Summer Feeling

Het wispelturige zomerweer zorgt voor wat onrust in de dagelijkse, vestimentaire beslissingen. Kleerkast-dilemma's...dé killer van elk goed humeur! Pragmatisch als ik ben, neem ik dan maar het zekere voor het onzekere: én zonnebril én paraplu én regenjas én pumps én laarsjes... Eén en al gezeul, maar soit...we zijn tenminste op élke zonnestraal voorbereid. 

Onder het motto: een verwittigde vrouw is er twee waard...

Het zomert in België en wat neem je mee?

Een degelijke paraplu, groot genoeg voor twee

Een regen-outfit

Je hipste zonnebril

Waterproof laarzen, bestand tegen een wolkbreuk en/of overstroming

Je nieuwste bikini voor een plotse opstoot van de thermometer

Een classy vakantie-outfit voor die spontane BBQ

En o ja...een aanpassingsvermogen om u tegen te zeggen.

Maar hey, we klagen niet, want we zijn blij met elke zonnestraal, toch?

Eén

Miss Mamalicious mag 1 kaarsje uitblazen. Jawel!
Al 12 maanden geleden is het dat deze blogpost verscheen. Met veel aarzeling, op die 18de juni 2012. Moet ik eerlijk toegeven.
Maar een post die tegelijk zoveel blog -en schrijfkriebels gaf, dat ik het nodig vond om voortaan de ervaringen, de uitdagingen, de bedenkingen, de lach en de traan in mijn leven, en plein public, neer te pennen. :)
Want zo gaat dat in het leven. Soms is het feel good, en soms feel bad. Niks mis mee. Meer nog: volstrekt normaal.

Al 365 dagen geleden dus. En toch heb ik nog steeds lezers. Redelijk fantastisch vind ik dat toch wel. :)
En dat al dat bloggen nog professionele uitdagingen in gang zette, vind ik zo nog fantastischer. Want ik ben er eindelijk achter dat ik, ondanks een stukje honkvastheid, écht wel nieuwe en andere dingen nodig heb. Nieuwe impulsen, andere horizonten.
Een mooi tegengewicht dat alles in balans brengt.

En zoals dat bij een echte verjaardag hoort, klinken we erop. En hoera: Miss Mamalicious trakteert! Ga naar de Miss Mamalicious-facebookpagina en ontdek hoe je mee kan bubbelen!

Juni

Juni is wellicht één van mijn favoriete maanden. Weg werkdrukte, weg regen en grillige temperatuurschommelingen, weg winterkledij (ja, die bleef dit jaar uitzonderlijk lang binnen handbereik)... hello ZOMER!
Tijd voor quality time, voor terrasjes, voor aftellen naar de vakantie...zalig zorgeloos.
Juni heeft me tot nog toe niet teleurgesteld. Een prettig weerzien met - long time, no see- DE ZON was daarin een bepalende factor, laten we eerlijk zijn...
Het natte verleden laten we voor wat het is, geen gezeur, geen gemekker meer...de zon is er, en ze is ...here to stay!

De arme, blokkende studentjes zullen het niet graag horen. En je kan ze geen ongelijk geven: na vele herfstige weken moeten studeren met dit zomerweer...Je zal het maar meemaken.
Dus ik leef met ze mee. En wellicht zal ik dat binnen een aantal jaren nog meer doen. Als mijn eigen kids achter de boeken moeten kruipen. Of juni dan nog steeds staat voor zalig zorgeloos, betwijfel ik ten zeerste.
De quality time situeert zich dan in de boeken, en mama ruilt terrasjes-time in voor 24u-permanentie à la maison: een luisterend oor voor de onvermijdelijke frustraties, een portie peptalk voor de het-gaat-er-echt-niet-meer-in-momenten, een schouder voor de traantjes, een coaching-sessie voor de laatste loodjes, een bordje comfort/energy food voor de broodnodige boost,...
Een loodzwaar traject, met op z'n minst wat extra grijze haren en vele slapeloze nachten op het einde van de rit.
Dus bij deze verdienen ook de mama's en papa's een behoorlijk hart onder de riem. De blokkende kroost mag zich, ondanks de omstandigheden, gelukkig prijzen.

