog eens krak. Ben je er klaar voor, vroeg ze. Niet wetende wat ik moest verwachten, knikte ik maar stoer van ja. Totdat ze zich met het volle gewicht op mijn middelste ruggenwervel zette. Gaat het? Ik kreeg er geen zuchtje uit - laat staan een woord, wegens de benarde toestand waarin ik me bevond, maar...het ging. En zelfs veel beter nu. Wat een verlichting! Bijna als een dartel veulen verliet ik de praktijk.
Ik nam me voor om regelmatiger te gaan. Ook met de kinderen. Eén keer per jaar, al was het maar preventief. Zo ging ik ook met de oudste zoon.
En ik moest slikken, toen ik hem daar zo -met zijn bijna 1m45- languit zag liggen op de kraaktafel. Visioenen van een klein baby'tje katapulteerden me plots terug in de tijd. Bijna 10 jaar geleden nu. Op diezelfde tafel. In dezelfde praktijk. Krampjes teisterden toen zijn kleine lijfje, ocharme.
10 jaar later is hij maar liefst een meter gegroeid. Eet hij 's avonds niet één, maar twee of zelfs drie borden spaghetti. Vraagt hij naar wanneer hij eindelijk een Facebook-acount mag. Of nog beter: een smartphone. Mijlpalen zijn het. Zucht...
Maar daar in die praktijk was hij toch nog even mijn kleine hummeltje van weleer. Stoer knikte hij van ja, toen de osteopaat vroeg of hij er klaar voor was.
En mama kreeg een krop in de keel...
dinsdag 7 oktober 2014
Vooruit met de herfst
Ik luister en kijk naar Sabine. En een soort van ontkenningsfase doet zijn intrede. Niet alleen de apocalyptische weersvoorspellingen zitten daar voor iets tussen, maar ook de grijze muis-outfit van onze allersympathiekste weervrouw bezorgt me letterlijke koude rillingen. Die is herfstiger dan herfstig. Saaier dan saai. En vooral weinig flatterend. Ik vraag me af of ook de VRT-styliste in een soort van winterslaap gesukkeld is.
"Regen. Kans op nog meer regen. En rukwinden. En misschien zelfs hagel. En o ja, ook nog een stevig onweertje. Grillig. Grijs." Ze verkondigt het met de glimlach, maar ik word er niet vrolijk van. Sorry Sabine. En met het herfstweer kan ik me dan nog neerleggen. Het is wat het is.
Stiekem zou ik Sabine wel eens willen inschrijven voor een stevig rondje Jani. Alleen al maar om het huidige weerbericht wat fleuriger te maken. Om nog maar te zwijgen van een herboren weervrouw, die haar eigen sexy zelve herontdekt. Complete win-win, toch?
En als we dan toch bezig zijn, pakken we Jill - van die andere zender- er ook bij. Het gehele weerbeeld zou er wel bij varen. Maar goed, er bestaat ook zoiets als het feit dat er over smaken en kleuren niet te discussiëren valt, zeker?
Ik zal me dan maar eens beginnen focussen op mijn eigen kleerkast, die ook weer nood heeft aan wat herfstuitbreiding. Een beetje toch. Deze herfst/winter ga ik voor massa's knitwear: oversized cardigans en sweaters, grote sjaals en hippe mutsjes.
Allez hop, vooruit met de herfst. Let's shop!
"Regen. Kans op nog meer regen. En rukwinden. En misschien zelfs hagel. En o ja, ook nog een stevig onweertje. Grillig. Grijs." Ze verkondigt het met de glimlach, maar ik word er niet vrolijk van. Sorry Sabine. En met het herfstweer kan ik me dan nog neerleggen. Het is wat het is.
Just.change.the.outfit!
Stiekem zou ik Sabine wel eens willen inschrijven voor een stevig rondje Jani. Alleen al maar om het huidige weerbericht wat fleuriger te maken. Om nog maar te zwijgen van een herboren weervrouw, die haar eigen sexy zelve herontdekt. Complete win-win, toch?
En als we dan toch bezig zijn, pakken we Jill - van die andere zender- er ook bij. Het gehele weerbeeld zou er wel bij varen. Maar goed, er bestaat ook zoiets als het feit dat er over smaken en kleuren niet te discussiëren valt, zeker?
