Opvoeden is improviseren?

Gisteren keek ik met onze oudste van bijna 9 naar het Nieuws. Hij volgde het aandachtig, van begin tot einde. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel. De meest hallucinante verhalen werden koudweg door de presentator afgerammeld en ik zag de vraagtekens in zijn ogen groeien.
Ik overwoog om het weg te zappen, om hem af te schermen van die vieze, boze wereld daarbuiten. Maar ik deed het toch niet. Op voorwaarde dat het geen bloederige en horrorachtige oorlogstaferelen werden uiteraard.

Ook al is het loodzware materie, het is wel een aanleiding om in dialoog te gaan met je kind en te antwoorden op vragen die hij heeft. Vragen waar ze vroeg of laat toch mee geconfronteerd worden. Kleine kindjes blijven immers niet klein, ze lezen ondertussen ook weleens de krant die op de salontafel rondslingert, luisteren naar de radio op weg naar school en beseffen stilaan heel goed wat er rondom hen gebeurt.
Maar het blijft balanceren op de grens en het is aartsmoeilijk om op hun vragen te antwoorden, zonder het zwaarder te maken dan het al is. Wat is zelfmoord, waarom breken mensen in, waarom zijn er overstromingen in Engeland en kan dat hier ook gebeuren, waarom werd die jongen van zijn fiets geduwd, waarom zijn sommige kindjes arm,...

De meester had in de klas ook verteld over een jongen die zelfmoord had gepleegd, omdat hij gepest werd. Zoonlief was er helemaal van onder de indruk. Ik ook, want pesten blijft gedrag dat op geen enkele vorm van goedkeuring kan rekenen. Dat peper ik mijn kids ook herhaaldelijk in. Helaas is een doorsnee speelplaats vaak een locatie voor the survival of the fittest. Mijn teer moederhart zou er echt geen vlieg willen zijn.

En vroeg of laat vormen social media een niet te verwaarlozen factor. De speelpleintjes van vroeger maken plaats voor Facebook, Twitter en Instagram om de eerste sociale contacten te ontwikkelen. Pesten krijgt dan plots weer een nieuwe en vaak niet te overziene dimensie. Maar die digitalisering stop je niet. A battle you can't win. Dus, ouders... deal with it!? Bijgevolg krijgt het actuele ouderschap ook een nieuwe dimensie 'cadeau'.

HELP!

Daar sta je dan als ouder, met je fameuze buikgevoel, een beetje te...improviseren. Ik zou liegen als ik zeg dat het allemaal zo klaar als een klontje is, dat ik een uitgekiende opvoedingsstrategie heb die een perfecte balans vindt tussen bescherming en loslaten.
Ik bulk, als ouder, soms van de vragen en de onzekerheden...

Hoe laat je hen een leerrijke ontdekkingsreis maken in een voortdurend veranderende wereld, zonder hen het beeld van een angstmaatschappij mee te geven? Want het is en blijft een wereld zoals een medaille: met een keerzijde. Hemelsmooi, maar soms ook ugly as hell.

Fab Five

Op je 17 doe je het, op je 37 ook, en waarschijnlijk/hopelijk ben je het op je 77 nog niet verleerd...mooie mannen kijken. Af en toe mag het. En al is mooi een heel subjectief gegeven, in een wilde vlaag zet ik mijn actuele fab five hier toch op een rijtje. Fab omdat ze, naast oerdegelijke en oermannelijke looks (geen afgelikte babyfaces aub), ook nog eens iets kunnen of iets te vertellen hebben. Want da's toch wel een vereiste. Van een schoon tafel alleen kunt ge niet eten, zei mijn wijze oma altijd.

Opvallend: vooral Belgen domineren mijn lijstje en...blijkbaar is een goeie portie beharing ook een pluspunt. ;)

Een 'behandeling' met/door acteur Geert Van Rampelberg...count me in!

Gene vent zonder humor... ik lig graag in een deuk met Guga Baùl

Omdat ook de liefde van de vrouw door de maag gaat...René Redzepi van sterrenrestaurant Noma

Op avontuur met de groene vingers van Bartel Van Riet

Een stevige streep rockmuziek voor mij graag... drummer Mario Goossens van Triggerfinger

Like if you like my fab five!

Ge zijt van...