Tot vorige week stond ik er echt nog niet bij stil. Alsof ik de gedachte blokkeer. Maar ik moet toegeven dat bovenstaand tafereel echt niet meer zo'n ver-van-mijn-bed-show is.
Met eentje in het tweede leerjaar en een afzwaaiende kleuter kwam ineens het besef dat we binnenkort officieel uit de kleine kinderen zijn. En neem dat meteen ook maar letterlijk: uit een kleerkast-razzia bleek dat de garderobe van de boys op z'n minst een paar cm te klein geworden is. De oudste vindt het alvast super: fier verkondigt hij dat hij al tot aan mama haar ...-ja hoor- borsten komt! Een mijlpaal, toch? ;)

What's app?

Waarschijnlijk waren we een hopeloos uitstervend ras aan het worden, maar tot een drietal maanden geleden was een (oude) laptop zowat het enige 'vernuftige' ding hier in huis. En dan nog was dat een behoorlijke revolutie...een computer op je schoot, voor TV zelfs...Stel je voor...
Gesprekken over apps, android, iTunes, playstore en gelijkaardige alien-achtige begrippen gingen dan ook volledig aan ons voorbij. Maar kom, we zijn nog relatief jong en ne mens moet kunnen meepraten, dus deed de iPad zijn intrede. En recent zelfs een heuse smartphone...

Al is deze laatste me, drie weken later, toch nog vaak te smart af. Tja, het ding heeft zijn naam ook niet gestolen, natuurlijk.
Zo deed ik er vanmorgen welgeteld tien minuten over om mijn oorverdovende smartphone-wekker het zwijgen op te leggen. Bijna had ik Zijne Slimmigheid door de WC geflush't.
En verder weet ik ook nog altijd niet hoe mijn smartphone-foto's op die ouwe laptop geraken. (en ja, de kabel heb ik gevonden, dank u!) Stiekem ben ik ook wat lui om de handleiding volledig te doorlopen, die ik eerst nog online moet opsnorren ook. Want nee hoor... dat steken ze tegenwoordig niet meer in de dooskes. Old skool, zeker?
De touchscreen is ook een vak apart. Hard to handle ... van tijd. En de confrontatie is groot als ik de behendigheid van de kids zie. Vingervlug zijn ze ermee. I'm so old, denk ik dan.

In no time zweven ze van de game store, naar google en youtube. Voor hun favoriete filmpjes, muziekjes, spelletjes... En de uitleg erbij is hilarisch. Alsof mama uit een prehistorisch tijdperk komt. "Kijk mama, als je iets niet weet, moet je dat opzoeken op goochele". Mijn eigen, uiterst schattige, mini-handleidingen zijn het. :)

Anderzijds ervaar ik ondertussen de gemakken van die onwijs slimme foon. Tussen 2 afspraken door snel even je mails checken, afspraken inplannen, snel dat adres nog even opzoeken...Het spaart zowaar wat avondwerk uit. Wow...alleen al daarvoor krijgt deze uitvinding een staande ovatie van mij!

En toegegeven, 't voelt toch wel on-ge-loof-lijk smart hé? ;) 

PS: Nu nog wat apps voor de afwas, de poets, de strijk...en ik heb er een verslaving bij!

Smaakmakend!

Smets Premium Store in Brussel, de enige plek waar het deze week voor mij een beetje zomerde.
Gisteren, op de Weekend Blog Awards. Een lust voor het fashionable oog, zowaar.

where the magic happens!

Tijd om te shoppen was er helaas niet, maar daar hadden ze bij Weekend Knack - wat mij betreft (ze moeten ongetwijfeld lucht gekregen hebben van mijn food-addictie) - een meer dan evenwaardige compensatie voor gevonden: trendy drank & hip voedsel.
Nice, verrry nice! Want naar al die mooie kleren kijken, maar niet aankomen...daar schieten mijn smaakpapillen dus van in actie. Hmm, is dit misschien een vreemde variant op die Pavlov-Hond?

wwwwwodka time!