Ik zal me dan maar eens beginnen focussen op mijn eigen kleerkast, die ook weer nood heeft aan wat herfstuitbreiding. Een beetje toch. Deze herfst/winter ga ik voor massa's knitwear: oversized cardigans en sweaters, grote sjaals en hippe mutsjes.
Allez hop, vooruit met de herfst. Let's shop!
 |
vrijdag 12 september 2014
Eargasmic
Soms hoor je ze. Van die zalige nummers, die niet alleen in je oor blijven wurmen, maar die de genotsgrenzen overstijgen. Die kwalitatief zo goed zijn dat ze je helemaal opslorpen in het moment.
Wat ik niet wist, is dat er zelfs al een woord voor bestond die de lading helemaal dekt, als je het mij vraagt: eargasms.
Awel, tegenwoordig heb ik ze regelmatig, die eargasms. Nummers die je in hogere sferen brengen. Die je doen tintelen tot in de kleinste vezels van je lijf. Die je kleine teen doen krullen. Die je mondhoeken tot achter je oren brengen en die je doen schreeuwen van... Oh, wat is dit goéd!!!
Too much credit, denk je?
Luister maar eens naar deze. Ondertussen al grijsgedraaid, maar vanaf de eerste noot was ik er zot van. Zo zot als een deur.
Mijn pareltjes van het moment. Let's have an eargasm...or two, three,... ;)
Wat ik niet wist, is dat er zelfs al een woord voor bestond die de lading helemaal dekt, als je het mij vraagt: eargasms.
Awel, tegenwoordig heb ik ze regelmatig, die eargasms. Nummers die je in hogere sferen brengen. Die je doen tintelen tot in de kleinste vezels van je lijf. Die je kleine teen doen krullen. Die je mondhoeken tot achter je oren brengen en die je doen schreeuwen van... Oh, wat is dit goéd!!!
Too much credit, denk je?
Luister maar eens naar deze. Ondertussen al grijsgedraaid, maar vanaf de eerste noot was ik er zot van. Zo zot als een deur.
Mijn pareltjes van het moment. Let's have an eargasm...or two, three,... ;)
woensdag 10 september 2014
De Blog Awards
Eerlijk? Ik heb het niet zo met wedstrijden. Wat er aan de basis daarvan ligt, zal me redelijk worst wezen. Maar ik vermoed dat menig psycholoog er een vette kluif aan zou hebben. Is het een vliegtuig, is het een vogel...ik weet het niet! Maar mijn innerlijke pyschologische zelf (ik geloof soms echt dat die er-ahum-is) heeft zo'n vermoeden dat een vorm van faalangst doorspekt met het laat-mij-maar-gewoon-achter-de-schermen-syndroom voor een meer dan gemiddelde trigger zorgt in mijn antipathie voor wedstrijden.
Maar voor de Knack Weekend Blog Awards zetten we dat toch eventjes opzij, zeker. Vooral omdat het leuk is. En inspirerend. En omdat ze er mega-fancy hapjes en drankjes hebben. In een ongelooflijke hippe setting. Met nog hippere mensen. De gemiddelde bloggende ziel zou zich voor minder in zijn sas voelen.
Vorig jaar mocht ik erbij zijn, in het kielzog van prijsbeest Madam Confituur. Leuk. Inspirerend. En gewoon tof.
Tof dat ze al die anonieme bloggende zielen eens vanachter hun laptop getrokken hebben. Het werd tijd. ;)
Dus klik op het logo hieronder en breng je stem uit op Miss Mamalicious in de categorie Personal. Al was het maar dat dit bloggend zieltje nog eens buitenkomt. ;)
Uw nederige blogger dankt u!
Vorig jaar mocht ik erbij zijn, in het kielzog van prijsbeest Madam Confituur. Leuk. Inspirerend. En gewoon tof.
Tof dat ze al die anonieme bloggende zielen eens vanachter hun laptop getrokken hebben. Het werd tijd. ;)
Dus klik op het logo hieronder en breng je stem uit op Miss Mamalicious in de categorie Personal. Al was het maar dat dit bloggend zieltje nog eens buitenkomt. ;)
Uw nederige blogger dankt u!
vrijdag 29 augustus 2014
Last minute-mama
Ik ging zo'n weekje voor de eerste schooldag nog bloggen. Over hoe snel de vakantie wel is gegaan. Maar dat weekje werd effectief de laatste vakantiedag. Vandaag dus. Zoals dat met elke laatste vakantieweek gaat, is dat voor mij - dé last minute-mama - er eentje van: waar is die turnzak nu gebleven en oeps, de turnpantoffels zijn te klein en eigenlijk geldt dat ook voor de volledige garderobe van de oudste en ach ja, de koekendoosjes waren zoekgeraakt op school, ... Enfin: zaken waarvoor ik dus 9 weken de tijd had, maar die zich in mijn geval opdringen in... de laatste vakantieweek. Dat heb je met last minute-mama's...
