Maxi-tas

Eentje van 9 en eentje van 6... N-e-g-e-n... Vreemde en gefronste blikken in mijn richting. Of die reactie dan een soort van medelijden is (ja-haa, 9 is bijna 10) of ongeloof (goh, wat ben jij jong mama geworden dan ;) ) of een bevestiging dat ik wel degelijk geen twintiger meer ben...  dat is me tot nog toe niet duidelijk. Maar één feit is zeker: zoonlief is àl 9.

9... dat is bijna 10, zoals in tien-er. Het lijkt de dag van gisteren dat we nog met pipi-potjes en pampers en flesjes zeulden. En met zo'n maxi-tas, gevuld met een halve uitzet. Reservekleertjes voor onvoorziene omstandigheden, slabbetjes om een heel leger baby's vlekkeloos te laten eten, een voorraadje fruitpap waar kilo's fruit aan op gingen, een fortuin aan pampers, een thermometer voor koortsopstootjes... en billendoekjes en poepzalfjes en zonnepetjes en regenpetjes en speeltjes en dekentjes en... ja, ik denk dat we met zo'n maxi-tas wel even konden onderduiken, moest de oorlog plots uitbreken.

Zo'n gevulde tas getuigde, naar mijn gevoel, van een enorm organisatietalent en langetermijnvisie. Mama's zijn echt ongelooflijk straf. Slopend was het ook, als ik zo vrij mag zijn om mijn terugblik samen te vatten. Mijn brein ratelde voortdurend om het ding baby-proof te krijgen en toch vergat ik altijd wel iets. Een extra pamper, de tut, de favo knuffel...Ik werd echt hondsmoe van die tas.

Bijgevolg ben ik stiekem blij nu met mijn bijna-tiener. Ook al vond hij gisteren, tijdens het familiefeestje, die mega-taart met kaarsjes en vuurpijl echt wel voor baby's. O ja, inclusief mokkend gezicht. Alle puberale toeters en bellen: aanwezig!

Mega-geïrriteerd voelde ik me door zo'n ondankbare puber-uitspraak. Het contrast met de maxi-tasperiode kon niet groter zijn. Het zijn zo'n momenten waarop je ouderlijke skills een kookpunt bereiken. En de ervaren puber-ouders je 'moed' inspreken: you ain't seen nothing yet. ;)

En toch wil ik nog steeds niet ruilen met de maxi-tas... Wellicht kom ik daar ooit op terug... ;)

Dikke proficiat, licht-puberende grote jongen van me. Mama loves you...

Onvoorwaardelijke mama-liefde noemen ze dat dan... :)

Een speciale jarige...

69 was ze vandaag geworden. Ik vraag me vaak af hoe ze er nu, 12 jaar later, zou uitgezien hebben, op deze toch wel respectabele leeftijd. Of de tand des tijds dan toch een effect op haar zou gehad hebben? Grijzer, rimpels, dikker, dunner,...?  Het klinkt banaal misschien, maar ik vraag het me af.

In mijn herinnering is ze immers nog steeds een mooie vrouw. Een ijdeltuit ook, dat was ze echt wel. Nooit ging ze onverzorgd de deur uit. Ook al ging ze niet werken. Regelmatig een rondje kapper en schoonheidsspecialiste. En mooie kleren. En juwelen. Daar hield ze van.

Ja, ik had een fiere mama. En ook al botste het wel eens; zo gaat dat immers met tieners en ouders...ik was ook fier op haar. En stiekem blij wanneer iedereen vond dat ik als twee druppels water op haar leek.
Het is fijn om haar zo te kunnen herinneren. Al gaan die herinneringen continu de strijd aan met het gemis. Wennen zal het nooit, denk ik.

Wat zou ik je graag -op je verjaardag- een dikke zoen willen geven. Lachen zouden we samen, om die grijzere haren of die extra rimpeltjes. En om de fratsen van je kleinkinderen. Gezellig zou het zijn...

Van elke verjaardag kon jij - de keukenprinses- ook altijd zo'n heerlijk feest maken.
Doe je dat vandaag daarboven ook? Ik breng je alvast een kleurrijk bloemetje straks.

Dikke zoen. X

Runner's high

Die befaamde runner's high...daar maak ik me geen illusies over.

Ze.bestaat.gewoon.niét. Punt.