Met regelmaat overvalt het me... Dan haal ik oude foto-albums van onder het stof, geniet ik met volle teugen van StuBru's Was het nu 80, 90 of 2000 en toveren oude herinneringen een brede smile op mijn gezicht. De meest recente Facebook-hype Ge zijt van ... maakt tegenwoordig de trip down memory lane compleet. Genieten, met een streep heimwee!

Ooit, zoveel jaren geleden, liet ik mijn hometown bijna blindelings achter me. Ik had er ook nooit echt problemen mee om het los te laten. Elders pikte ik het leven even goed op, paste me aan, maakte nieuwe vrienden. Ik begreep dat onder de kerktoren-gegeven niet zo goed.
Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog steeds niet ontworteld ben. En ja hoor, ik ben nog steeds fier op mijn thuisbasis. Soms vraag ik me af hoe het zou zijn als ik er was blijven wonen.

Ik ben een hevige voorstander van je vleugels uitslaan en eens uit de comfort zone treden, maar met de jaren krijgen de roots weer de aandacht die ze verdienen. Ik kom er graag terug. En moeiteloos pik ik steeds meer de draad weer op met de jeugdvrienden/vriendinnen van weleer, net alsof het gisteren was. Vrienden die vandaag nog steeds de BFF's blijken te zijn.

Want ze kennen als geen ander je verhaal, zijn een onderdeel van vele jaren gevuld met de meest heerlijke anekdotes. Gebeurtenissen die je vandaag de dag - en daar moeten we eerlijk in zijn- in je mid 30's niet meer zo snel meemaakt. ;)
En dat maakt je roots zo uniek en het herinneren waard.

Pure Herkse nostalgie!

Dialect heb ik nooit echt gekund, maar bij deze alvast een poging...

Dje zet va Schiele as dje...

Interieur-illusies

Het is niet meer zoals vroeger. De periode waarin we zelf besloten hoe we ons weekend zouden invullen. En wat we in godsnaam met al die tijd moesten? Een zee van tijd...dat fijne gevoel is een vage bekende uit een nog vager verleden geworden. Ik denk dat ik er bijna ongemakkelijk van zou worden, moest het ooit weer eens zover zijn.

Vorig weekend kwam het echter aardig in de buurt. Een overvloed aan tijd overspoelde me helaas niet, maar de zondag werd voor een keertje niet gedicteerd door voetbal of andere activiteiten van de kids. Ongelooflijk wat dat met een mens doet...opstaan zonder wekker, enkel denken aan je ontbijt i.p.v. aan voetbalsokken & aanverwanten. Het leven kan zo simpel en schoon zijn.

Je zou bijna vergeten wat je vroeger deed op zo'n momenten, hoe je je dag vulde. We besloten om, na een wat onwennige 'brainstorming', nog eens wat interieur-inspiratie op te doen. Wat we vroeger zo graag en zo veel deden. Soms kochten we iets, vaak ook niet...maar genoten we gewoon van de mooie dingen. En droomden we van toekomstige (kleine) wijzigingen in ons huis. Een passie kan je het wel noemen, nog meer van de wederhelft dan van mezelf.

Helaas stelden we die zondag, tijdens onze interieur-queeste, ook vast dat onze smaak en bijbehorend prijskaartje enigszins geëvolueerd zijn. Daar stonden we dan, in een mooie design-zaak, enthousiast te wezen bij het aanzien van de meest prachtige zitbank... Het prijskaartje voelde echter als een koude douche na een oververhitte sauna: zo'n slordige 10.000 euro. Ik kreeg er bijna een beroerte, vooral bij de gedachte aan het moment dat er iemand alleen al maar zijn edele achterste in zou planten. Niet dat ik iets tegen achtersten heb, maar zo'n zitbank is enkel veilig onder een glazen stolp. Niét in een huis vol kinderen. Of waar er überhaupt mensen over de vloer komen.

copyright Minotti

Enigszins gedesillusioneerd dropen we af, richting uitgang van de mooie design-winkel met de absurd mooie, maar ook absurd dure design-spullen. Bij thuiskomst ben ik maar meteen beginnen googelen...naar design outletstores. Ben nochtans geen outlet-fan. Het ontbreekt me immers aan tijd, goesting en volharding om dat ene stuk op de kop te tikken. Maar die mooie dingen krijg ik niet zo makkelijk uit mijn hoofd.