Ik weet alvast wat noteren op mijn lijstje met voornemens voor het nieuwe schooljaar.
September lijkt tegenwoordig wel een beetje het nieuwe januari. Ik betrap mezelf erop dat ik volop nieuwe plannen maak en boordevol goede intenties zit.
Over de gezonde en vooral gevarieerde maaltijden die ik elke dag op tafel ga toveren, bijvoorbeeld. En dat ik daar toch dringend een weekschema'tje van moet maken, inclusief boodschappenlijstje.
En dat die maaltijd dan zo goed als klaar moet zijn op de piekdagen.
En dat ik een toonbeeld van geduld ga zijn als de kinderen hun huiswerk maken, terwijl die maaltijd rustig verdersuddert op het vuur.
En dat ik elke dag een kwartier vroeger ga opstaan. Om zelf deftig wakker te zijn, alvorens de rest van de familie ontwaakt. Halfslaperig in combinatie met de ochtendrush? Hello baaldag. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid, zeggen ze.
Dit voornemen stemt me trouwens zeer benieuwd, want die zelfkennis leert me ook dat ik een anti-ochtend-mens pur sang ben.
Ik ga voortaan ook alle schoolbriefjes en agenda-notities met een volledig in plaats van een half oog lezen. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik aan de schoolpoort sta op een pedagogische studiedag. Of dat de turnzak en niet de zwemzak mee is. Al zijn ze nu op een leeftijd dat ze dat zelf kunnen aangeven, dus in dat geval pleit ik gedeelde schuld.
Maar toch, ik ga minder last-minute zijn. Echt...
En nee: onder druk presteer ik het beste, is deze keer geen geldig excuus. Een first-minute mama zal en wíl ik niet zijn, maar een beetje discipline en routine kweken is geen overbodige luxe. Zeker na een vakantie waar structuur absoluut niet in ons woordenboek stond.
Zo, van de theorie zijn we alvast overtuigd. Nu nog de praktijk.
Veel succes met de eerste schooldagen!
woensdag 20 augustus 2014
Post-festivalvibes
Ik weet het, het is te pessimistisch om nu al te denken dat de zomer voorbij is. Maar met Pukkelpop als laatste grote zomerfestival en de huidige herfst-temperaturen lijkt het wel een beetje over & out met het zomergevoel.
Dat ik thuis van kouwe ellende de verwarming moet opendraaien vind ik nog niet het ergste. Nee, ik ben een beetje in Pukkelpop-rouw.
De festivalweide ligt op een boogscheut van hier. Op een paar weken tijd transformeert de kale plek, met een paar verloren koeien erin, langzaam maar zeker in een gezellige bedoening. Ik hou wel van die opbouw-fase. Van 'Wow, wat een vrolijke kleurtjes' en 'O, die gezellige toi toi's hebben ze net geplaatst' tot 'Hoppa, het hoofdpodium staat er al'.
Ik kijk er elke keer mijn ogen uit. Als bij wonder heb ik er nog geen ongeval veroorzaakt.
Maar dat risico is nu weer herleid naar nul.
Daags na Pukkelpop reden we voorbij de weide. De vlaggen hingen al meer dan halfstok en de rijzige podia bleken ineens onthoofd of zo goed als verdwenen. Ik word er altijd wat emotioneel van, als de festivalsite in een staat van afbraak verkeert.
Geen bonte taferelen, bruisende festiviteiten of opzwepende muziek meer. Nee, de gezellige drukte maakt plaats voor een koude werf waar het geluid van vallend metaal overheerst. Totdat die paar koeien daar weer staan te grazen in een zee van eenzaamheid. Triest!
