Madammen-week, deel II

Enkele jaren geleden stootte ik al zappend op het TV-programma Het mooiste meisje van de klas.  Ik hou wel van een vette vleug nostalgie, dus...héérlijke TV! 
Klasgenoten die honderduit vertellen over dat ene mooie, soms mysterieuze, soms wat aparte meisje van toen.  En dan op zoek naar wie ze, jaren later, geworden is.  Mooier met de jaren...of net niet?  Gniffel, gniffel...

Maar 1 aflevering boeide me toch net iets meer dan alle anderen.  Het begon met een muziekfragment van The Dinky Toys.  Zegt je niks of weinig?  Klik dan maar even...  
Nu 21 jaar geleden al...

Het mooiste meisje van de klas bleek de blonde achtergrondzangeres te zijn.  Inge Onsea.  Toen populaire en impulsieve spring-in 't-veld.  Nu creatief brein achter het Antwerpse modemerk Essentiel.  Van een evolutie gesproken! 
En WOW, wat een inspirerend charisma heeft deze madam. 
Eentje met visie.  Met een eigenzinnige stijl.  Met smaak.  Met karakter!

copyright Essentiel

Madammen-week

Als we het dan toch over madammen hebben, dan maken we er maar ineens een Madammenweek van! :)
Geen babes.  Wel straffe madammen.  Met karakter.  En geloofwaardig! :)

Axelle - terug van weggeweest - Red vind ik er zo eentje.  Een ferm madam.  Anders.  Bijzonder. Limburgs (hoe kan het ook anders :) ).  De Kennedy Boulevard vergeten we even.  Maar het parcours nadien - tot op heden- kon ik wel smaken.  Hoedanook: Axelle-lover of niet...  Het is een vrouw van de wereld.  Dat moet je toegeven.  En met meer dan enkel een leuke verpakking.

Artieste, groot in België, Frankrijk en daarbuiten.  Maar toch bescheiden.  Mama, maar van een erg frêle meisjes-achtige soort.
Fashionista ook.  Over smaken en kleuren valt te discussiëren.  Maar het minste wat je ervan kan zeggen is dat haar stijl karakter uitstraalt.  En I like that, madammen met karakter.  :) 

  

Boekskestijd

Dinsdag...boekskestijd!  Hou van boekskes-tijd: de halve krantenwinkel plunderen en een hele avond couch surfen met verstand-op-nul-lectuur.  I-de-aal.... na een drukke dag, en na drukke kids én een druk avondritueel... :)
En dan verslind ik werkelijk alles: van Flair tot de rioolblaadjes tot Humo tot Feeling Wonen ...àlles, of toch zo goed als!  Vandaag dus richting krantenwinkel. 

Mijn boekskes-radar hield toch even halt bij de aanblik van een naakte, zwangere Veronique - Miss Uber-babe- De Cock op de cover.  Demi Moore achterna.  Mooi!  Zelfs zwanger lijkt ons Veronique niet van deze wereld te zijn.  Al vindt ze zelf van niet, hoor...
I quote:  'Néé, ik ben niet trots op mijn lichaam.  Alles is zoooooo dik en zwanger.... Ik kan me écht niet inbeelden dat mijn man me nu nog aantrekkelijk vindt!'

Yeah right, Vero... :)

Alles zoooooo dik en zwanger...jawel!

Nee, geen nood aan hypocriet gezwets, madam De Cock.  In de plaats heb ik maar geopteerd voor de Humo, mét een beestig goede CD van de nieuwste rock-babe Trixie Whitley.  Jawel, ook van eigen bodem, of toch voor de helft!   En 200% puur én -oef-geloofwaardig.  Looooove Trixie!

Trixie

De dooi

Januari is bijna om.  Driewerf hoera!!  Ik hou niet van januari en ook niet van februari. Te donker, te lang, te koud, te brrrr...
En als we dan toch bezig zijn, mag maart er ook meteen bij.  En skip ik vanaf nu officieel ook mijn toekomstige verjaardagen. Ha!