Soit, het was alleszins niet verstandig om thuis met een lege maag te vertrekken, want de eerste slok alcohol steeg al meteen naar mijn hoofd. Dus het hip voedsel ging goed binnen: sushi, soepjes, chips, hamburgertjes, frozen yoghurt (sooo yummie!).... Madam Confituur en Baked Louie stonden erbij en keken er naar. Ja, zélfs foodbloggers! Moet je nagaan...

Maar goed, er was nog wat anders te spotten dan food. Veel bloggers uiteraard. Beauty bloggers, fashion bloggers, deco bloggers, city bloggers, personal bloggers, fotografie-bloggers... Tussen al dat hip blogtalent kreeg ik toch wat last van een licht Calimerocomplex. Jij bent groot en ik ben klein... het werd plots meer dan een nasaal zinnetje uit mijn peutertijd.

Maar al gauw bleek dat ik aan de winning side van de zaal stond, toen mijn confituurminnende blog-vriendin maar liefst derde werd! En de winnaar van de Fresh Talent-award, onze Louie, stond ook in de buurt.
16 jaar, begot ...en nu al een bakfenomeen, met binnenkort een eigen boek. De pubers van vandaag zijn duidelijk niet meer wat ze geweest zijn!

Daar stond ik dan, 20 jaar (slik!) ouder ...en ik keek er naar. Maar met plezier, heel veel plezier. En hey, deze Calimero was wél op de Blog Awards, hé...en dat zonder nominatie! :)

I was there!!!

The running blues

Ik moet het toegeven...ik was het kwijt. Mijn motivatie. Lopen zei me de afgelopen weken - of beter: maanden - nauwelijks iets. De 10 km die ik vorig jaar nog liep, leek een eenmalig fenomeen uit een ander leven te zijn.
Hier en daar nog es een ocassioneel loopke, maar elke keer met een hoop gezucht en een motivatie die ik uit een mastodont van een diepvries moest opdiepen (en nadien ontdooien). Vroeger kriebelde het om mijn loopschoenen aan te trekken. Maar de runner's kick verdween langzaamaan. What happened??

De analyse laten we maar voor wat het is, want eigenlijk zijn het alleen maar excuses. Met de lente in het hoofd en DDH in het vooruitzicht, is de strijdlust en prestatiedrang weer aangewakkerd. Hopelijk helpt wat routine me weer snel in mijn oude ritme, want 5 km lopen gaat niet meer zonder moeite...en dan slaat mijn innerlijke runner (ergens diep vanbinnen toch nog aanwezig) groot alarm. Hoezo??  5 km is -met bijna 2 jaar 'loopervaring'- voor pussy's. Toch? ;)

Soit, ik kan meer en moét meer. Na een redelijk loopke vandaag denk ik terug herenigd te zijn met mijn innerlijke runner. En durf ik stiekem te dromen van 10 km. Héél stiekem, want ook vandaag was het pussy-gehalte toch weer behoorlijk aanwezig: veel zweet, net geen tranen, een hoofd als een overrijpe tomaat en een hartslag die menig cardioloog een attaque zou bezorgen.
Het gegeven van die fameuze runner's high is me trouwens, tot nog toe, geheel vreemd. Endorfines en zo, die je tijdens het lopen een gevoel van geluk bezorgen? Euh...nee, het geluk is toch nog eerder weggelegd voor het finish-moment.

Maar goed, een mens moet doelen in zijn leven hebben. Niet dat ik er een tekort aan heb, maar op z'n minst één sportief doel is niet te veel gevraagd.
Die halve marathon, da's zowaar te hoog gegrepen. Maar 10 km afklokken op 1 uurtje, dat kan toch zo moeilijk niet zijn?

De Blog Awards

Aan de stemmers onder jullie: merci, merci, merci... maar nee, dit kleine blog-garnaaltje was niet genomineerd. De strategie voor editie 2014 toch maar eens anders aanpakken.  Een aantal spontane bedenkingen:

1. Niche? Met de N van NO: Helaas, ik ben niet gezegend met naai -of kook -of andere van die nuttige kwaliteiten, en ik heb ook geen ambities in die richting.