En met de laatste Pukkelpop-tonen lijkt dus ook ineens de zon verdwenen. Wou dat ik de klok weer kon terugdraaien, naar het begin van de (festival)zomer. Want we hadden een leuke, van Pinkpop tot Werchter en Pukkelpop. Van The Editors tot Arctic Monkeys, Rudimental, The Black Keys, Queens of the Stone Age, Paolo Nutini, The Kooks, Crystal Fighters tot Trixie Whitley en Pearl Jam. Genoten hebben we, van elke minuut.
Dus laten we nog maar even verderdobberen op die festivalvibes. En hopla, spot ik daar zowaar een streepje zon...?!
Dat ik thuis van kouwe ellende de verwarming moet opendraaien vind ik nog niet het ergste. Nee, ik ben een beetje in Pukkelpop-rouw.
De festivalweide ligt op een boogscheut van hier. Op een paar weken tijd transformeert de kale plek, met een paar verloren koeien erin, langzaam maar zeker in een gezellige bedoening. Ik hou wel van die opbouw-fase. Van 'Wow, wat een vrolijke kleurtjes' en 'O, die gezellige toi toi's hebben ze net geplaatst' tot 'Hoppa, het hoofdpodium staat er al'.
Ik kijk er elke keer mijn ogen uit. Als bij wonder heb ik er nog geen ongeval veroorzaakt.
Maar dat risico is nu weer herleid naar nul.
Daags na Pukkelpop reden we voorbij de weide. De vlaggen hingen al meer dan halfstok en de rijzige podia bleken ineens onthoofd of zo goed als verdwenen. Ik word er altijd wat emotioneel van, als de festivalsite in een staat van afbraak verkeert.
Geen bonte taferelen, bruisende festiviteiten of opzwepende muziek meer. Nee, de gezellige drukte maakt plaats voor een koude werf waar het geluid van vallend metaal overheerst. Totdat die paar koeien daar weer staan te grazen in een zee van eenzaamheid. Triest!
En met de laatste Pukkelpop-tonen lijkt dus ook ineens de zon verdwenen. Wou dat ik de klok weer kon terugdraaien, naar het begin van de (festival)zomer. Want we hadden een leuke, van Pinkpop tot Werchter en Pukkelpop. Van The Editors tot Arctic Monkeys, Rudimental, The Black Keys, Queens of the Stone Age, Paolo Nutini, The Kooks, Crystal Fighters tot Trixie Whitley en Pearl Jam. Genoten hebben we, van elke minuut.
Dus laten we nog maar even verderdobberen op die festivalvibes. En hopla, spot ik daar zowaar een streepje zon...?!
vrijdag 8 augustus 2014
Variatie-vakantie!
Dit jaar besloten we onze vakantieplannen over een andere boeg te gooien. Onder het motto doe eens zot werd het geen bestemming met een hoge zonzekere factor. Nee, we kozen voor... Oostenrijk. Op z'n minst...risicovol. We gingen het ook niet zoeken in de warmere oostelijke zijde, maar nog wel in hartje Tirol. Jawohl!
Tirol doet me denken aan skilatten, sneeuw en kou... of tenminste regen in het kwadraat. Maar toch namen we een berekend vakantierisico, want we waren de bloedhete zwembadvakanties beu. Meer dan beu. Twee dagen non-stop op een ligmatje in + 35°C staan in ons gezin al gelijk aan een kleine familiecrisis.
Het werd dus een weekje Oostenrijk... De heenreis had een voorbode kunnen zijn. Slecht weer onderweg zorgde voor urenlang file-genot op overbevolkte Duitse wegen, die wel één langgerekte bouwwerf leken. Een wagenzieke zoon zorgde uiteindelijk voor de kers op de taart. Uitgerekend voor de 5*-hoteldeur. Een entrée om u tegen te zeggen.
De grote badkuip van onze mooie hotelkamer werd al meteen onderworpen aan een eerste test...die van wasmachine. Van een kamerinwijding gesproken. Het is eens iets anders...
Je zou dan die kleine familiecrisis verwachten, inclusief een onmiddellijk retourtje richting België, maar niets van dat. Stoïcijns kalm bleven we. Ook toen zoonlief 's nachts besloot dat het tijd was om de lakens nog eens van zijn innerlijke zelf te voorzien.
Ach, alles opnieuw in de bad-wasmachine en...het kon vanaf nu alleen maar beteren, toch?
En dat deed het ook. Thank God. De regen maakte letterlijk plaats voor Oostenrijkse zonneschijn. En dag twee nam de meest gedroomde start, met een zoon die herrezen bleek. De dagen nadien stonden in schril contrast met onze aankomst. Zonnig. Relax.