Ik ben een echte voorjaars-fan.  Een paar rondjes hardlopen in een pril voorjaarszonnetje is zoveel leuker dan ingeduffeld, als ware het Michelin-manneke himself. 
Daarom ga ik ook niet op skivakantie, denk ik.  De ski-fanaten zullen me zwaar ongelijk geven, maar ik hou niet van 15 laagjes thermische kledij.  En de tijd die het kost om ze aan-en uit te trekken.  En zeulen met skilatten, en de skilift zo net missen en met je snoet in de sneeuw belanden, en onzachte confrontaties met mede-skiërs,...Mezelf kennende zou ik, tengevolge hiervan, ook te goeie vriendjes worden met de après-ski, dus laten we de hypocrisie maar achterwege...en geven we gewoon toe dat een wintersportvakantie niet...mijn ding is.

En al kan ik een occasionele winterwandeling zeker appreciëren, geef mij maar de luchtigheid van de lente.  Letterlijk en figuurlijk.

En kids die weer elke week à volonté kunnen voetballen, zonder afgelastingen
En de eerste bbq's (ook al is het eigenlijk nog net iets te fris)
En de vele vrije feestdagen
En 's morgens een half uur meer tijd hebben, omdat de hele kroost zonder jas, en muts, en handschoenen, en sjaal, en sneeuwlaarzen,...de deur uit kan
En fietstochtjes naar school
En de eerste ijsjes-momenten
En de eerste rokjes en peeptoe-shoes
...

Van mij mag de dooi dus beginnen.  Liever vandaag dan morgen.   Volgende week +11 graden?
De winterslaap bergen we bij deze op.  Net iets meer dan een week hield ik het vol.  Het was ook een blog-vrije week. 
Eerlijk?  Deze maanden geven niet zo heel veel inspiratie.  Het is zoveel makkelijker in een tijd van the birds and the bees, and the flowers and the trees... (al ging dat liedje over iets anders, zeker...?)

In ieder geval, een eventuele writer's block verwijnt dan als sneeuw voor de zon.

C'mon, spring time!

Winterslaap

Freeeeeeeeeeeezing Koning Winter is gearriveerd.  Ons Belgenlandje gehuld in het wit.  Kerstsfeer.  Met wat weekjes vertraging. 
Waar ik de eindejaarsdagen doorbracht op zomerpumps (!), kraken mijn Uggs dezer dagen in een dik wit tapijt.  Yes, na de lente-temperaturen mag de winterkledij uit de kast. 

Het is opvallend hoe iedereen bijna een soort van Sneeuw-god adoreert dezer dagen. 
Let it snow! Eindelijk, SNEEUW! Met de slee naar school...de komende uren zijn we nog niet terug!  Jeej!  ;s
Lyrisch worden we er bijna van.
Mezelf niet meegeteld, voor de duidelijkheid.  Lyrisch is niét de juiste omschrijving.  Toch niet als ik achter het stuur zit, zwalpend over het wegdek.  Sneeuw, auto, ik...NO good!
Met dank aan een sneeuw-slippertje enkele jaren geleden.

Maar OK, idyllisch blijft zo'n sneeuwlandschap wel.  En zelfs in het pikkedonker verlicht het als vanzelf.  Prachtig!  De kids zijn het er alvast volmondig mee eens.  Sneeuw is, naast zand en water, toch één van de natuurverschijnselen die het meest tot de verbeelding spreken.  Hier toch.

Morgen staat hoedanook een sneeuwman op het programma.  En sneeuwballen, véél sneeuwballen.  En we doen lustig mee, hoor... mijn haat-liefdeverhouding met Mr Snow laten we dan maar even voor wat het is. ;)

Maar toch kijk ik ongeduldig uit naar de opwarming nadien.  Naar mijn warme bed.  Met mijn nieuwe, ongelooflijk fantastische donsdeken. Naar een ochtend zonder wekker.  Of een aantal op een rij.  Als ik - sleepy head- toch zou mogen kiezen.... :)

Mmm, een winterslaapje ....sounds good! 