2. Rijptijd? Ik ben nog maar een netuitdepampers-blogger, quoi. Rome is ook niet op 1 dag gebouwd. 

3. Volgers! Ja, volgers moet ik hebben. Zo begint dat meestal, hé. Het blijft een populariteits-ding, à la X-Factor en consoorten. Maar we zullen er maar eens werk van maken. Bij deze...got facebook? Allemaal liken nu:  Miss Mamalicious op Smoelenboek. Of registreer je simpelweg als volger, onderaan deze pagina.

Maar hoedanook...het is mijn bloggende medemens dubbel en dik gegund. Echt waar! Ik geniet oprecht van andermans schrijfsels. Meer nog: ik sta als eerste in de rij om hevig mee te applaudisseren voor mijn  favoriete mede-bloggers. Is dat niet wonderschoon van mij? 

Zo mag dit kleine bloggerke mee naar de prestigieuze Weekend Blog Awards-uitreiking (holy moly!), met prijsbeest-in-wording Madam Confituur. Een supersympathieke, zeemzoete madam. Uit eigen streek nog wel. Dus op 16 mei zie je de Miss in het kielzog van dé Madam, op een locatie naar mijn hart nog wel. Looking forward!!!
Ik mag waarschijnlijk achteraf met de award en de goodie bags en de bloemen en zo zeulen,   maar hey...ik ben wél op de Blog Awards geweest! De eerste trap van de ladder is genomen. 

En nu nog één inspanning graag: allemaal stemmen op Madam Confituur in de categorie food. Het kan nog tot 10 mei!

En verder: we keep on blogging, because...

Moeizame Maandagen

Maandagen, ze zijn gedoemd tot een onverklaarbaar, schimmig, maar vooral ellendig lot. Iedereen haat ze, of heeft er op z'n minst een haat-liefde-verhouding mee. Hier ook. Ondanks zonneschijn en feestdag én brugdag in 't verschiet... Niets blijkt het maandag-leed te kunnen verzachten.
Ligt een omgekeerd evenredige wetenschap aan de basis? Des te leuker het weekend, des te moeizamer de maandag(ochtend)?

Ik heb er vooral in de ochtend last van. Gelukkig voor mijn medemens neemt het dus meestal geen volledige dag in beslag. Zo versliep ik me bijna vanmorgen, samen met de rest van de kroost. Aan de binnenkomende zonnestralen zal het niet gelegen hebben. Dus het weekend zal naast leuk, ook best vermoeiend geweest zijn. :)

Verder vergat ik in het zonnige weekend de favoriete broeken van de kids te wassen, wegens de alles-laten-vallen-want-de-zon-schijnt- filosofie. Gevolg: paniek voor de kleerkast 's ochtends! Die van mij stond er beter voor, want die had ik vrijdag nog aangevuld (likey like!). Dat scheelt al, dus was er meer tijd om de gehele kinderkleerkast uit te mesten en toch nog 2 deftige broeken van het achterste schap te toveren. Met wat onderhandeling bleken ze nog goedgekeurd ook. Oef!

Next...het ontbijt verliep opvallend vlot, totdat de ene zoon besliste om de andere te bedienen met de cornflakes, maar daarbij toch iets te kwistig omsprong met de melk. Gevolg: opsoppen, die handel! Tijd voor plan B was er niet, dus werd het een meer bescheiden ontbijt en een snelle banaan in de auto.

En als je dan, gekleed en wel - eindelijk toonbaar voor de buitenwereld- gedurende een kleine 10 minuten loopt te zoeken naar je GSM, terwijl je het ding gewoon in je handen hebt...jaaaa, dan weet je dat het weer zo'n maandag was. :) Lang leve dinsdagen!

Peace of mind

Voor het eerst in een aantal weken voel ik het weer: rust in mijn hoofd. Aaaaaah heerlijk, terug van weggeweest.
Nee, er scheelt niets met mijn bovenkamer, alhoewel.... Crazy mom in de carrousel die het leven heet. Zoiets. 
En ja hoor, ik ben er zo eentje die die carrousel meestal niet stopzet. Of toch niet uit eigen wil. Vaak ga ik ook nog eens overkop. Als je er echt inzat, dan zou je misselijk as hell worden. Maar ik heb het geleerd, om die molen eens stop te zetten. Soms lijkt het alsof ik het nog niet helemaal onder de knie heb, maar ...oefening baart kunst.