En als ze bestaat, zal ik ze wellicht nooit vinden. Lopen is soms vloeken en zuchten en vloeken en... grmpfffff...sakkeren op dat kuiltje of dat ene steentje waar je net bijna over struikelde. Op je ademhaling, die doet vermoeden dat er een acuut zuurstoftekort is, op dat pijntje in die kuit daar, op de zon die toch wel warm is, op de wind die net iets te hard waait,...
En weet je wat, ik heb er vrede mee.
Met het feit dat het afzien is. Met het feit ook dat ik verre van een elegante gazelle ben. In mijn hoofd ziet het er uiteraard ultra-elegant uit en wil ik geloven dat ik zo'n strakke, lopende sportbabe ben.

Dat ik het niét ben, vertelt mijn onelegante schaduw me tijdens een zonnig loopje. Al een geluk dat ik mijn gezucht en bijbehorend roodaangelopen gezicht er niet uit kan afleiden. Lopen voor een spiegel, het zou mijn ergste demotivator zijn.

Geen runner's high voor mij dus. Maar het goede nieuws is dat ik toch weer een ferme runner's boost te pakken heb. Ondanks bovenstaande klaagzang.
Drie keer per week loop ik nu. Zo'n 6 à 7 km per sessie. Wat een prestatie voor deze onelegante gazelle. En bovenal: het enthousiasme overstijgt momenteel het gezucht (dat nog steeds aanwezig is, ja). Het is zelfs een blog waard. Kan je nagaan...!

Een korte analyse leerde me dat drie keer per week lopen nog steeds een grote opgave is. Anderzijds is drie keer een must. Nee, één keer is echt niet voldoende. Met de regelmaat van drie verbetert de conditie grandioos, waardoor het gezucht en gezweet afneemt met de keer. Gevolg? Jezelf de tweede of derde keer in je sportkleren hijsen, wordt zowaar makkelijker. Om nog maar te zwijgen van die strakkere billen. ;)

Want daar doen we het toch allemaal voor, niet? De eerste lopende vrouw die zegt dat de strakkere contouren geen motivatie vormen...die moet ik nog tegenkomen.
Of doen we het allemaal... om één te worden met de natuur, puur voor de fun, of voor de gezonde geest ...yeah, right... :) :)

:)

Small things, great love

Kleine propjes geluk zijn het. Ze maken mijn leven nét iets kleurrijker. Kleine, onbeduidende ... ja, banale dingen. Maar ze creëren een grote wereld van verschil.
Wat er ook gebeurt, ze toveren àltijd een smile op mijn gezicht!

Uit de bol gaan met de jongste op Happy van Pharrell

Macarons van Ladurée

The Seed van The Roots & Cody Chestnutt

De lekkere knabbels bij een frisse gin-tonic

Versgewassen lakens

Me, myself &... massage

De voetbaldrive van mijn kleine/grote boys

Een wekkerloze ochtend

Oude foto's bekijken (#nostalgie)

Zonnewarmte op je rug

Het net bestelde festivalticket in de mailbox

Pinnen op Pinterest (#inspiratie!)

Een lege strijkmand (#wishfulthinking)

In de auto ongegeneerd meekwelen met de radio

Op dit heerlijke deuntje, bijvoorbeeld

Zonne-energie

De voorbije, zonnige dagen leverden het overduidelijke bewijs dat de mens op zonne-energie leeft. Een enkele warme zonnestraal en...

Ramen en deuren zwieren open...
Tuinsets mogen vanonder het tuinhuis-stof...
BBQ-gerief ondergaat al een eerste test...
Mojito's en andere zomerse godendranken vloeien rijkelijk...
Zomerschoenen en rokjes promoveren naar het voorste schap in de kleerkast...
Het hele dorp schuift geduldig aan bij de plaatselijke ijsjesboer...
De wereld herleeft en - oh joy! - mensen lachen opnieuw! Zeer welkom, in een tijd waar verzuring en pessimisme steeds meer de plak zwaaien.

Niets beter dus dan de zon op je snoet!
Het was dan ook een schitterende krokusvakantie dit jaar. Geen sneeuw, geen regen...geen wanhopige mama, koortsachtig op zoek naar indoor-activiteiten voor de kids. Nee, gewoon de tuin in en ravotten maar. Hoe makkelijk kan het zijn?