 

Arty Afternoon

Vandaag waren we gehalveerd.  De helft van het gezin naar het Autosalon (tja, zo gaat dat met autofreaks), de andere helft (mezelf en little fashionisto dus) ging voor wat andere quality time.  Solden-shoppen, fietsen, pannenkoekje eten...?  Mama's voorstellen werden maar lauw onthaald.   En na een snelprocedure geseponeerd.  Okayyy...

In de plaats werd het, op speciale vraag, een teken-marathon

en daarna een dans-marathon...

Arty Afternoon.  Ook mega-gezellig!

Dagelijkse kost

Een week na datum zit de eindejaarsindigestie nog vers in mijn geheugen.  Maar toch heb ik al last van acute heimwee.  Van culinaire heimwee.

De rijkelijke feestdissen hebben weer plaatsgemaakt voor dagelijkse routine en al even dagelijkse kost.  En dat slechts 3x per dag, incl. droge boterhammen tijdens de lunchpauze op het werk.    Een heus dieet kan je het noemen.

Waar de feestdagen steevast begonnen met een -naar normale normen- uitgebreid ontbijt, gevolgd door een 11-uurtje bij de koffie, door een lunch met pre-aperitief, een apero met hapjes om 16u en het uiteindelijke pièce de résistance in vreet-land: een feestelijk 3-gangenmenu  ...lijkt het nu wel of ik moet kin-kloppen.  Er is ook simpelweg géén tijd om zoveel te eten.

Mijn knorrende maag, gisteren tijdens het werk, herinnerde me aan het feit dat ik mogelijk zwaar aan 't afkicken ben.  Van al dat heerlijke eten... 

Mijn weegschaal zal me er in ieder geval dankbaar om zijn. 

Anderzijds, een extra rondje op de loop-piste heb ik er méér dan graag voor over. #soinlovewithfood!

Blije stofjes

Vakanties. Ze vliegen!  Een kerstvakantie lijkt daarin toch altijd de kroon te spannen. Wat heeft deze vakantie dat een andere niet heeft?  Heeft het te maken met de feestdagen, en dus de vele feestjes (time flies when you're having fun!)...of met het letterlijke aftellen misschien,...?

Het is ook zo'n vreemde, contradictorische vakantie... iedereen heeft tijd om te rusten en de batterijen op te laden.  Samen met familie en vrienden.  Maar toch blijkt het traditioneel een redelijk vermoeiende tijd te zijn.  Verzuchtingen alom na 1 januari.  Toch blij dat die feestdagen achter de rug zijn! 
Same here!
Al vraag ik me af wàt er dan zo vermoeiend aan is: van het ene feestje naar het andere, en jezelf te goed doen aan verschillende eetfestijnen op rij... How hard can it be? :)
En uitgeslapen zijn we ook.  Met dank aan 2 kids, die gelukkig snel in vakantie-modus geraken: 8u, 8u30, 9u,...  Merci boys!

Maar desondanks maken de traditionele indigesties en katers toch stilaan plaats voor de nog meer traditionele januari-microben.  Snotter hier, kuch daar...alomtegenwoordig zijn ze.  Mezelf inclusief.
En behoor je nog niet tot de slachtoffers...op één van de naderende nieuwjaarsrecepties zal je Mr. of Mrs. Snotter wel tegenkomen.  Good luck! :)

En of dat alles nog niet vermoeiend genoeg was, start de overgrote meerderheid van de bevolking dezer dagen ook nog met een solden-queeste.  Joost mag weten wààr ze de energie vandaan halen...
Massale bestorming van stads-en winkelcentra...Nightmare on Shopping Street.
Overvolle winkels, te warme winkels, te drukke pashokjes, norse dames die net dat ene stuk uit je handen graaien, aftandse collecties die ze stiekem tussen de huidige duwen, ontmoedigend lange kassa-rijen, geen tijd om te lunchen of iets te drinken (want je wil hier zo snel mogelijk wég!), pijnlijke voeten, hoofdpijn,...enz enz...