En vooral met veel variatie. Blijkbaar een uiterst belangrijk vakantie-ingrediënt voor ons gezin. En Oostenrijk loste al onze verwachtingen in!
.jpg)
Tirol doet me denken aan skilatten, sneeuw en kou... of tenminste regen in het kwadraat. Maar toch namen we een berekend vakantierisico, want we waren de bloedhete zwembadvakanties beu. Meer dan beu. Twee dagen non-stop op een ligmatje in + 35°C staan in ons gezin al gelijk aan een kleine familiecrisis.
Het werd dus een weekje Oostenrijk... De heenreis had een voorbode kunnen zijn. Slecht weer onderweg zorgde voor urenlang file-genot op overbevolkte Duitse wegen, die wel één langgerekte bouwwerf leken. Een wagenzieke zoon zorgde uiteindelijk voor de kers op de taart. Uitgerekend voor de 5*-hoteldeur. Een entrée om u tegen te zeggen.
De grote badkuip van onze mooie hotelkamer werd al meteen onderworpen aan een eerste test...die van wasmachine. Van een kamerinwijding gesproken. Het is eens iets anders...
Je zou dan die kleine familiecrisis verwachten, inclusief een onmiddellijk retourtje richting België, maar niets van dat. Stoïcijns kalm bleven we. Ook toen zoonlief 's nachts besloot dat het tijd was om de lakens nog eens van zijn innerlijke zelf te voorzien.
Ach, alles opnieuw in de bad-wasmachine en...het kon vanaf nu alleen maar beteren, toch?
En dat deed het ook. Thank God. De regen maakte letterlijk plaats voor Oostenrijkse zonneschijn. En dag twee nam de meest gedroomde start, met een zoon die herrezen bleek. De dagen nadien stonden in schril contrast met onze aankomst. Zonnig. Relax.
En vooral met veel variatie. Blijkbaar een uiterst belangrijk vakantie-ingrediënt voor ons gezin. En Oostenrijk loste al onze verwachtingen in!
Zomerse wandelingen in de bergen
Ritjes met de kabellift
Blotevoetenpad-pret
Een frisse duik in het meer
Een mini-citytrip naar Innsbrück
Een bezoekje aan het Swarovski-paradijs
En op de terugweg een toertje in de Allianz Arena met mijn voetbalminnende kroost.
Just loved it! <3
zaterdag 19 juli 2014
Zonder (veel) woorden
Het nieuws van de afgelopen dagen en weken knijpt m'n keel dicht. Er zijn simpelweg geen woorden voor. Meestal neemt mijn 'dagboek-drang' het dan over en schrijf ik het 'van me af', maar deze gruwel is werkelijk met geen pen te beschrijven. En al helemaal niet van me af te schudden.
Nieuwsuitzendingen lijken wel slechte horrorfilms. Kranten spuwen de meest hallucinante beelden. Nachtmerries zijn het, waar je snel uit wil ontwaken.
Gebeurt dit echt op deze wereld?? Op dat stukje aardkloot waar onze kinderen moeten opgroeien en leven? Een plek met zoveel moois, maar die nu overschaduwd wordt door miserie, onverdraagzaamheid en blinde terreur.
Die gruwel speelt zich op nauwelijks een paar uur vliegen van ons af. Het is helemaal geen ver-van-je-bed-show. Het is vlakbij.
Het konden jouw kinderen op dat strand in Gaza zijn. Of op de MH17-vlucht. Of een buur, een vriendin, moeder, vader, grootmoeder, collega, ...
Geen woorden. Echt geen woorden.
Maar deze moeder vond ze wel. Respect.
Nieuwsuitzendingen lijken wel slechte horrorfilms. Kranten spuwen de meest hallucinante beelden. Nachtmerries zijn het, waar je snel uit wil ontwaken.
Gebeurt dit echt op deze wereld?? Op dat stukje aardkloot waar onze kinderen moeten opgroeien en leven? Een plek met zoveel moois, maar die nu overschaduwd wordt door miserie, onverdraagzaamheid en blinde terreur.
Die gruwel speelt zich op nauwelijks een paar uur vliegen van ons af. Het is helemaal geen ver-van-je-bed-show. Het is vlakbij.