De wasmachine dacht er wellicht anders over. Om het ding (en mama) te sparen van al die vuile ravot-broeken trokken we er regelmatig op uit.
Een dagje Brusselen, met een bezoekje aan Expo 14-18 in het Legermuseum en Autoworld.
Een namiddagje cinema voor de nieuwe Lego-film, waarbij papa wat slaap inhaalde en mama zich zuchtend stortte op de popcorn. Al was de moraal van het verhaal wel een mooie, moet ik toegeven.
Een picknickje in Bokrijk deden we ook...een klassiekertje, maar altijd leuk.
Quality time met een grote Q!

De carnavalsgekte lieten we, zoals steeds, aan ons voorbijgaan. Hier geen fans van verkleedpartijen, hersendodende muziek, confetti in de onderbroek of slechte snoep die een jaar na datum bijna versmolten is met de binnenkant van de kast.
Carnaval voelt altijd als een regelrechte aanslag op het welzijn van mijn zintuigen. Nooit heeft het me kunnen bekoren, en als ik me dan toch eens een keertje liet verleiden, dan wist ik meteen weer waarom. ;) Het zal met mijn hoogsensitieve aard te maken hebben, die te snel overprikkeld geraakt van al dat geweld, vermoed ik.

Het jaartje extra op de teller reken ik niet mee als factor van invloed. Die nieuwe achterdeur vierden we dus ook. Met bubbels, lekker eten en véél zon!

You get what you deserve, zeggen ze dan... :)

Maart

Wow, wow...maart is er al! 

Maart

Lentemaand

Windmaand

Buienmaand

Verjaardagsmaand

De maand waarin ik een nieuwe achterdeur krijg...weeral.

Verjaren is ook niet meer wat het geweest is.

10 jaar geleden hét event van het jaar, dat met grote trom ingehuldigd werd.

Nu steeds meer een noodzakelijk kwaad, dat bijna anoniem mag passeren.

Anderzijds, al een geluk dat we nog mogen verjaren. EN het is hét excuus om jezelf eens behoorlijk in de watten te leggen.

Dus nemen we die nieuwe achterdeur er gewoon bij. 

En 7 is best een mooi getal, toch, voor een achterdeur? 

Opvoeden is improviseren?

Gisteren keek ik met onze oudste van bijna 9 naar het Nieuws. Hij volgde het aandachtig, van begin tot einde. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel. De meest hallucinante verhalen werden koudweg door de presentator afgerammeld en ik zag de vraagtekens in zijn ogen groeien.
Ik overwoog om het weg te zappen, om hem af te schermen van die vieze, boze wereld daarbuiten. Maar ik deed het toch niet. Op voorwaarde dat het geen bloederige en horrorachtige oorlogstaferelen werden uiteraard.

Ook al is het loodzware materie, het is wel een aanleiding om in dialoog te gaan met je kind en te antwoorden op vragen die hij heeft. Vragen waar ze vroeg of laat toch mee geconfronteerd worden. Kleine kindjes blijven immers niet klein, ze lezen ondertussen ook weleens de krant die op de salontafel rondslingert, luisteren naar de radio op weg naar school en beseffen stilaan heel goed wat er rondom hen gebeurt.
Maar het blijft balanceren op de grens en het is aartsmoeilijk om op hun vragen te antwoorden, zonder het zwaarder te maken dan het al is. Wat is zelfmoord, waarom breken mensen in, waarom zijn er overstromingen in Engeland en kan dat hier ook gebeuren, waarom werd die jongen van zijn fiets geduwd, waarom zijn sommige kindjes arm,...

De meester had in de klas ook verteld over een jongen die zelfmoord had gepleegd, omdat hij gepest werd. Zoonlief was er helemaal van onder de indruk. Ik ook, want pesten blijft gedrag dat op geen enkele vorm van goedkeuring kan rekenen. Dat peper ik mijn kids ook herhaaldelijk in. Helaas is een doorsnee speelplaats vaak een locatie voor the survival of the fittest. Mijn teer moederhart zou er echt geen vlieg willen zijn.

En vroeg of laat vormen social media een niet te verwaarlozen factor. De speelpleintjes van vroeger maken plaats voor Facebook, Twitter en Instagram om de eerste sociale contacten te ontwikkelen. Pesten krijgt dan plots weer een nieuwe en vaak niet te overziene dimensie. Maar die digitalisering stop je niet. A battle you can't win. Dus, ouders... deal with it!? Bijgevolg krijgt het actuele ouderschap ook een nieuwe dimensie 'cadeau'.