Vandaag bloklettert de krant: je oerinstincten krijgen de bovenhand tijdens de solden.  Voor die norse madam, hierboven beschreven, geldt dat misschien.  Maar ik mis hoedanook élke vorm van dat instinct. 
Het doet ook blije stofjes vrijkomen in het brein.  Mmmm...

Nee, dan zweer ik nog steeds bij online shoppen: vanuit je luie zetel, met de voetjes omhoog, wijntje (of thee met honing, ingeval van microobjes) in de hand, zeer tijdsefficiënt... zero inspanning (behalve voor je bankkaart dan).  En je krijgt het nog thuisgeleverd ook. 
Aaaaahhh, blije stofjes...yep, ik voel ze, ik voel ze! :)

Wishlist 2013

Het doet toch wat...een nieuw jaar in zicht.  Weeral een nieuw jaar.
Ne mens wordt er al eens emo van (nota aan de niet-emo-fans: gelieve niet verder te lezen :) ).  En met de jaren precies meer en meer.
 
20 jaar geleden...wat zeg ik...zelfs 10 jaar geleden nog was de PARTY mood de enige sensatie die je onderging op oudjaar.  Tegenwoordig maakt die feeststemming al eens plaats voor wat (zelf)reflectie.  Yep, 't is den ouderdom, zeker weten. ;) 
Niks mis met wat bezinning op tijd en stond.  Dus laten we het, op deze (bijna-) vooravond van 2013, blog-gewijs bezegelen.

Geen wishlists...die heeft iedereen in overvloed.  En eerlijk, wat is er nu zo wisherig aan die mooie sofa, of die city trip naar New York, of dat ene paar schoenen (ook al zit je schoenenkast overvol),...  If you can dream/wish it, you can do it...  of Live life to the fullest...en nog meer van datte.
We zeuren er met z'n allen toch een pakske op los.  Over materiële zaken.  Over oppervlakkige zaken.  

Mijn wishlist 2013 is, ik geef het toe, melig. En utopisch misschien. En naïef ook wel en...  Mijn wishlist 2013 is superkort ook.

Eigenlijk moet ik toegeven dat ze geheel blanco is ondertussen.  Ik heb ze daarnet gewist.  Omdat we in al ons materieel enthousiasme wel eens vergeten te genieten.  En te dromen.

Laten we daar anders 1 collectieve WISH van maken.  Enfin, 2 eigenlijk:

Genieten. Dromen.

De rest komt als vanzelf.

En tot slot een, dik-verdiende, staande ovatie voor mijn trouwe Miss Mamalicious-clubje: Bedankt voor het lezen, voor de enthousiaste reacties, voor de aanmoedigingen.  Hartverwarmend! 
CU next year, more MM-stuff to come!

X.

Goede voornemens

Gaan sporten, gezonder eten, minder stressen, meer tijd voor familie en vrienden,... Iedereen maakt ze, de gekende goede voornemens.  Eind 2012 is dat niet anders.  Zoals het hoort met tradities! 

Op Facebook zie je al de eersten passeren.  De volgende dagen bulkt het er van.  Leuk om te lezen!
Het werkt aanstekelijk.  En het doet je nadenken, toch wel. 

Indien je er nog eentje moest zoeken, dan heb ik trouwens een enorme aanrader voor je.  Zie hierboven.  Ben een ervaringsdeskundige. 
 
Ja, ik doe wat ik graag doe.  Al durf ik het bijna niet hardop zeggen.
Maar toch doe ik het...ik heb een leuke job.  Eentje waarin ik dat fameuze ei kwijt kan.   Yep, I am one happy working woman. 