Binnenkort een rondje outlet dan maar... als er nog eens een zondvloedje tijd komt binnenstromen...

Ik heb jou lief

Ik ben meer dan een grote fan van Google. Een leven zonder zou ik me amper kunnen voorstellen.

Ik google zowat...alles. Noem het, en ik google het. Zeker als ik met iets worstel. Zoals een jaartje geleden, toen we overwogen om onze oudste van school te laten veranderen.

Per toeval kwam ik toen terecht op een forum, waarop een zekere Tom spijkers met koppen sloeg en pleitte voor het buitengewoon onderwijs. Zijn overtuiging trok meteen mijn aandacht.

Tom is leerkracht in het bijzonder onderwijs, maar hij blijkt ook een uitzonderlijk getalenteerd fotograaf én schrijver. Ik klikte op zijn naam en kwam terecht op zijn blog, die me meteen naar de keel greep. Hij brengt een triest verhaal, in woord en in beeld. Maar ook een ijzersterk verhaal. Eentje gevuld met tonnen liefde en kracht. 

Ik heb jou lief werd een blog die me ondertussen nauw aan het hart ligt. Elke stap volg ik...elke traan, maar ook elke overwinning. Het is scherp. Zo scherp dat het door merg en been gaat. Maar ook teder. Zo teder. En krachtig. Liefdevol. Hoopvol. 

Tom droomt van een tentoonstelling en een fotoboek. Ik gun hem dat van harte, omdat dit verhaal een plek verdient. Stem daarom op het project van Tom, zodat zijn droom realiteit wordt. De opbrengst gaat bovendien naar het goede doel.

Dank je wel.

Als het goed is, zeggen we het ook!

Voor vele ouders iets om naar uit te kijken, voor ons is het helaas één van de minst favoriete momenten geworden: oudercontacten. Met dank aan de oudercontact-ervaringen van onze oudste in de vorige school. Weinig hoop en veel negativiteit in je maag gesplitst krijgen, dat kruipt in de kleren. Geloof me. Een mens kan wat slikken, maar na een paar keren heb je het wel gehad. Ik verwachtte nochtans nooit een allround goed-nieuws-show. Als het niet goed is, mag het gezegd.... maar een sprankeltje positivisme is altijd welkom. Dank u wel.

Helaas...

Die sprankel positivisme moesten we zelfs op een nieuwe school gaan zoeken. Gelukkig vonden we ze. Maar toch trok ik met licht loden schoentjes naar meester Erik vanavond.

En wat volgde, was een echt kippenvelmoment. Dat meester Erik eentje uit de duizend was, dat wisten we al. Maar dat hij op een voortreffelijke manier mijn kind weet te sturen, te boeien, te motiveren, te laten openbloeien...daar zat ik echt met open mond naar te luisteren. 

Het werd echter geen lofzang van begin tot einde. Meester Erik is realistisch en kent de pijnpunten, maar het glas is altijd halfvol. En hij haalt daardoor het meest positieve in mijn kind naar boven. 

Het gaat dan ook goed. Met hard werken, dat wel. Maar het gaat goed. Het bleef maar in mijn hoofd echoën... en nog net kon ik een triomf-gebaar naar al die oude demonen onderdrukken.

De leerkracht maakt het verschil, hoorde ik de afgelopen jaren meer dan eens. En daar ben ik nu meer dan ooit van overtuigd. 

Elke dag werk ik samen met leerkrachten en ervaar ik dat het allesbehalve een evidente job is. Respect! Zeker voor degenen die met volle overgave voor de klas staan. 

Voor de anderen kan ik ergens wel begrip opbrengen. Omdat het verdorie een doodvermoeiende taak kan zijn om dag in, dag uit zo'n bende onder controle te houden, om ouders te woord staan, om de zwakkeren continu te begeleiden,.... 

Maar ergens begrijp ik het ook helemaal niet. En word ik er zelfs kwaad van. Omdat ze een belangrijk voorbeeld voor kinderen vormen. De generatie van morgen. En het is een taak van een leerkracht om die generatie maximaal te ontplooien. Ook de niet-primussen.

Daarom bij deze een pluim voor alle leerkrachten die hun leerlingen weten te enthousiasmeren, te motiveren, te coachen, te laten openbloeien, te ontwikkelen, ...Met oog voor ieders talenten én beperkingen. 