HELP!

Daar sta je dan als ouder, met je fameuze buikgevoel, een beetje te...improviseren. Ik zou liegen als ik zeg dat het allemaal zo klaar als een klontje is, dat ik een uitgekiende opvoedingsstrategie heb die een perfecte balans vindt tussen bescherming en loslaten.
Ik bulk, als ouder, soms van de vragen en de onzekerheden...

Hoe laat je hen een leerrijke ontdekkingsreis maken in een voortdurend veranderende wereld, zonder hen het beeld van een angstmaatschappij mee te geven? Want het is en blijft een wereld zoals een medaille: met een keerzijde. Hemelsmooi, maar soms ook ugly as hell.

Fab Five

Op je 17 doe je het, op je 37 ook, en waarschijnlijk/hopelijk ben je het op je 77 nog niet verleerd...mooie mannen kijken. Af en toe mag het. En al is mooi een heel subjectief gegeven, in een wilde vlaag zet ik mijn actuele fab five hier toch op een rijtje. Fab omdat ze, naast oerdegelijke en oermannelijke looks (geen afgelikte babyfaces aub), ook nog eens iets kunnen of iets te vertellen hebben. Want da's toch wel een vereiste. Van een schoon tafel alleen kunt ge niet eten, zei mijn wijze oma altijd.

Opvallend: vooral Belgen domineren mijn lijstje en...blijkbaar is een goeie portie beharing ook een pluspunt. ;)

Een 'behandeling' met/door acteur Geert Van Rampelberg...count me in!

Gene vent zonder humor... ik lig graag in een deuk met Guga Baùl

Omdat ook de liefde van de vrouw door de maag gaat...René Redzepi van sterrenrestaurant Noma

Op avontuur met de groene vingers van Bartel Van Riet

Een stevige streep rockmuziek voor mij graag... drummer Mario Goossens van Triggerfinger

Like if you like my fab five!

Ge zijt van...

Met regelmaat overvalt het me... Dan haal ik oude foto-albums van onder het stof, geniet ik met volle teugen van StuBru's Was het nu 80, 90 of 2000 en toveren oude herinneringen een brede smile op mijn gezicht. De meest recente Facebook-hype Ge zijt van ... maakt tegenwoordig de trip down memory lane compleet. Genieten, met een streep heimwee!

Ooit, zoveel jaren geleden, liet ik mijn hometown bijna blindelings achter me. Ik had er ook nooit echt problemen mee om het los te laten. Elders pikte ik het leven even goed op, paste me aan, maakte nieuwe vrienden. Ik begreep dat onder de kerktoren-gegeven niet zo goed.
Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog steeds niet ontworteld ben. En ja hoor, ik ben nog steeds fier op mijn thuisbasis. Soms vraag ik me af hoe het zou zijn als ik er was blijven wonen.

Ik ben een hevige voorstander van je vleugels uitslaan en eens uit de comfort zone treden, maar met de jaren krijgen de roots weer de aandacht die ze verdienen. Ik kom er graag terug. En moeiteloos pik ik steeds meer de draad weer op met de jeugdvrienden/vriendinnen van weleer, net alsof het gisteren was. Vrienden die vandaag nog steeds de BFF's blijken te zijn.

Want ze kennen als geen ander je verhaal, zijn een onderdeel van vele jaren gevuld met de meest heerlijke anekdotes. Gebeurtenissen die je vandaag de dag - en daar moeten we eerlijk in zijn- in je mid 30's niet meer zo snel meemaakt. ;)
En dat maakt je roots zo uniek en het herinneren waard.

Pure Herkse nostalgie!

Dialect heb ik nooit echt gekund, maar bij deze alvast een poging...

Dje zet va Schiele as dje...

Interieur-illusies

Het is niet meer zoals vroeger. De periode waarin we zelf besloten hoe we ons weekend zouden invullen. En wat we in godsnaam met al die tijd moesten? Een zee van tijd...dat fijne gevoel is een vage bekende uit een nog vager verleden geworden. Ik denk dat ik er bijna ongemakkelijk van zou worden, moest het ooit weer eens zover zijn.