Het konden jouw kinderen op dat strand in Gaza zijn. Of op de MH17-vlucht. Of een buur, een vriendin, moeder, vader, grootmoeder, collega, ...
Geen woorden. Echt geen woorden.
Maar deze moeder vond ze wel. Respect.
 |
| Sterkte aan alle getroffen families |
zaterdag 12 juli 2014
Het zwarte gat
't Is zover. Nooit gedacht dat ik dit ooit effectief publiekelijk zou verkondigen, maar na het WK is er echt geen bal meer op TV. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Niet dat ik zoveel voor de buis hang, maar de zomer is een waar dieptepunt. Pijnlijk duidelijk wordt het zolang het terrasjesweer uitblijft. Gezucht alom in huis. Pfff, het regent én ook geen voetbal op TV?? Voldoende ingrediënten voor een familiecrisis tegenwoordig.
Het lijkt wel of Koning Voetbal ons de voorbije weken in een staat van isolement hield. Ondanks het feit dat we op overbevolkte dorpspleinen meevierden en op de Werchter-wei onze Duivels aanmoedigden, samen met 60.000 andere festivalgangers. Ik werd er zowaar wereldvreemd van. Hoe het stond met de regeringsformatie? Geen flauw idee. Aanslagen in Nigeria? Onrust in Gaza? Wereldproblemen werden ineens gebagatelliseerd tot gewone faits-divers. Toch wel een verontrustende vaststelling. Of was het net een welgekomen vlucht om even te ontsnappen aan nieuwsfeiten waar niemand vrolijker van wordt?
Daar is onze nationale ploeg alvast in geslaagd. Iedereen leefde op de Rode Duivels-planeet. Tot een week geleden. Toen was het sprookje voorbij. Ontgoocheling alom. Logisch als je weken meeleefde, te weinig sliep door nachtelijke wedstrijden en je sociale leven op een lager pitje zette, omdat je dé match moest zien. Winkels liepen leeg, restaurants bleven zonder klanten en bedrijven sloten vroeger de deuren. Of hoe voetbal het publieke leven even aan banden legde.
Anderzijds valt het andere effect van die volkssport niet te ontkennen. Dat van de gebundelde krachten. Er werd collectief gejuicht, gehuild, geschreeuwd. Wildvreemden vielen opgelucht in mekaars armen. Banden werden gesmeed. Met of zonder pint in de hand. Maar steevast mét driekleur. Vlaming of Waal. Blank of zwart. Communautaire en andere issues werden van tafel geveegd. Iedereen Belg. Tous ensemble. L'union fait la force. Of zoiets.
Mooi, toch? Laat het een voorbeeld wezen voor De Wever, of Michel of was het nu aan Peeters en Bourgeois? Euhm...dringend in de actualiteit duiken dus...
En vanaf nu supporteren voor een spoedige regeringsformatie? Ik zal er mijn slaap hoe dan ook niet voor laten. Good luck, guys!
Het lijkt wel of Koning Voetbal ons de voorbije weken in een staat van isolement hield. Ondanks het feit dat we op overbevolkte dorpspleinen meevierden en op de Werchter-wei onze Duivels aanmoedigden, samen met 60.000 andere festivalgangers. Ik werd er zowaar wereldvreemd van. Hoe het stond met de regeringsformatie? Geen flauw idee. Aanslagen in Nigeria? Onrust in Gaza? Wereldproblemen werden ineens gebagatelliseerd tot gewone faits-divers. Toch wel een verontrustende vaststelling. Of was het net een welgekomen vlucht om even te ontsnappen aan nieuwsfeiten waar niemand vrolijker van wordt?
Daar is onze nationale ploeg alvast in geslaagd. Iedereen leefde op de Rode Duivels-planeet. Tot een week geleden. Toen was het sprookje voorbij. Ontgoocheling alom. Logisch als je weken meeleefde, te weinig sliep door nachtelijke wedstrijden en je sociale leven op een lager pitje zette, omdat je dé match moest zien. Winkels liepen leeg, restaurants bleven zonder klanten en bedrijven sloten vroeger de deuren. Of hoe voetbal het publieke leven even aan banden legde.
Anderzijds valt het andere effect van die volkssport niet te ontkennen. Dat van de gebundelde krachten. Er werd collectief gejuicht, gehuild, geschreeuwd. Wildvreemden vielen opgelucht in mekaars armen. Banden werden gesmeed. Met of zonder pint in de hand. Maar steevast mét driekleur. Vlaming of Waal. Blank of zwart. Communautaire en andere issues werden van tafel geveegd. Iedereen Belg. Tous ensemble. L'union fait la force. Of zoiets.