Op zo'n gedifferentieerde manier onderwijzen, het is een ware kunst. Petje af. Echt.

Want als het goed is, zeggen we het ook...

Lijstje

Met de zon en bijbehorende lente-temperaturen in het kielzog neemt januari een vliegende start. Gisteren leek het nog oudejaarsavond, vandaag zitten de kerstversieringen alweer een paar dagen onder het kelder-stof.
Dubbele gevoelens: met een vleug heimwee toch blij zijn dat eindelijk die kerstrommel weer onder de voeten uit is. Opgeruimd staat netjes, dat hoort zo bij een nieuwe start.

En ik ging aan het begin van dit nieuwe jaar eigenlijk geen lijstjes maken, maar ik doe het toch. Omdat het leuk is om te dromen, om streefdoelen te hebben en...omdat het geld op die spaarrekening toch geen sikkepit oplevert. Dus kom, laten we de economie maar eens een deftig infuus geven! ;)

Budgettair gezien maken we er uiteraard een meerjarenplan van. Voor het allerlaatste is dat vast en zeker het geval.

To eat

De Kristalijn, Genk...al làng op het verlanglijstje...
alleen al maar om me te vergapen aan de fantastische architectuur

Het Gebaar, Antwerpen

Zoethout, Wellen

Umami, Maastricht

To visit

Scandinavië 

Voor mijn kleine Lego-fans hier

Lissabon

To shop

Tom Dixon  #boven de eettafel

Patrizia Pepe-outfit

To do

Tuin inrichten

To listen

London Grammar

Broken Bells

The Black Keys @ Werchter 2014

Pearl Jam @ Werchter 2014

En omdat iedereen minstens 1 mission impossible heeft...

To wish for

eindelijk buikspieren

Reflectie 2013

De laatste dagen van het jaar...Traditiegetrouw betekent dat een moment van reflectie. De balans opmaken, nagenieten, verwerken, alles op een rijtje zetten, ... wat je wil. Ieder doet het op zijn manier, maar traditiegetrouw ligt er ook altijd wel wat 'tristesse' op de loer tijdens zo'n dagen.
Het einde van een jaar betekent ook een beetje 'loskomen' van dat oude jaar, van herinneringen, van gebeurtenissen,van mensen misschien...en dat is niet altijd makkelijk. Maar het veelgehoorde cliché zegt dan dat elk einde een nieuw begin betekent. 100 maal herkauwd, maar een mooie ingesteldheid. Vind ik.

Als ik zelf een beetje mag reflecteren nu, dan blik ik tevreden terug. 2013 bezorgde me een content gevoel. Het was een jaar met een uitdaging. Of meerdere misschien.
Ik ontmoette nieuwe mensen. Boeiende mensen. Die me een kans gaven. Een kans die me schrijfopdrachten bezorgde. Schrijven werd een passie, waarvan ik tot voor een paar jaar niet wist dat ze in de kleinste vezel van mijn lijf borrelde. Maar het voelt goed om die passie te kunnen/mogen cultiveren. Echt onwijs goed.

Een jaar geleden begon ik nochtans met een klein hartje. Maar als er 1 ding is waar ik keihard in geloof, dan is het je hart volgen. Ook al is het soms maar een hartje. 

In 2013 hakten we ook knopen door. We lieten de kids van school veranderen, na een moeizaam parcours op de oude school. Als het de kids aanbelangt, dan lig ik - zoals vermoedelijk elke ouder- in een mega-knoop. Wikken en wegen, voor en na, veel praten, traantjes en slapeloze nachten... alles passeerde de revue. Maar we namen de sprong (in het diepe). Ze namen, tot grote opluchting, een goede start op de nieuwe school. En het gaat tot nog toe goed. Ja, prima zelfs. Fijn. Content.

Verder is er niet zoveel te reflecteren. Enkel dingen om dankbaar voor te zijn.
En zo kijken we rustig vooruit naar wat toch wel een énorm heuglijk jaar lijkt te worden. 2014 brengt ons een eerste communicantje (ja, onze jongste wordt groot!), een trouwpartij (nee, niet van mezelf) en ...een baby'tje (néé, ook niet van mezelf!)!
Héérlijk, toch! Eind 2014 dus wel heel wat te reflecteren... :)

to be continued

Dank jullie wel voor het lezen, het volgen en voor de fijne reacties!