Vorig weekend kwam het echter aardig in de buurt. Een overvloed aan tijd overspoelde me helaas niet, maar de zondag werd voor een keertje niet gedicteerd door voetbal of andere activiteiten van de kids. Ongelooflijk wat dat met een mens doet...opstaan zonder wekker, enkel denken aan je ontbijt i.p.v. aan voetbalsokken & aanverwanten. Het leven kan zo simpel en schoon zijn.

Je zou bijna vergeten wat je vroeger deed op zo'n momenten, hoe je je dag vulde. We besloten om, na een wat onwennige 'brainstorming', nog eens wat interieur-inspiratie op te doen. Wat we vroeger zo graag en zo veel deden. Soms kochten we iets, vaak ook niet...maar genoten we gewoon van de mooie dingen. En droomden we van toekomstige (kleine) wijzigingen in ons huis. Een passie kan je het wel noemen, nog meer van de wederhelft dan van mezelf.

Helaas stelden we die zondag, tijdens onze interieur-queeste, ook vast dat onze smaak en bijbehorend prijskaartje enigszins geëvolueerd zijn. Daar stonden we dan, in een mooie design-zaak, enthousiast te wezen bij het aanzien van de meest prachtige zitbank... Het prijskaartje voelde echter als een koude douche na een oververhitte sauna: zo'n slordige 10.000 euro. Ik kreeg er bijna een beroerte, vooral bij de gedachte aan het moment dat er iemand alleen al maar zijn edele achterste in zou planten. Niet dat ik iets tegen achtersten heb, maar zo'n zitbank is enkel veilig onder een glazen stolp. Niét in een huis vol kinderen. Of waar er überhaupt mensen over de vloer komen.

copyright Minotti

Enigszins gedesillusioneerd dropen we af, richting uitgang van de mooie design-winkel met de absurd mooie, maar ook absurd dure design-spullen. Bij thuiskomst ben ik maar meteen beginnen googelen...naar design outletstores. Ben nochtans geen outlet-fan. Het ontbreekt me immers aan tijd, goesting en volharding om dat ene stuk op de kop te tikken. Maar die mooie dingen krijg ik niet zo makkelijk uit mijn hoofd.

Binnenkort een rondje outlet dan maar... als er nog eens een zondvloedje tijd komt binnenstromen...

Ik heb jou lief

Ik ben meer dan een grote fan van Google. Een leven zonder zou ik me amper kunnen voorstellen.

Ik google zowat...alles. Noem het, en ik google het. Zeker als ik met iets worstel. Zoals een jaartje geleden, toen we overwogen om onze oudste van school te laten veranderen.

Per toeval kwam ik toen terecht op een forum, waarop een zekere Tom spijkers met koppen sloeg en pleitte voor het buitengewoon onderwijs. Zijn overtuiging trok meteen mijn aandacht.

Tom is leerkracht in het bijzonder onderwijs, maar hij blijkt ook een uitzonderlijk getalenteerd fotograaf én schrijver. Ik klikte op zijn naam en kwam terecht op zijn blog, die me meteen naar de keel greep. Hij brengt een triest verhaal, in woord en in beeld. Maar ook een ijzersterk verhaal. Eentje gevuld met tonnen liefde en kracht. 

Ik heb jou lief werd een blog die me ondertussen nauw aan het hart ligt. Elke stap volg ik...elke traan, maar ook elke overwinning. Het is scherp. Zo scherp dat het door merg en been gaat. Maar ook teder. Zo teder. En krachtig. Liefdevol. Hoopvol. 

Tom droomt van een tentoonstelling en een fotoboek. Ik gun hem dat van harte, omdat dit verhaal een plek verdient. Stem daarom op het project van Tom, zodat zijn droom realiteit wordt. De opbrengst gaat bovendien naar het goede doel.

Dank je wel.

Als het goed is, zeggen we het ook!

Voor vele ouders iets om naar uit te kijken, voor ons is het helaas één van de minst favoriete momenten geworden: oudercontacten. Met dank aan de oudercontact-ervaringen van onze oudste in de vorige school. Weinig hoop en veel negativiteit in je maag gesplitst krijgen, dat kruipt in de kleren. Geloof me. Een mens kan wat slikken, maar na een paar keren heb je het wel gehad. Ik verwachtte nochtans nooit een allround goed-nieuws-show. Als het niet goed is, mag het gezegd.... maar een sprankeltje positivisme is altijd welkom. Dank u wel.

Helaas...