In 2013 ga ik echter nog een happier ei leggen.  Of liever: een extra ei.  Er komt een surplusje.  Mijn eigenste kersje op de taart, zeg maar. 
Die schrijfmicrobe van mij wordt immers alleen maar groter.  Een ware epidemie, dus een remedie dringt zich op.  Of ze plaatsen me binnenkort in quarantaine. :)  

De enige remedie voor die kriebelende microbe is simpel...schrijven, schrijven, schrijven. 
En schrijven zullen we doen.  Hopelijk vele dagen lang. 

In 2013 breekt de wondere wereld van het freelancen aan.  Een nieuwe wereld.  Helemaal te ontdekken.  Een eerste kennismaking met de administratieve kant was er al eentje om u tegen te zeggen. Wat maak je in orde als je start met een zelfstandig bijberoep...BTW-nummer, ondernemingsnummer, aansluiting verzekeringsfonds, btw-plichtig, niet-btw-plichtig,....  Amehoela! 
Maar dat komt waarschijnlijk ook omdat ik daar -oh zo goed- in ben.  Ahum!

Laten we hopen dat de rest vlotter verloopt.

Ik wens iedereen alvast zééééééér zàààààààààlige kerstdagen en een knallend eindejaar.  Met of zonder pakketje goede voornemens.


X

Quality time

Voor de verandering hadden we eens geen verplichtingen dit weekend.  Op het programma enkel quality time.  Dag 1 met de wederhelft, dag 2 met de hele kroost.

Starten deden we in Gent.  Toch mijn all time favourite.  Heerlijke stad.  Het heeft iets van een groot dorp.  Wat een pluspunt is je als van plan bent om, zonder enige strategie, te gaan kerstshoppen.    Kwestie van de voetjes niet te zeer te kwellen!

Om nog maar te zwijgen van het prachtige historische kader.  Een beetje zoals die andere historische stad, maar dan échter.  Vind ik. 
Dag 1 eindigde met een lekker etentje.  Zo eentje waarbij je je kan concentreren op je eigen bord, waarbij je geen omkijken hebt naar wie al dan niet zijn glas omgestoten heeft, waarbij je geen smospartijtjes op te kuisen hebt, waarbij je geen 5 keer moet opstaan voor de sanitaire stopjes.  Waarbij je zelf je happen op een gastro-enterologisch verantwoorde manier kan kauwen en verteren. Ja, waarbij je zelfs wàrme happen kan nemen!  En zelfs nog een deftig gesprek kan voeren.    Fantastisch!
Anders moeten we dit 1x per week invoeren, was de conclusie. 

Maar het mocht toch snel dag 2 zijn.  Want hoedanook verlang je weer naar die 2 maaltijd-verstorende kapoenen.
Na het ontbijt naar huis en meteen richting bioscoop met z'n allen.  Voor Rammende Ralph, of Wreck it Ralph. 
Voor diegenen die ons verdenken van pedagogisch onverantwoorde films , zie hieronder:

Dag 2 sloten we af met een lekker vettige, maar véél minder rustige, hap bij Mc Donald's!

Het contrast met dag 1 kon niet groter!
Maar ach...ons viermanschap is bij deze weer versterkt!

Feeling so... Jingle Bells

De Sint is nog maar net het land uit, of ho, ho, ho...de Jingle Bells doen al hun intrede.
Move over kilo's speel-en snoepgoed, hier komt de...Kerstboom!  Terwijl de kids (en ja, ook manlief) zoet zijn met de Sinterklaas-buit, zal mama er eens aan beginnen.

Beetje copy-paste- gevoel elk jaar, maar hoedanook: heerlijk, toch?  Een postkaartje van een (weliswaar smeltend) sneeuwlandschap buiten maakt het af. 
Maar eerst: op naar de dichtstbijzijnde kerstshow en alle bling bling inladen.  1 tegenvaller: de portemonnee blinkt plots wat minder aan de kassa.   De peperdure (maar prachtige!) slinger van echte struisvogel-veren had ik dan nog laten liggen.  Arme beestjes.  Ja, ook struisvogels hebben recht op X-Mas.
 