Maak er een superfijn eindejaar van!

Jingle Bells: a state of mind

Zo, Kerst staat dus effectief weer voor de deur. Een witte editie kunnen we dit jaar op onze buik schrijven, maar het kost, desondanks, geen moeite om in the mood te geraken. Ook al krijg ik het meer dan eens op mijn heupen van the most wonderful time of the year-gezangen.
En ook al neem ik me elk jaar voor om...géén nieuwe kerstversiering te kopen, om het huis niét vol kaarsen te proppen, om me strict aan het cadeautjes-budget te houden, om geen nieuwe feestoutfit te shoppen zo vlak voor de solden, om mezelf niet te storten op de overvloedige kerstbuffetten,...

Grmpfffff, het ziet er dus naar uit dat dat weer niét gaat lukken. Nieuwe kerstversiering...het moest en zou wit worden dit jaar en de kerstballen stonden aan 30% korting, dus: check!

Kaarsen...op elk vrij schapje minstens één: check dus. Wat betekent dat ik voor het slapengaan een extra rondje doorheen het huis loop, om er zeker geen te missen. Kwestie van niet te vroeg met de kerstboomverbranding te starten.

Cadeautjes-budget werd alweer ruim overschreden, zoals elk jaar. Dit jaar lukte het ook wonderwel om écht leuke dingen te vinden. Zo leuk zelfs, dat ik bijna geen zin heb om ze af te geven. Maar soit, de beste cadeautjes zijn degenen die je zelf wil, zeker? Het is tenslotte Kerst voor iets... Gun je medemens ook eens iets, enz...*zucht*

Voor de outfit ben ik ook overstag gegaan, moet ik toegeven. Ik was de inhoud van mijn kleerkast beu. Punt. Al heeft mijn wederhelft de indruk dat ik van een andere planeet kom, als ik zulke zaken verkondig. Dus kocht ik (stiekem) wat nieuws. Onder het motto: een LBD'ke heb je nooit te veel in je kast. En OK, ook nog wat andere zaken, maar aangezien dit bewijsmateriaal is dat tegen me gebruikt kan worden, beperk ik de visuele bewijslasten.

En wat de culinaire vooruitzichten betreft... I am a die hard FOOD LOVER! Need I say more??

Moraal van het verhaal: Preventieve loopsessies...ook check. We willen immers nog in dat LBD'ke geraken, niet waar? No pain, no gain...

Stilstaan is niet achteruitgaan

Wie mijn blog regelmatig leest, weet dat ik af en toe - in mijn malle mama-molen- wel eens op de rem trap. Of beter nog: helemaal stilsta.
Stilstaan...het woord herinnert me spontaan aan mijn economie-leerkracht in mijn middelbare-schoolperiode. De vrouw kon niet (en ik wik mijn woorden) op mijn sympathie rekenen, vooral vanwege haar uiterst raadselachtige examens.
Maar ook omdat ze constant STIL-STAAN IS ACH-TER-UIT-GAAN scandeerde. Ze herhaalde het zo vaak dat ik bijna overwoog om het op mijn examenblad te noteren, dat toch meestal (te) blanco bleef.

Awel, ik ben het niet eens met haar. Nu durf ik dat zeggen, 20 jaar na datum. Op economisch vlak heeft ze, strict genomen, wellicht een punt.
Maar economie is geen exacte wetenschap. Daarvoor is er te veel menselijke invloed. En dan is stilstaan helemaal niet achteruitgaan. Af en toe stilstaan, is nodig. Even alles herkaderen. En meeleven...

Iets wat misschien te veel in deze kerstdagen - in een sfeer van peis & vree - gebeurt, en te weinig op andere dagen.
Maar kerstperiode of niet... ik wil vandaag, op deze vrijdag de 13de, toch stilstaan. Of meeleven...

Met kleine Kamiel, die nu al moet vechten voor zijn jonge leventje. Samen met zijn mama, die al even hard vecht voor het hare...
Met Sabine, die haar man en lieve papa voor haar kinderen moet missen.
Met Tom en Shirley, die vechten tegen borstkanker.
Met Frederik, die zijn vrouw en mama van zijn dochtertjes een jaar geleden plots moest afgeven.

Verdriet en pijn dat niet breed uitgesmeerd wordt op tv, maar dat even hard wordt geleden. Ondanks de ongelooflijke positieve kracht waarmee ze in het leven staan, ieder op zijn manier.