Met dat oefenen ben ik een aantal jaren geleden begonnen. Een wijze beslissing, zo bleek. Toen was het effe welletjes geweest, vonden mijn hoofd en lijf. En de alarmbel ging af. Heel hard. Ik schrok ervan.

Ik was net voor de tweede keer mama geworden, er liep een actieve peuter rond en ik vond dat ik nog maar een paar versnellingen hoger moest gaan. Met een paar maanden halfwakkere nachten achter de kiezen ging ik volop nieuwe uitdagingen aan bij mijn toenmalige werkgever.
Joost mag weten waarom, want ik liep erbij als een zombie. Maar toch zou ik me eens bewijzen. Dat je én supermom, en superwoman, en supermanager in één en dezelfde persoon kan zijn.
1.5 jaar lang ging dat wel, met ups & veel downs. Maar we zouden niet toegeven dat het eigenlijk helemaal niét ging. Ik was toch niet de enige die een uitdagende job met een jong gezin combineerde??

Eigenlijk had ik geen van beiden deftig onder controle. Ik wou alles ZO goed doen, maar in feite liep niets op rolletjes. Het leek wel of ik het niet kon. Of ik niks kon. Maar nee, we zouden niet opgeven.
Na regen komt zonneschijn, aan alles komt een eind, enz...peperde ik mezelf in.
En uiteindelijk was dat ook zo...het eind was de alarmbel, of liever: het licht dat uitging. Opeens. Tijdens mijn groot verlof. Ik heb het gevoel ooit goed kunnen omschrijven, maar nu...zoveel jaren later, vind ik het moeilijk.
Het voelde als een klem rondom mijn hoofd en lijf, die alles blokkeerde. Ik deed niet veel meer dan slapen, en slapen en nog eens slapen en lusteloos verzusteren met de zetel. Tot dan wist ik niet dat vermoeidheid zoveel gradaties kende. Zo ging dat een aantal maanden verder.

Hoe ik eruit ben geraakt, weet ik nog altijd niet goed. Maar ik denk dat het toch dat cliché van tijd is...Tijd heelt veel. En begrip van de mensen rondom je. En ik veranderde ook van werk. Na 11 jaar was dat een grote stap. Maar het bracht die rust wel in een stroomversnelling. Het was nodig, want ik was er simpelweg niet meer gelukkig. En boy, wat kwam die rust net op tijd. Ik vond ze...hoera!

Ik noem het bewust geen burn out, maar een (gedwongen) time out. Het heeft me veel geleerd. Hoe en wanneer ik af en toe de carrousel moet stoppen, bijvoorbeeld. Ik weiger nog om overkop te gaan (ik haat overkop gaan, trouwens). En om altijd maar ja te zeggen. Want ik was een prof ja-knikker. En nu zeg ik wel eens vaker nee. En doe ik gewoon de dingen die ik wil doen, niet omdat anderen willen dat ik ze doe. Het gaat nog steeds tegen de natuur in, maar foert...af en toe een robbertje met die natuur dan maar.

Oefening baart kunst, toch?

Omdat het soms een struggle is, en ook omdat het de struggle allemaal waard is.   

Sunny side up

De zon was er vandaag. En hoe!? 24 graden, zeg...ik was vergeten hoe warm 24 graden voelden. En om buiten zonder jas te kunnen rondlopen, om mijn zonnebril de hele dag te dragen, om de volledige middag getuige te zijn van de voetbalmarathon van de kids en dus geen spatje broederlijke ruzie te bespeuren, om buiten te eten, om de was in de openlucht te laten drogen, om de opruim-en poetskriebels gewaar te worden (ja, ik heb daar echt zonne-energie voor nodig), om hardop te zingen met je autoraam naar beneden, om zomerspullen te shoppen, om 's avonds nog te kunnen terrassen, om in een zwembad te springen,...
Ik zoek nog een superlatief om het gevoel te omschrijven! (Suggesties welkom!)