Die sprankel positivisme moesten we zelfs op een nieuwe school gaan zoeken. Gelukkig vonden we ze. Maar toch trok ik met licht loden schoentjes naar meester Erik vanavond.

En wat volgde, was een echt kippenvelmoment. Dat meester Erik eentje uit de duizend was, dat wisten we al. Maar dat hij op een voortreffelijke manier mijn kind weet te sturen, te boeien, te motiveren, te laten openbloeien...daar zat ik echt met open mond naar te luisteren. 

Het werd echter geen lofzang van begin tot einde. Meester Erik is realistisch en kent de pijnpunten, maar het glas is altijd halfvol. En hij haalt daardoor het meest positieve in mijn kind naar boven. 

Het gaat dan ook goed. Met hard werken, dat wel. Maar het gaat goed. Het bleef maar in mijn hoofd echoën... en nog net kon ik een triomf-gebaar naar al die oude demonen onderdrukken.

De leerkracht maakt het verschil, hoorde ik de afgelopen jaren meer dan eens. En daar ben ik nu meer dan ooit van overtuigd. 

Elke dag werk ik samen met leerkrachten en ervaar ik dat het allesbehalve een evidente job is. Respect! Zeker voor degenen die met volle overgave voor de klas staan. 

Voor de anderen kan ik ergens wel begrip opbrengen. Omdat het verdorie een doodvermoeiende taak kan zijn om dag in, dag uit zo'n bende onder controle te houden, om ouders te woord staan, om de zwakkeren continu te begeleiden,.... 

Maar ergens begrijp ik het ook helemaal niet. En word ik er zelfs kwaad van. Omdat ze een belangrijk voorbeeld voor kinderen vormen. De generatie van morgen. En het is een taak van een leerkracht om die generatie maximaal te ontplooien. Ook de niet-primussen.

Daarom bij deze een pluim voor alle leerkrachten die hun leerlingen weten te enthousiasmeren, te motiveren, te coachen, te laten openbloeien, te ontwikkelen, ...Met oog voor ieders talenten én beperkingen. 

Op zo'n gedifferentieerde manier onderwijzen, het is een ware kunst. Petje af. Echt.

Want als het goed is, zeggen we het ook...

Lijstje

Met de zon en bijbehorende lente-temperaturen in het kielzog neemt januari een vliegende start. Gisteren leek het nog oudejaarsavond, vandaag zitten de kerstversieringen alweer een paar dagen onder het kelder-stof.
Dubbele gevoelens: met een vleug heimwee toch blij zijn dat eindelijk die kerstrommel weer onder de voeten uit is. Opgeruimd staat netjes, dat hoort zo bij een nieuwe start.

En ik ging aan het begin van dit nieuwe jaar eigenlijk geen lijstjes maken, maar ik doe het toch. Omdat het leuk is om te dromen, om streefdoelen te hebben en...omdat het geld op die spaarrekening toch geen sikkepit oplevert. Dus kom, laten we de economie maar eens een deftig infuus geven! ;)

Budgettair gezien maken we er uiteraard een meerjarenplan van. Voor het allerlaatste is dat vast en zeker het geval.

To eat

De Kristalijn, Genk...al làng op het verlanglijstje...
alleen al maar om me te vergapen aan de fantastische architectuur

Het Gebaar, Antwerpen

Zoethout, Wellen

Umami, Maastricht

To visit

Scandinavië 

Voor mijn kleine Lego-fans hier

Lissabon

To shop

Tom Dixon  #boven de eettafel

Patrizia Pepe-outfit

To do

Tuin inrichten

To listen

London Grammar

Broken Bells

The Black Keys @ Werchter 2014

Pearl Jam @ Werchter 2014

En omdat iedereen minstens 1 mission impossible heeft...

To wish for

eindelijk buikspieren

Reflectie 2013

De laatste dagen van het jaar...Traditiegetrouw betekent dat een moment van reflectie. De balans opmaken, nagenieten, verwerken, alles op een rijtje zetten, ... wat je wil. Ieder doet het op zijn manier, maar traditiegetrouw ligt er ook altijd wel wat 'tristesse' op de loer tijdens zo'n dagen.
Het einde van een jaar betekent ook een beetje 'loskomen' van dat oude jaar, van herinneringen, van gebeurtenissen,van mensen misschien...en dat is niet altijd makkelijk. Maar het veelgehoorde cliché zegt dan dat elk einde een nieuw begin betekent. 100 maal herkauwd, maar een mooie ingesteldheid. Vind ik.