Na de shopping spree...het traditionele gevecht met de lampjes.  Een rotklusje is dat toch steeds.  Heb je dat hele kluwen ontrafeld, de stekker in het stopcontact...werken er 1, 2, 3, 4...niet meer.  Aaaaaaaah. 
Hop.  Terug richting kerstshow.  Samen met vele andere lampjesliefhebbers, merk ik.  Geen Kerst zonder lichtjes, da's duidelijk.

Maar goed, na veel vijven en zessen staat Mr. Christmas Tree te blinken in onze woonkamer.  Love it! 

Sinterklaas bestaat

De kids zijn euforisch dezer dagen.  Begrijpelijk.  Wat een feest toch voor die gasten.  Sinterklaas en Pieten all over the place.  De jongens weten niet meer waar ze het hebben met alle hulp-versies.
Ik kijk nu al op tegen de dag dat de Sinterklaas-illusie doorprikt wordt.  Zo héél lang zal het niet meer duren, met eentje in het 2de leerjaar.

En terwijl zij zich verheugen op nog maar eens een Sint-verrassing dit weekend, was mama blij met haar eigen Sint-kadootje deze week.  Erg blij.  En opgelucht.  Na lang gepieker, zoeken, informeren, ... weten we sinds deze week eindelijk wat de oorzaak is van onze oudste kapoen zijn rekenproblemen.

Na testing bij de psychomotorisch therapeut blijkt hij een lateralisatiestoornis te hebben.  Het klinkt zeldzaam, en misschien wat akelig...Maar dat is het niet.  De halve school kampt ermee.  Blijkbaar.   

Kinderen van die leeftijd zijn normaliter lateraal, dus ofwel uitgesproken links of rechts.  (auditief, visueel tot hand-en voetcoördinatie).  Onze oudste is bilateraal: hij is auditief en visueel rechts, maar hij voert links uit.  Probleem, vermits de waargenomen info in de hersenen 'overgezet' moet worden van rechts naar links.  Wat meestal niet vlot en snel verloopt bij zo'n stoornis.  Gevolg: leerproblemen.
Gelukkig kunnen we er iets aan doen: 1x per week psychomotorische therapie.  En we kunnen daarvoor terecht bij een groepspraktijk van gedreven experts die op een supergoeie wijze aan de slag gaan met kids.

Mega-opgelucht en blij nu.  Dit is mijn eigen kleine/grote Sint-cadeau.  De beloning voor het wekenlange zoekwerk.   Met GROTE dank aan de alerte Miss Mamalicious-lezeres die me hierover tipte.  Dankzij haar zitten we nu op het goede spoor.

Wat ik blijkbaar niet kon verwachten van de school.  Jammer.


Happy b-day Sint

  

Happy Halve Verjaardag!

Ik merk dat ik plots weer in maanden tel, zoals ik met mijn pasgeboren baby in maanden telde.  Deze keer gaat het - voor alle duidelijkheid- om mijn MM (Miss Mamalicious)-baby. 
Voor de kids gaat het inmiddels al even in jaren.

6 volle maanden telt mijn jongste creatie ondertussen! Hiep hiep hoeraaaaaa!

Toen ik een half jaartje geleden aan de slag ging met mijn blog-microbe, was ik toch wel een beetje bang.  Of liever: terughoudend.
Dat bloggen, ik begreep het niet zo goed.  Wie gooit nu zomaar zijn (halve) leven op het net?  En waarom denk ik dat ook maar iemand geïnteresseerd zou zijn in dat leven van mij?  Wie gaat het lezen?  En hoe gaan ze reageren? 