Deze blog is voor jullie. En straks ook een extra kaarsje, of 10...X

Dwaas December

Zo, de Goedheiligman mag weer relaxen onder de Spaanse zon. Met andere woorden: we kunnen opnieuw opgelucht ademhalen. En we verwelkomen bij deze een staat van peis & vree! Zoals dat hoort in deze eindejaarsperiode.
En het was nodig, want de voorbije dagen bereikte de Sint-spanning toch wel een alarmerend hoogtepunt, gecombineerd met ware Sint-visioenen. Ocharme, die kleine kinderhartjes...
Geduld is een schone deugd, zeggen ze...maar breng dat een 6- en 8-jarige maar eens aan het verstand. Een geluk dat de Sint-buit de gemoederen kon bedaren. De LEGO-lading doet zelfs vermoeden dat we zéér rustige weekendjes tegemoet gaan.

Lang leve dus het leven na 6 december! En van de Sint-modus stappen we al meteen in Kerst-modus. Als er 1 maand is waar de economie niet onderhevig is aan de crisis, dan moet het zeker december zijn. Koortsachtig zoeken naar cadeautjes, naar feestmenu's, feestoutfits, vakantie-uitjes, nog meer feestdineetjes, ...Koortsachtig veel geld uitgeven. Het blijft toch een beetje een dwaze maand. Gezellig, maar dwaas.

En met z'n allen doen we lustig mee met die dwazigheid. Gewoon, omdat het eens een keertje moet. Dus...december, haal alles maar eens uit de kast! I am so ready! :)

Men hjemme best...

Een stukje Scandinavië @home

Althans, met een beetje verbeelding...

Fantaseer er wat sneeuw bij, een dampende Finse sauna, een stukje Noorse vis op de winterbbq en... 

je krijgt toch spontaan zin om, met een glaasje (of flesje?) Akevitt, jezelf tot Abba's ultieme Dancing Queen te reïncarneren?

Ik weet het, ik heb veel fantasie misschien...

maar ik ben in de wolken met mijn eigen, kleine streepje Scandinavië. ;)

Men hjemme best...

Home sweet home!

Toen we ons huis kochten, eentje van 1958, wisten we dat er wel wat werk aan zou zijn. Maar dat we nu, 8 jaar en al een resem verbouwingen later, nog steeds verbeteringswerken uitvoeren...dat stond niet bepaald in het plan.

Maar zoals dat gaat met verbouwen, heb je het na een tijdje wel gehad. Na de eerste noodzakelijke renovaties lag het een poos stil. Vervolgens staken 2 kids en bijbehorende slapeloze nachten een stokje voor onze verbouw-energie.
Maar we vonden ze terug. De niet evidente zoektocht naar goede en betrouwbare aannemers zorgde voor wat dipjes in de motivatie, maar zoals dat ook altijd gaat: de volhouder wint. En zo geschiedde...

Met open armen verwelkomden we schrijnwerker, dak-en gevelwerker, tegelaar...
Rust maakte plaats voor stof, tijdelijke chaos en met z'n vieren 'kamperen' op 1 slaapkamer. Garderobe-dilemma's namen dramatische proporties aan, wegens...in welke doos zat die ene broek nu weeral??? En het zwemgerief van de kinderen? En mijn loop-outfit?
Na een aantal weken vuiligheid nemen we nu dus opgelucht afscheid en worden de vakmannen bedankt voor bewezen diensten. Tot grote treurnis van de bankrekening, die nu even in een staat van diepe rouw verkeert. ;s

De voldoening van een mooi afgewerkte ruimte is echter onbetaalbaar.
Een gelukzalig gevoel overvalt me nu als ik mijn mooi betegelde badkamer binnenkom, als de boys in hun nieuwe jongenskamer spelen of als ik de gerenoveerde gevel zie. Waar ik tot voorheen sakkerde op 'het blijft ook een oud huis' en 'hadden we maar gebouwd', ben ik nu blij met de 'charme van ons oude huis'.

En kan ik weer opgelucht, en zonder frustraties, door mijn interieurmagazines bladeren... :) Op naar het volgende projectje!

HOME SWEET HOME

En de levensleuzes...

Volgens Google Maps heb ik nog maar 7% van de wereld gezien. Slik...echt, SLIK!