En iedereen voelt duidelijk hetzelfde...met de eerste zonnestralen zie je de spanning van de gezichten smelten. Waar ik de vorige weken nogal wat grommelpotten spotte (mezelf inclusief), lijkt het nu wel alsof iedereen uit een boze winterslaap ontwaakt.

De pessimisten onder ons verkondigen er meteen bij dat het van korte duur is. Maar hé... wat we gehad hebben, hebben we gehad. Zeuren gaan we niet doen. Carpe diem, weet je wel?

En als de zon even niet van de partij is, dan neem je er toch gewoon deze blog weer bij! 

Heerlijk, toch?

Je wordt er helemaal

van.

En anders kan dit deuntje van Daft Punk ook helpen...Ik voel me met deze alvast in sunny oorden! 

Virusfrei....jawohl!

Dokter L. heeft zijn best gedaan, maar meteen virusvrij was ik helaas niet. Die vervloekte etters van virussen teisterden maar liefst twee weken mijn rechteroor en 'aanverwanten'. Een leven onder water leek het wel en even dacht de drama queen in mezelf dat ik blijvend doof zou zijn.
Mààr... twee weken, veel pijn en 4 bezoeken aan Dr L. later mag ik mezelf eindelijk genezen verklaren. En ik prijs mezelf gelukkig dat het dat maar was.

Mijn 'klantenkaart' bij mijn favoriete dokter is dus aangevuld. We hebben weer wat 'herinneringen' (ja, het zijn er - helaas- ook véél op die 33 jaar) opgehaald, maar een blij weerzien was het helaas niet. Sorry, dokter L. De korting voor de volle klantenkaart mag je houden.

En oef...we kunnen, als vanouds, weer de drukke routine opnemen. Gelukkig zorgde een heerlijk familie-weekendje in de mooie Mosel voor een energie-boost om die drukte te lijf te gaan.
Trouwens, nooit gedacht dat Duitsland me zo zou charmeren. Ik hou niet van de taal, niet van het eten, niet van de wansmakelijke kitsch. En toch heb ik afgelopen weekend intens genoten van het lelijke Deutsch, van de vettige bratwursten en van de plastic blumen op tafel. Ik werd er bijna lyrisch van. (of lag dat aan de Mosel-wein??)

Het deed dus méér dan deugd.
Misschien was dat ook wel omdat de afgelopen weken veel leuke dingen in het water vielen. Dingen waar ik al wéken naar uitkeek...simpelweg omdat een mens er te weinig tijd voor maakt: een sushi-etentje met vrienden, een stapavondje met vriendinnen, mijn wekelijkse loopsessies...met dank aan de virussen.
Eerlijk? Ik heb gebaald als een stekker. Maar vrienden en vriendinnen (en loopschoenen): ik maak het goed. We halen de schade dubbel en dik in.

JAWOHL!

It's a kind of magic

Na regen komt zonneschijn. Laten we er dus nog eens wat party material tussen gooien. Wat mij betreft, werd het hoog tijd. De stapavondjes zijn eerder uitzondering dan regel geworden, dus als we het doen, gaan we meteen voor the best of the best. Knoop deze SOS Party dus goed in je oren...

Het ideale recept voor een dansdestukkenervanaf-avond? Mix Antwerpen, vrijgezellen-weekend, een bende thirty-something mama's op dansersvoeten en een steengoede nachtclub goed door elkaar en...BINGO! Exact een jaar geleden trokken we er met bovenvernoemde ingrediënten op uit voor veel fun, fun, fun.

En al heb ik meestal zo m'n bedenkingen bij die vrijgezellenavondjes...-ik hààt luidruchtige 'carnaval-toestanden', verkleedpartijen, bunny-oren, te veel eetmijnsnoepjesvoorééneuro-opdrachten, ...- toch voelde ik dat deze BINGO ging zijn.

Met wat cocktailvloeistof in het bloed trokken we met onze dancing shoes immers naar dans-walhalla Magic. The most trendy hotspot in town. Schoon en bekend volk verzamelt er zich elke zaterdag. To spot or to be spotted...that's the magical question. 