Mooi, toch? Laat het een voorbeeld wezen voor De Wever, of Michel of was het nu aan Peeters en Bourgeois? Euhm...dringend in de actualiteit duiken dus...
En vanaf nu supporteren voor een spoedige regeringsformatie? Ik zal er mijn slaap hoe dan ook niet voor laten. Good luck, guys!
maandag 30 juni 2014
Ganhamos!
Je kan er dezer dagen niet omheen. De Copa do Mundo is alomtegenwoordig. Tenzij je de laatste weken op Mars spendeerde of onderdook in je kelder of wifi-loos ging mediteren in één of ander klooster...de Braziliaanse vibes bereiken zelfs de grootste voetbalanalfabeet.
En het is een WK dat beroert: van gepassioneerd gezongen volksliederen, tot hevig betwiste arbitrages en bijtgrage voetballers. De sentimenten laaien hoog op. Zwaarbevochten duels ontaarden in waar theater. Buitenaards goede doelpunten ontketenen het publiek. Voor het eerst valt het me op hoeveel beroering een sport met zich meebrengt. Het is niet zomaar een populair volksspel. Nee, het is een passie, a way of life.
Met het zinderende Zuid-Amerikaanse vuur op kop. Ook al ken je geen bal van voetbal, die passie en gedrevenheid ontgaat niemand.Tranen vloeien meermaals. De scheidingslijn tussen vreugde en verdriet is flinterdun. Opluchting en teleurstelling zijn slechts millimeters van mekaar verwijderd.
Aandoenlijk is het zelfs om de ontlading van die stoere, vaak getatoeëerde voetbalwonderen te zien. In hun betraande ogen zie je nog steeds de straatvoetballertjes van weleer, die vechten voor elke bal. Die leven voor de sport, als ware het een vlucht uit hun uitzichtloze bestaan. En dan krijg je vuur op het veld. Misschien wel een verklaring voor het Latijns-Amerikaanse succes?
Het verduidelijkt misschien ook waarom ik bij momenten redelijk gekluisterd zit aan mijn scherm. Want ik zoek nog altijd een plausibele uitleg. :) Niet omdat ik zoveel van het spel ken (allesbehalve zelfs), of omdat er knappe voetballersbenen te spotten zijn. Nee, ik hou gewoon van de passie van het spel, denk ik. Het theatrale, het emotionele, de spanning. Ja hoor, voetbal is een feest!
En het is een WK dat beroert: van gepassioneerd gezongen volksliederen, tot hevig betwiste arbitrages en bijtgrage voetballers. De sentimenten laaien hoog op. Zwaarbevochten duels ontaarden in waar theater. Buitenaards goede doelpunten ontketenen het publiek. Voor het eerst valt het me op hoeveel beroering een sport met zich meebrengt. Het is niet zomaar een populair volksspel. Nee, het is een passie, a way of life.
Met het zinderende Zuid-Amerikaanse vuur op kop. Ook al ken je geen bal van voetbal, die passie en gedrevenheid ontgaat niemand.Tranen vloeien meermaals. De scheidingslijn tussen vreugde en verdriet is flinterdun. Opluchting en teleurstelling zijn slechts millimeters van mekaar verwijderd.
Aandoenlijk is het zelfs om de ontlading van die stoere, vaak getatoeëerde voetbalwonderen te zien. In hun betraande ogen zie je nog steeds de straatvoetballertjes van weleer, die vechten voor elke bal. Die leven voor de sport, als ware het een vlucht uit hun uitzichtloze bestaan. En dan krijg je vuur op het veld. Misschien wel een verklaring voor het Latijns-Amerikaanse succes?
Het verduidelijkt misschien ook waarom ik bij momenten redelijk gekluisterd zit aan mijn scherm. Want ik zoek nog altijd een plausibele uitleg. :) Niet omdat ik zoveel van het spel ken (allesbehalve zelfs), of omdat er knappe voetballersbenen te spotten zijn. Nee, ik hou gewoon van de passie van het spel, denk ik. Het theatrale, het emotionele, de spanning. Ja hoor, voetbal is een feest!