Maar het bleek gewoon wat koudwatervrees.  Iets wat elke penliefhebber moet overwinnen, vermoed ik.  Of je nu fictie of non-fictie schrijft.
Uiteindelijk valt het best mee allemaal.  Die koudwatervrees veranderde snel in een waterval aan inspiratie en aan woorden.  In feite is het een vorm van therapie, een uitlaatklep,...een passie. 

Een voorliefde voor taal had ik altijd al.  Het ordent mijn gedachten en laat me, eens zwart op wit, alles in (een ander) perspectief zien. 
Soms helpt het zelfs relativeren.  Mijn recept: effe je frustratie neerpennen, een paar minuten/uren/dagen (naargelang de ernst) laten trekken, herlezen...en dan beseffen dat het, in 99% van de gevallen, larie en apekool is.  

En dan krijg ik ineens flashbacks vanuit mijn tienertijd.  Uren en uren schreef ik mijn diepste zieleroerselen in zo'n ultra-lelijk dagboekje (ja-haa, mét slotje!).  Jaren later heb ik ze nog eens ter hand genomen.  Bij wijze van nostalgie.  Ik hou van nostalgie.
Resultaat?  Een beetje weemoed, maar vooral: hilariteit alom. In mijn eentje hardop gelachen om de bekende mini-drama's: om mijn zoveelste gebroken hart (dat een paar dagen later uiteraard alweer gelijmd was).  Om de zoveelste discussie met het thuisfront en het bijbehorende ongenoegen...  Tieners zijn echte emo-rollercoasters.  Schitterend!
Al zal ik er binnen een aantal jaren wellicht minder enthousiast over zijn.
Maar jongens zijn minder erg dan meisjes.  Toch??


Happy halve verjaardag, MM! 





   

Over werkpaarden en luxepaarden

Ge hebt werkpaarden en ge hebt luxepaarden, zei mijn oma altijd. 

Eerlijk? Deze week was ik eentje van de meest luxe-rige soort.... Kwestie van wat tegengewicht te geven aan dat werkpaard-gehalte. 

Een portie decadentie werd aldus maandag ingezet.  Waar ik me op die dag meestal begeef van de ene drukke ochtendspits (thuis) naar de andere (werk), zat ik met mijn voetjes in een heerlijk geurend en warm scrubbadje te wachten op mijn massage.

Het vriendelijk, Indonesisch madammeke moet aan me gezien hebben dat ik het broodnodig had.  Ze bleef me maar warme kopjes gemberthee met honing schenken.  Die overigens héérlijk was.   Geen stress, geen andere afspraken, geen rompslomp...
Ik, mijn gemberthee en de Indonesische masseuse. 
De gelukzaligheid was met geen spons van mijn gezicht te vegen.

Ik onderging en genoot...de stress van de afgelopen weken werd vakkundig en op Balinese wijze uit mijn lichaam gekneed.  Het zorgde zelfs voor een yoga-effect.  Geen enkele gedachte verstoorde de rust...  Of toch wel...misschien moeten we maar emigreren naar Bali??

Lichte teleurstelling kan ik echter zelden verbergen na zo'n massage.  Hoe?? Is het uur al écht voorbij??  En de Indonesische masseuse blijft vriendelijk lachen.  Bijna mokkend spoel ik dan maar de overvloed aan olie van mijn ontspannen lijf.  En jaaaa,  ontspannen ben ik helemaal.   Wat een hemelse start van de week. 
Manic Monday?? NOOIT van gehoord!

De week eindigde met mijn meest recente food-verslaving: sushi!  Met een tussenstop bij een Scandinavische meubelgigant en met Guga Baùl's Maestroloog.  Bekend van o.a. zijn hilarische imitaties in Tegen de sterren op.  Schitterende voorstelling was het!  Lachen, gieren, brullen, zelfs tot tranen toe....

Wat mij betreft, dé anti-stress-tip bij uitstek!


Have a happy stressless weekend!