Maar wat Magic zo magical maakt, is de onovertroffen muziek. De resident DJ's laten je van de dansgrond gaan op de meest zalige en soms vergeten nummers. Het o ja, ken je die nog-effect! 
Is het de eighties setting of de overweldigende ambiance van dansend Antwerpen of het schoon volk? Beats me, maar ik heb er die nacht vast en zeker een paar dansschoenen versleten.
Nu, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het niet bepaald een kunst is om mij op de dansvloer te krijgen, maar deze DJ-kunsten waren toch van een ander niveau. He got me dancing like nobody's watching.

Bovenstaande dateert dus van een jaar geleden...Zucht, er ligt verdorie een dikke laag stof op mijn dansschoenen!
Dus we doen het met diezelfde thirtysomething mama's dit weekend nog eens over. Namen op de gastenlijst (ja, anders kom je er niet in...poshy, hé): check! Hotelkamer: check! Trendy outfit: check! Afgestofte dansschoenen: check! Joop Microob verslaan: bijna check!

wearemagic

Dokter L.

Bonzende pijn. Kloppende pijn. Stekende pijn. Suizingen. Koorts. Afgelopen nacht was a bad and painful trip down memory lane. 
Als er iets is waar ik een licht jeugdelijk trauma aan heb overgehouden, dan is het wel otitis media of -banaal gezegd- middenoorontsteking. Elke winter en elke verkoudheid moest ik er als kind meermaals aan geloven. Hevige pijnen, die -letterlijk- als een dief in de nacht mijn oren binnenslopen. Het betekende helse nachten, alle middeltjes ten spijt.

Maar dan was er gelukkig dokter L. Toen (en nu nog) een bekende neus-keel-oorarts in de streek.
Bij dokter L. ben ik al 33 jaar kind aan huis. Waar je tegenwoordig naar spoed moet met je kind, was dokter L. altijd bereikbaar. Feestdagen, weekends, avonden, vroege ochtenden... mijn ouders twijfelden niet, staken me in de auto en reden een tiental km verder om voor de deur van dokter L. te bivakkeren, samen met nog tientallen anderen. De wachtzaal zat er altijd afgeladen vol. Hij moet toen niet alleen de bekendste, maar ook de enige specialist in de streek geweest zijn, volgens mij.

Dokter L. woonde in een mooi, wit landhuis. Niet opzichtig, zoals je misschien van een succesvolle dokter zou verwachten. Maar het sprak wel tot de verbeelding. De wachtzaal echter was cleaner dan clean, saaier dan saai. Een rij stoelen. Verder niets. Geen tafeltje met boekjes. Geen schilderijtje aan de muur. Zelfs geen poster met een afbeelding van, laten we zeggen, een binnenoor. Daar zat je dan: met helse pijn een beetje verveeld tegen mekaar op te kijken. In de consultatie-ruimte leek de tijd nog meer stil te staan. Foto's van de man zijn kinderen waren het enige wat de ruimte ook maar een beetje opwarmde. Foto's van kinderen die ondertussen 40 zijn, schat ik. Ze hangen er nog altijd.

Dokter L. had ook een secretaresse. Een hele trouwe zelfs, want in al die jaren heb ik nooit een andere gezien. Ze droeg altijd naaldhakken en felrode lippenstift, wat ik een beetje misplaatst vond in deze cleane setting. Het geluid van haar naaldhakken in de gang oversteeg, vreemd genoeg, mijn halve doofheid. Dat was het moment dat ik niet alleen een bonzend oor, maar ook een bonzend hart kreeg. De naaldhakken betekenden: your time has come.
Naar dokter L. gaan was niet geheel zonder stress. Omdat ik van de ene oorontsteking in de andere rolde, en dus ook van de ene antibiotica-kuur in de andere, was een andere behandeling aangewezen: de gevreesde paracentese. Met een minuscuul naaldje doorprikt men het ontstoken trommelvlies - ja hoor- zonder narcose. Nadeel: het deed verdorie nog meer zeer dan ervoor! Voordeel: je bent meteen verlost van de pijnlijke ontsteking.