En tot slot: GO, Rode Duivels!!!!!!!!!!!!!!!!! :)
zaterdag 14 juni 2014
Paperassen-oorlog
Midden juni. Zonovergoten. Heerlijke periode. Ook al is het officiële verlof nog een maandje veraf, toch voelt dit als vakantie. Juni is een zalige maand. Het is zomers warm, maar nog niet té heet. In de stad heerst nog stilte voor de vreselijke solden-storm. Thuis of bij vrienden kunnen de eerste BBQ-vuurtjes aan. Als je sociale leven op een laag pitje stond de afgelopen maanden, dan is deze periode eentje die zorgt voor een ferme boost.
Tenminste, als je geen vette kluif hebt aan je administratie, want juni is ook paperassen-maand. En jeezes, wat hààt ik papierwerk. Documenten verzamelen en naar de boekhouder brengen voor de belastingsaangifte (boeee!) bezorgt me al koud zweet.
Ja, ontzettend goed ben ik in papieren. Als je het zou afmeten aan het aantal centimeters die zich opstapelen op mijn bureau, tenminste. Het is zoals met mijn strijkmanden: constante cumul, totdat het écht niet meer om aan te zien is en ik mezelf richting warzone sleep.
Uren strijd ik dan met mappen, scheidingsbladen en consoorten. Gezucht inbegrepen. De aankoop van dat grof geschut is wel leuk. In de winkel word ik zelfs helemaal enthousiast. Welke kleur map zou ik deze keer nemen? En plastic scheidingsbladen of karton? De extreme orde van de winkel projecteer ik wellicht op mijn eigen bazaar-archiefkastje. Ja, die administratieve inhaalbeweging komt helemaal goed, denk ik dan in al mijn naïviteit.
Het enthousiasme is - hoe raad je het - van korte duur. Zodra ik de buit op mijn bureau neerplof en ik mijn stapel paperassen aanschouw, treedt de ontkenningsfase in werking. Ziezo, het materiaal is er al. Goed, toch? De gedachte is het halve werk, of zoiets.
Maar ik weet dat ik de strijd niet meer kan uitstellen. En ik weet ook dat ik dan achteraf op mijn communiezieltje zweer dat ik het de volgende keer niet meer zover zal laten komen. En ik weet 100% zeker dat mijn boekhouder hoofdschuddend zou toekijken als ze me bezig zou zien.
Maar ik kan niet meer zeggen dan: Ja, ik ben uitermate slecht in administratie. Ieder zijn kwaliteiten? ;)
Tenminste, als je geen vette kluif hebt aan je administratie, want juni is ook paperassen-maand. En jeezes, wat hààt ik papierwerk. Documenten verzamelen en naar de boekhouder brengen voor de belastingsaangifte (boeee!) bezorgt me al koud zweet.
Ja, ontzettend goed ben ik in papieren. Als je het zou afmeten aan het aantal centimeters die zich opstapelen op mijn bureau, tenminste. Het is zoals met mijn strijkmanden: constante cumul, totdat het écht niet meer om aan te zien is en ik mezelf richting warzone sleep.
Uren strijd ik dan met mappen, scheidingsbladen en consoorten. Gezucht inbegrepen. De aankoop van dat grof geschut is wel leuk. In de winkel word ik zelfs helemaal enthousiast. Welke kleur map zou ik deze keer nemen? En plastic scheidingsbladen of karton? De extreme orde van de winkel projecteer ik wellicht op mijn eigen bazaar-archiefkastje. Ja, die administratieve inhaalbeweging komt helemaal goed, denk ik dan in al mijn naïviteit.
Het enthousiasme is - hoe raad je het - van korte duur. Zodra ik de buit op mijn bureau neerplof en ik mijn stapel paperassen aanschouw, treedt de ontkenningsfase in werking. Ziezo, het materiaal is er al. Goed, toch? De gedachte is het halve werk, of zoiets.
Maar ik weet dat ik de strijd niet meer kan uitstellen. En ik weet ook dat ik dan achteraf op mijn communiezieltje zweer dat ik het de volgende keer niet meer zover zal laten komen. En ik weet 100% zeker dat mijn boekhouder hoofdschuddend zou toekijken als ze me bezig zou zien.
Maar ik kan niet meer zeggen dan: Ja, ik ben uitermate slecht in administratie. Ieder zijn kwaliteiten? ;)
Abonneren op:
Reacties (Atom)