Kids kluisteren je nu eenmaal aan huis, dacht de egoïstische kant van mezelf snel. Het kwam er de laatste jaren inderdaad nauwelijks van. Maar stiekem heb ik wel een hele grote reiskriebel en zou ik, al globetrottend, de wereld willen afschuimen. Letterlijk de horizonten verruimen en het kleinburgerlijke huisje-tuintje-boompje-beestje-gevoel afschudden. 

Ook al draag ik Oost, West, Thuis best hoog in het vaandel en stap ik na elke vakantie toch ook weer goedgemutst het vliegtuig op...toch knaagt het, die 7%. 

De pessimist in mezelf denkt: Morgen ben ik er niet meer en heb ik nog niks gezien, NIKS. Het gaat ook weer lijnrecht in tegen dat andere motto van mezelf: You only live once. 

Het gevecht der levensleuzes...check!

Gelukkig worden de kids groter en nemen we ze mee, zoveel als kan. Maar voor de echte grote reizen, blijft het toch nog wat dromen. Vroeger droomde ik van het zuiden... Op vakantie? Dan ging je toch naar Spanje of Italië of Turkije of naar de exotische Caraïben....natuurlijk!

Maar met de jaren ervaar ik de drang om het noordelijk halfrond te verkennen. Dat het wondermooi is, proefde ik een tweetal jaren geleden in Oslo. 

Scandinavië heeft zo'n puurheid en zuiverheid, die je nergens anders vindt. En alles straalt zoveel klasse uit. Om maar het design als voorbeeld te nemen. Ik ben grote fan van de Scandinavische look & feel. Strak, puur, less is more... Maar met een warme touch.

En ook al is er overal wel iets, het leven lijkt er wel erg aangenaam en goed georganiseerd. De mensen zijn minder gestresseerd, kwaliteit gaat boven kwantiteit, er zijn nauwelijks files en de criminaliteit ligt een stuk lager dan hier. Scandinavië staat voor Rust, Ruimte en Natuur. En wellicht is het dat wel dat ons - de generatie middenin de rat race (mezelf inclusief) - zo aantrekt.

Emigreren zit er niet meteen in, maar een Scandinavische rondreis wellicht/hopelijk wel. Mét de kids. Het staat alvast bovenaan het verlanglijstje. Sinterklaas?? ;)

Barça, baby!

Daar gingen we dan. 4 vrouwen. Naar Barcelona. Helemaal Sex and the City-style. Zonder SATC- decadentie, maar met véél enthousiasme! Mamalicious mama's on the loose...

Het werd zowaar een mini-vakantie onder een stralende zon 

De bijna 30 graden deden ons koortsachtig shoppen, op zoek naar een beachproof outfit. We doorkruisten de tientallen Mango's en Zara's in deze stad

Maar kwamen niet verder dan de herfstcollectie en wat Intimissimi-shopping  :)

Shopping en... food en...bubbels vormden bijgevolg de rode draad. Dé ingrediënten voor elk geslaagd meidentripje

En het ging verbazend vlot. Wat je niet altijd van een verzameling vrouwen zou verwachten. Eerlijk is eerlijk. ;)

  

Ooit zei iemand eens: "zet een aantal mannen samen en dat is pure fun, eenzelfde aantal van het vrouwelijke geslacht...dat is gewoon...trouble in paradise."

Maar niks van dat. Echt!

Ofwel waren we gewoon ZO blij om een paar dagen te ontsnappen aan de rat race van alledag. Eens een weekend geen rondje taxi, geen overdrukke supermarkten, geen kookpotten, geen was en plas, geen moetjes... enkel magjes.

Toegegeven: Z.A.L.I.G

Opstaan en enkel denken aan...

wat je zelf zal kiezen uit het ontbijtbuffet dat je niét zelf moest maken,

wat je zelf zal doen: een wandelingetje langs Port Vell of een paar shopkes doen, of toch maar eerst een sangria'tje op een zonnig terrasje?

wat je zelf zal aantrekken in die 30 graden...de slippers of de sandalen...en er een half uur over tobben zonder gestoord te worden...

Verscheurende keuzes, zeg ik je. ;)

Het was, kortgezegd, een zalig uitje, en voor herhaling vatbaar...al was onze mama-rol nooit veraf. Zelfs niet als je een Cola Zero bestelt op terras. ;)