Ik blijf, desondanks, steevast teruggaan naar dokter L. Zij het gelukkig veel minder frequent. Ook al is hij de pensioenleeftijd ver gepasseerd, zo 1 keer om de paar jaren haal ik -noodgedwongen- nog eens herinneringen op met dokter L.
Toen ik vanmorgen belde, was ik blij zijn vertrouwde stem te horen. Met de heuglijke mededeling dat ik welkom ben tijdens de vrije consultatie. Lees: bivakkeren voor de deur, wachten in de doodsaaie wachtzaal, knikkende knieën voor die paar pijnlijke seconden. 33 jaar later nog steeds met bonzend oor, en bonzend hart.

Even stilstaan

Dat ik in dit leven al een portie verdriet gekend heb. Dat het leven niet altijd even mals was. Dat ik mezelf afvroeg waarom zoveel tranen mijn pad kruisten. Dat het niet eerlijk was om afscheid te nemen. Dat mag ik zeggen. Helaas.
Zo nu en dan smakt het leven ons keihard op de grond. Met wat 'geluk' hou je er 'slechts' wat blauwe plekken aan over.
Het leven komt, en het gaat...dat weten we. Maar dat gaan, dat went nooit.

En toch, dat verdriet krijgt ergens een plaats. Of moet een plaats krijgen. Dat hoort zo, zeggen ze. Ook al lijkt het inwendig alsof het gisteren was. Alsof je lichaam en geest het doorleeft, maar nooit vergeet.

En het leven draait door. Zeggen ze ook. Ik ben dankbaar voor alles wat ik in mijn leven heb. Maar ik vergeet het regelmatig, omdat het leven, die draaimolen, zo headspinning is.
Op zulke momenten wordt mijn molen wel eens stilgezet. Door verhalen of door gebeurtenissen rondom me.
Toevallig. Of misschien niet toevallig. En kruisen die verhalen net een drukke etappe in mijn leven. Een signaal om even halt te houden. Een moment nemen om te kijken of je nog wel de goede richting uitgaat.

Vandaag kruiste zo'n verhaal mijn pad. Een prachtige, trieste, maar ook krachtige blog van een jonge papa greep me bij de keel. Scherpe, pijnlijke, maar ook liefdevolle woorden. En beelden die in feite nog meer zeggen dan woorden deze keer.

Hij staat in mijn favoriete blog-lijst, zodat ik hem altijd terugvind. En ik denk dat ik hem, meer dan eens, ga lezen en herlezen en herlezen...even stilstaan in die mallemolen van me. Gewoon stilstaan. Omdat andermans leven even stilstaat. Niet te veel gevraagd, lijkt me.

Lummeltijd

De blog-frequentie was deze maand niet al te fameus. Ongewild, maar tijdelijk op een lager pitje. Kan eens gebeuren, niet waar? Maart was een lànge maand, die tegelijk erg kort leek.

Stilzitten was er nochtans niet bij. Het blog-tempo daalde dan wel, maar op alle andere vlakken gingen we even een paar versnellingen hoger. Maart was druk en hels, maar ook boeiend, afwisselend én leerrijk. Gevuld met nieuwe uitdagingen, die naar meer smaken en die goesting geven om de ingeslagen weg te blijven volgen.
Maart was ook de maand van dat ene jaartje extra, maar het was zelfs te druk om het deftig te vieren. 

Ach, ik hou wel eens van zo'n acceleratie, zolang het maar afgewisseld wordt met een paar time outs. De komende twee weken is het zover. Even de druk van de ketel. Meer tijd voor vrienden, familie en mijn boys. Boys die ook zwaar toe zijn aan vakantie.

In al mijn ijver mag ik immers de werklust van mijn grootste kapoen niet vergeten. Hij heeft de afgelopen maanden hard gewerkt op die duivelse wiskunde, maar het is gelukt. De vooruitgang is er. Nu doorzetten.
Maar voorlopig vliegen de boekentassen resoluut de hoek in. Het is even welletjes geweest.

Tijd voor leuke dingen... voor een week voetbalkamp en een paar verjaardagsfeestjes en samen cake'jes bakken en naar de film en uitslapen en elke dag paaseieren eten...niets moet, alles mag. Onvervalste lummeltijd! 

Dikke proficiat, lieve schat, voor het harde werk en nu lekker lummelen maar! Mama doet mee! 

't Is VA-KAN-TIEEEEEEEEEEE