Als ik zelf een beetje mag reflecteren nu, dan blik ik tevreden terug. 2013 bezorgde me een content gevoel. Het was een jaar met een uitdaging. Of meerdere misschien.
Ik ontmoette nieuwe mensen. Boeiende mensen. Die me een kans gaven. Een kans die me schrijfopdrachten bezorgde. Schrijven werd een passie, waarvan ik tot voor een paar jaar niet wist dat ze in de kleinste vezel van mijn lijf borrelde. Maar het voelt goed om die passie te kunnen/mogen cultiveren. Echt onwijs goed.

Een jaar geleden begon ik nochtans met een klein hartje. Maar als er 1 ding is waar ik keihard in geloof, dan is het je hart volgen. Ook al is het soms maar een hartje. 

In 2013 hakten we ook knopen door. We lieten de kids van school veranderen, na een moeizaam parcours op de oude school. Als het de kids aanbelangt, dan lig ik - zoals vermoedelijk elke ouder- in een mega-knoop. Wikken en wegen, voor en na, veel praten, traantjes en slapeloze nachten... alles passeerde de revue. Maar we namen de sprong (in het diepe). Ze namen, tot grote opluchting, een goede start op de nieuwe school. En het gaat tot nog toe goed. Ja, prima zelfs. Fijn. Content.

Verder is er niet zoveel te reflecteren. Enkel dingen om dankbaar voor te zijn.
En zo kijken we rustig vooruit naar wat toch wel een énorm heuglijk jaar lijkt te worden. 2014 brengt ons een eerste communicantje (ja, onze jongste wordt groot!), een trouwpartij (nee, niet van mezelf) en ...een baby'tje (néé, ook niet van mezelf!)!
Héérlijk, toch! Eind 2014 dus wel heel wat te reflecteren... :)

to be continued

Dank jullie wel voor het lezen, het volgen en voor de fijne reacties!

Maak er een superfijn eindejaar van!

Jingle Bells: a state of mind

Zo, Kerst staat dus effectief weer voor de deur. Een witte editie kunnen we dit jaar op onze buik schrijven, maar het kost, desondanks, geen moeite om in the mood te geraken. Ook al krijg ik het meer dan eens op mijn heupen van the most wonderful time of the year-gezangen.
En ook al neem ik me elk jaar voor om...géén nieuwe kerstversiering te kopen, om het huis niét vol kaarsen te proppen, om me strict aan het cadeautjes-budget te houden, om geen nieuwe feestoutfit te shoppen zo vlak voor de solden, om mezelf niet te storten op de overvloedige kerstbuffetten,...

Grmpfffff, het ziet er dus naar uit dat dat weer niét gaat lukken. Nieuwe kerstversiering...het moest en zou wit worden dit jaar en de kerstballen stonden aan 30% korting, dus: check!

Kaarsen...op elk vrij schapje minstens één: check dus. Wat betekent dat ik voor het slapengaan een extra rondje doorheen het huis loop, om er zeker geen te missen. Kwestie van niet te vroeg met de kerstboomverbranding te starten.

Cadeautjes-budget werd alweer ruim overschreden, zoals elk jaar. Dit jaar lukte het ook wonderwel om écht leuke dingen te vinden. Zo leuk zelfs, dat ik bijna geen zin heb om ze af te geven. Maar soit, de beste cadeautjes zijn degenen die je zelf wil, zeker? Het is tenslotte Kerst voor iets... Gun je medemens ook eens iets, enz...*zucht*

Voor de outfit ben ik ook overstag gegaan, moet ik toegeven. Ik was de inhoud van mijn kleerkast beu. Punt. Al heeft mijn wederhelft de indruk dat ik van een andere planeet kom, als ik zulke zaken verkondig. Dus kocht ik (stiekem) wat nieuws. Onder het motto: een LBD'ke heb je nooit te veel in je kast. En OK, ook nog wat andere zaken, maar aangezien dit bewijsmateriaal is dat tegen me gebruikt kan worden, beperk ik de visuele bewijslasten.

En wat de culinaire vooruitzichten betreft... I am a die hard FOOD LOVER! Need I say more??

Moraal van het verhaal: Preventieve loopsessies...ook check. We willen immers nog in dat LBD'ke geraken, niet waar? No pain, no gain...